யசோதா கிருஷ்ணனை உளக்கிற்கு கட்டிய நாள்

குட்டி கிருஷ்ணன் வெண்ணை குறும்பில் ஈடுபடும் போது, யசோதாவின் பொறுமையும் அன்பும் வலிமையின் உண்மைப் பொருளை காட்டுகின்றன. அன்பான மனம், கோபத்தை விட ஆழமாக மாற்றம் செய்கிறது.

கோகுலத்தின் ஒரு காலை, யசோதா வெண்ணை மத்திக்கொண்டிருக்க, குட்டி கிருஷ்ணன் வெண்ணை கேட்டு குறும்பு செய்கிறான். பானை உடைத்து, வெண்ணையை குரங்குகளுடன் பகிர்ந்து, வீட்டை முழுவதும் சிரிப்பால் நிரப்புகிறான். அவனை அடக்க யசோதா கயிறுகளை ஒன்றுடன் ஒன்று சேர்த்து கனமான மர உளக்கிற்கு கட்ட முயல்கிறாள்; ஒவ்வொரு முறையும் கயிறு இரண்டு விரல்கள் குறைவாக நிற்கிறது. இறுதியில் அவளது விடாமுயற்சி வெல்ல, கிருஷ்ணன் உளக்கை இழுத்துச் சென்று இரண்டு அர்ஜுன மரங்களை இடிக்கிறான். அதனால் வெளிப்படும் அதிசயத்திற்கும் மேலாக, இந்தக் கதையின் மையத்தில் தாயின் அன்பும் பொறுமையும் பிரகாசிக்கின்றன.

கோகுலத்தில் ஒரு பிறை கதிர் காலை, மையா யசோதா மையமான வெண்ணையை மத்து கிளறுகிறார். பாத்திரம் 'தக்-தக், தக்-தக்!' என்று ஒலிக்கிறது. ஆர்வமுள்ள குட்டி கிருஷ்ணன் ஜொலிக்கும் கண்களுடன் அருகே உட்கார்ந்திருக்க, யசோதா மென்மையான ஓசையில் ஒரு பாடலை முணுமுணுத்தார்.

'மையா, எனக்கு வெண்ணை வேண்டும்,' கிருஷ்ணன் கேட்டான். 'கொஞ்சம் காத்திரு, கண்ணா,' என்று அவள் புன்னகைத்தாள். காத்திருப்பது கிருஷ்ணனுக்கு பிடிக்கவில்லை. அவன் குண்டு கன்னங்களை ஊதிக் கூச்ச் செய்து, கைகளை மடக்கி, குட்டிச் சுருக்கம் காட்டினான்.

அவன் அவளது புடவையை இழுத்தான். மையா திரும்பி நிற்கும் போது, கிருஷ்ணன் ஒரு சிறிய கல்லை எடுத்து வெண்ணை பானையைத் தட்டினான். **க்ராக்!** பானை உடைந்தது!

கிருஷ்ணன் வெண்ணையை எடுத்து, மகிழ்ச்சியாக குரங்குகளுடன் பகிர்ந்தான். அவர் கிகில் சிரித்தார், வெண்ணை எல்லா பக்கங்களிலும் பரவியது.

மையா திரும்பி வந்தாள். வெண்ணை தரை, சுவர், கிருஷ்ணனின் ஒட்டிய விரல்கள் அனைத்தும் மூடித்தருகின்றன. 'கண்ணா!' என்று அவள் ஆச்சரியமாக கத்தினாள். 'இந்த ஓட்டம் என்ன?'

கிருஷ்ணன் சிரித்துக்கொண்டே ஓடினான். மையா அவன் பின்னால் ஓடினார்—வீட்டு மண்டபம் முழுவதும், மென்மையான பசுக்கள் ஓரத்தில், துளசி செடியை தாண்டி, தட்டித் துள்ளிச் சத்தம் செய்த குரங்குகளை கடந்து.

இறுதியில் மையா அவன் வேகமான குட்டியை பிடித்தாள். 'இன்று நீ எவ்வளவு வேகமாக ஓடியாய்!' என்று சொன்னாள். அவளது கண்களில் அன்பு பளிச்சென பிரகாசித்தது.

அவனை அமைதியாக வைத்திருக்க, மையா கிருஷ்ணனை ஒரு கனமான மர உளக்கிற்கு கட்ட முயன்றாள். அவள் ஒரு கயிறை அவன் சிறிய வயிற்றை சுற்றி கட்டினாள், ஆனால் கயிறு குறுகியது!

அவள் இன்னொரு கயிறும் பிறகு மேலும் ஒன்றையும் சேர்த்தாள். ஒவ்வொரு முறையும் முடிச்சு இரண்டு விரல்கள் தூரத்தில் நிறுத்தியது. மையா சிரமப்பட்டாலும், வேலையை முடிக்க வேண்டும் என்ற போராட்டத்துடன் தொடர்ந்தாள்.

அவளது முடி சிதறியது, நெற்றியில் வியர்வை முத்துக்களாக துளித்தது, ஆனால் அவள் அல்லறவில்லை. கிருஷ்ணன் அவளது அன்பான முயற்சியை பார்த்து, மெதுவான புரிந்துகொள்ளும் சிரிப்பை தந்தான்.

கயிறுகள் சேர்ந்து விட்டன! மையா மெதுவாக கிருஷ்ணனை உளக்கிற்கு கட்டினாள். கிருஷ்ணன் காத்து, புதிய யோசனைகள் வந்தது போல கண்களை மின்னவைத்தான்.

அவன் ஊர்தல் போல அந்த கனமான உளக்கை இழுத்துக்கொண்டு போனான். இரண்டு உயரமான அர்ஜுன மரங்களுக்கு நடுவில் உளக்கு சிக்கித் தடைபட்டது.

கிருஷ்ணன் ஒருமுறை, இருமுறை இழுத்தான்—**பூம்!** பெரிய மரங்கள் இடிந்து விழுந்தன. இரண்டு பிரகாசமான ஆவிகள் தோன்றின, வணங்கின, தங்கள் பழைய சாபத்தை நீக்கியதற்காக கிருஷ்ணனுக்கு நன்றி கூறின.

மையா அந்த பெரும் சத்தத்தை கேட்டு ஓடிவந்தாள். விழுந்த மரங்களையும், உளக்கையும், புன்னகையுடன் நிற்கும் தன் மகனையும் பார்த்தாள், ஆனால் நிகழ்ந்த மாயத்தை அவள் கணிப்பதற்குள் அல்ல.

யஷோதை கிருஷ்ணனை அணைத்தாள். உலகில் அவர் ஒரு தெய்வம்; ஆனால் மையாவுக்கு அவர் எப்போதும் அவளது இனிய கண்ணா.

மொழி: பொறுமைபடைத்த அன்பு வலுக்குச் செய்ய முடியாததைச் செய்யும். நல்ல இதயங்கள் கயிறுகளை விட வலிமையானவை!