ਜਿਸ ਦਿਨ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਓਖਲੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ

ਛੋਟੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮੱਖਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਾਰਤ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀਰਜ ਭਰੀ ਮਮਤਾ ਅਤੇ ਓਖਲੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਅਦਭੁੱਤ ਘਟਨਾ ਇਸ ਮਿਥਿਕ ਨੈਤਿਕ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਗੋਕੁਲ ਦੀ ਇਕ ਸਵੇਰ, ਨਿੱਕਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੱਖਣ ਲਈ ਬੇਸਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮਟਕੀ ਤੋੜ ਕੇ ਮੱਖਣ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਯਸ਼ੋਦਾ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੀ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਪਕੜਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖਣ ਲਈ ਓਖਲੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਰੱਸੀਆਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਘੱਟ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਧੀਰਜ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦੀ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਖਲੀ ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਦੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਕ ਅਦਭੁੱਤ ਰਹੱਸ ਖੁਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ, ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਦਇਆਲੂ ਦਿਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਨੇਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਇਕ ਸਵੇਰੇ, ਮਾਈਆਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਗਾੜ੍ਹਾ ਮੱਖਣ ਮੱਠ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਟਕੀ 'ਧਕ-ਧਕ, ਧਕ-ਧਕ' ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਧੁਨ ਗੁਣਗੁਣਾ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਗਿਆਸੂ ਛੋਟਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

'ਮਾਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਮੱਖਣ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ,' ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ। 'ਜਰਾ ਰੁਕ, ਕਾਨ੍ਹਾ,' ਉਸ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਚੰਗਾ ਨਾ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗੋਲ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਫੁਲਾਈਆਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਪਰੋ ਕੇ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ।

ਉਸ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸਾੜੀ ਖਿੱਚੀ। ਜਦ ਮਾਇਆ ਮੋੜੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇਕ ਨਿੱਕਾ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਮਟਕੀ ਨੂੰ ਥੱਪ ਮਾਰੀ। **ਟਿਸ਼ੱਕ!** ਮਟਕੀ ਟੁੱਟ ਕੇ ਖੁਲ ਗਈ!

ਚਿੱਟਾ-ਚਿੱਟਾ ਮੱਖਣ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਛਿਟਕ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਖਿੜ ਖਿੜ ਹੱਸਿਆ, ਇਕ ਮਠੀ ਭਰ ਕੇ ਮੱਖਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅੰਗਨੇ ਦੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ।

ਮਾਇਆ ਮੁੜ ਆਈ। ਮੱਖਣ ਫਰਸ਼, ਕੰਧ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਚਿਪਚਿਪੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗਿਆ ਸੀ। 'ਕਾਨ੍ਹਾ!' ਉਸ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਕਰ ਲਈ?'

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਮਾਇਆ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੀ—ਅੰਗਨੇ 'ਚ ਗੇੜਾ ਲਾਂਦੇ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਗਾਈਆਂ, ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਗਮਲੇ ਤੇ ਤਾਲੀਆਂ ਵੱਜਾਉਂਦੇ ਚਾਂ-ਚੂੰ ਕਰਦੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਦੇ।

ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲਿਆ। 'ਅੱਜ ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਬਣਿਆ ਹੈ,' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਆਪਣੇ ਮੱਖਣ ਚੋਰ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ।

ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖਣ ਲਈ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਓਖਲੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਰੱਸੀ ਉਸਦੀ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਕਮਰ ਗੇੜੀ, ਪਰ ਰੱਸੀ ਛੋਟੀ ਪਈ ਗਈ!

ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਇਕ ਰੱਸੀ ਜੋੜੀ, ਫਿਰ ਹੋਰ। ਹਰ ਵਾਰ ਗੰਢ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਜਿੰਨੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ। ਮਾਇਆ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਭਬਕ੍ਹੀ ਪਰ ਰੁਕੀ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਨੇ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਸੀ।

ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ ਅਤੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਆ ਗਈਆਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਥੱਕੀ ਨਹੀਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਪਿਆਰੀਆਂ ਭਰਿਆ ਜਤਨ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਸਮਝਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ ਦਿੱਤੀ।

ਅਚਾਨਕ ਰੱਸੀਆਂ ਮਿਲ ਗਈਆਂ! ਮਾਇਆ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਓਖਲੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਚਲੀ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੁਝ ਪਲ ਬੈਠਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਵੀਆਂ ਸੂਝਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਉਹ ਰੇਂਗਦਾ ਹੋਇਆ ਭਾਰੀ ਓਖਲੀ ਖਿੱਚਦਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਦੋ ਉੱਚੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਓਖਲੀ ਫਸ ਗਈ, ਰਸਤਾ ਰੁਕ ਗਿਆ।

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰੀ, ਦੁੱਜੀ ਵਾਰੀ ਖਿੱਚਿਆ—**ਧੜਾਟ!** ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਧੜਮ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਦੋ ਚਮਕਦਾਰ ਆਕਾਰੇ ਨਿਕਲ ਆਏ, ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸ਼ਾਪ ਤੋੜਣ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ।

ਧੜਾਟ ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਇਆ ਦੌੜੀ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਡਿੱਗੇ ਰੁੱਖ, ਓਖਲੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਪੁੱਤ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਜੋ ਜਾਦੂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਝੱਪੀ ਪਾ ਲਈ। ਦੁਨੀਆ ਲਈ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਸੀ, ਪਰ ਮਾਇਆ ਲਈ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸਦਾ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ, ਕੀਮਤੀ ਕਾਨ੍ਹਾ ਸੀ।

ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਦਇਆਲੂ ਦਿਲ ਰੱਸੀ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ! ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ!