हरवलेल्या क्रेयॉन्सचे राज्य

बेला जादुई राज्यात जाऊन आपला हरवलेला लाल क्रेयॉन शोधते आणि शिकते की प्रत्येक रंग, प्रत्येक मित्र आणि प्रत्येकाची खास किंमत असते.

मुसळधार पावसाच्या दिवशी बेला आपल्या कुटुंबाचे चित्र काढत असताना तिचा लाल क्रेयॉन हरवतो. तो शोधण्याचा तिचा निर्धार तिला एका चमचमत्या, अजब जगात घेऊन जातो—हरवलेल्या क्रेयॉन्सच्या राज्यात. तिथे तिला कळते की लाल क्रेयॉनला दुर्लक्ष झाल्यासारखे वाटत आहे आणि त्याच्याशिवाय सगळे रंग फिके पडत आहेत. बेला त्याला त्याचे महत्त्व आठववते आणि मैत्री, जिव्हाळा व प्रत्येकाच्या वेगळ्या गुणांची कदर करण्याचा सुंदर धडा शिकते.

मुसळधार पाऊस पडत होता, म्हणून वर्ग २बी वर्गखोलीतच राहिला. शांत बेला कला शेल्फजवळ बसली. तिने एका मोठ्या आंब्याच्या झाडाखाली आपल्या कुटुंबाचे चित्र काढले. तेजस्वी क्रेयॉन्सने तिचे पान उन्हाळी आणि हिरव्या रंगांनी भरले, आणि ती हसत राहिली.

अचानक बेला दचकली. लाल क्रेयॉन नाहीसा झाला! तिने आपला बाक, पाऊच, अगदी बुटाखाली शोधले. लाल काही सापडला नाही. त्याशिवाय तिचे आंब्याच्या झाडाचे चित्र आणि तिचे मन दोन्ही थोडे फिके व एकाकी वाटले.

'हरवलेले क्रेयॉन परत येत नाहीत,' अयान खांदे उडवत म्हणाला. बेलाने त्याच्याशी असहमती दर्शवली. तिला वाटले लाल कुठेतरी खर्‍या जागी गेला आहे, अदृश्य नाही झाला. तिने ठरवले की ती ते गुप्त ठिकाण शोधून काढील.

त्या रात्री बेलाने क्रेयॉनची पेटी खिडकीच्या कडेला ठेवली. ती कुजबुजली, 'लाल, कृपया घरी ये.' स्केचपॅडला मिठी मारून ती झोपी गेली, आणि गार चांदणी खोलीत शांत चमकत राहिली.

सळसळ! बेलाची झोप उडाली. तिची क्रेयॉन पेटी इंद्रधनूसारखी चमकत होती. रंग भोवळत होते, तिला पलंगावरून उचलून चमचमता हवेत उडवत होते. खोली दूर होत गेली, पण ती घाबरली नाही; तिला फक्त आश्चर्य वाटले.

ती जिथे उतरली तिथे पेन्सिलच्या कुरतडलेल्या कापसांचे मनोरे फिरत होते, कागदी रस्ते कुरकुरत होते, आणि खोडरबरांची फळे झाडांवर डुलत होती. हसत फलकावर लिहिले होते, 'हरवलेल्या क्रेयॉन्सच्या राज्यात तुमचे स्वागत!' बेलाचे डोळे चमकले.

एक चमकदार पिवळ्या क्रेयॉनने छोटासा टोप हलवला. 'हाय, बेला! लाल पळून गेला आहे आणि आमचे रंग फिके पडत आहेत,' तो म्हणाला. बेलाने धीटपणे मान हलवली. ती आपल्या क्रेयॉन मित्राला मदत करून हे उजळ, अजब राज्य वाचवायला तयार होती.

रंग सभेत शहाण्या निळ्याने सांगितले, 'लालाला दुर्लक्ष वाटले आहे. आता सूर्यास्त फिके आणि गुलाब करडे झाले आहेत.' बेलाचे हृदय काळजीने भरले. 'मला अजूनही लाल आवडतो,' ती म्हणाली. 'चल, त्याला त्याचे महत्त्व आठववूया!'

बेला मेणासारख्या पावलांच्या खुणा मागे घेत स्क्रिबल खोऱ्यातून आणि कुरकुर पर्वतावरून गेली. फाटलेल्या स्केचपॅडच्या पानाखाली तिला लाल मिळाला—एकटा, टोक तुटलेला, आणि चमक उतरलेले आवरण फिके झालेले.

'लपला का आहेस?' बेला विचारली. लाल उसासला, 'मुले निळा किंवा पिवळा निवडतात. ते मला विसरतात.' बेला हसली, 'तू हृदय, आग आणि शूर केप रंगवतोस! जगाला तुझ्या ठिणगीची गरज आहे. माझ्यासोबत परत चल.'

लालाने बेलाचा हात धरला. रंगचक्राजवळ परत जाऊन त्याने मध्यभागाला स्पर्श केला. फ्यूं! रंग चहूकडे पसरले. फुले उजळली, मनोरे झगमगले, आणि प्रत्येक क्रेयॉन नाचत आपल्या तेजस्वी मित्राचे स्वागत करू लागला.

सकाळ झाली. लाल बेलाच्या पेटीत आरामात पडला होता, झगमगणारा आणि अभिमानाने ताठ. बेलाने आपला प्रवास कुणालाही सांगितला नाही, पण तिच्या पुढील चित्रात एक मोठे लाल हृदय चमकत होते—त्या राज्यासाठी गुप्त आभार.