पावसाला घाबरणारा छोटा ढग

लाजरा पफी नावाचा छोटा ढग धाडस शिकतो, जमिनीवर पाऊस पाडून मदत करतो आणि पाण्याच्या फेऱ्याचा आनंदी प्रवास समजून घेतो.

पफी हा मऊ, छोटा ढग पावसाला घाबरतो, कारण पाऊस बनून पडल्यावर तो पुन्हा आकाशात येईल का, अशी त्याला भीती वाटते. पण तहानलेल्या जमिनी, कोमेजलेलं फूल आणि आटत चाललेला तलाव पाहून त्याच्या मनात बदल होतो. सनी, वारा आणि गडगडू यांच्या मदतीने पफीला पाण्याचा फेरा समजतो—पाणी वाफ बनून वर जाते, ढग बनते, पाऊस पडतो आणि पुन्हा आकाशात परत येते. ही विज्ञानाधारित, हळवी आणि धाडस शिकवणारी गोष्ट आहे.

शेती आणि गावांच्या वर उंच आकाशात पफी मऊ कापसासारखा तरंगतो. खाली मुले धावताना, पतंग नाचताना आणि पक्षी निळ्या आकाशातून झेपावताना पाहून तो हसतो.

कधी कधी मोठे करडे ढग गडगडतात, 'धडाम! आम्ही वीज कडाड आणि मोठे शिंतोडे करतो!' त्यांचा मोठा आवाज ऐकून पफी थरथरतो. वादळी न होता लहान, पांढरा आणि स्वप्नाळू राहणे त्याला जास्त आवडते.

पफीला एक गुप्त भीती आहे: तो पाऊस बनून पडला तर पुन्हा कधी तरंगू शकणार नाही का? जेव्हा काळे ढग जमू लागतात, तो उन्हाळ्या हवेत लवकर जाऊन लपतो, वाऱ्यात पालापाचोळ्यासारखा थरथरतो.

एक रणरणत्या दिवशी जमिन तडतडली आणि धुरकट झाली. एक छोटंसं पिवळं फूल कोमेजलं, आणि एक तहानलेला बेडूक आटत चाललेल्या तलावाजवळ टरटा करु लागला. हे पाहून पफीचं मन उदास झालं.

गडगडू, एक मोठा पण दयाळू करडा ढग, त्याच्या शेजारी घसरत आला. 'मित्रा, जमिनीला पाणी हवंय. चला आपण सोबत पाऊस पाडू,' तो म्हणाला. पफीने घशात गोळा गिळला व कुजबुजला, 'कदाचित मी फक्त बघेन.'

चकचकीत सनी डोकावून म्हणाला, 'पफी, तू एका खास टीमचा भाग आहेस.' त्याची सोनेरी किरण दूर खाली चमकणाऱ्या सरोवराकडे दाखवते. 'पाहा आणि शिका,' सनी हळूच म्हणाला.

सूर्याने पाण्यात ऊब दिली. बारीक गरम वाफे अदृश्य फुग्यांसारख्या वर वर चढू लागल्या. 'हे छोटे वाफकण तुला समोर येऊन नवीन ढग बनणार आहेत,' सनीने समजावले.

सनी पुढे म्हणाला, 'प्रत्येक ढग तलाव, नदी, अगदी छोटे तळे यांच्या थेंबांनी बनतो. आकाशात तुम्ही सगळे मिळून काम करता—मोठे, लहान, पांढरे किंवा करडे.'

व्हूश! वारा घुंगरत आला. 'जेव्हा तुम्ही जड होता, तेव्हा तुम्ही सरींसारखे पडता, मुळांना पाणी देता, तलाव भरता आणि मुलांना पाजरता. विश्रांती घेतल्यानंतर तुम्ही पुन्हा वर जाता. हा एक मोठा, आनंदी फेरा आहे!'

सनीने मान डोलावली. 'या फेऱ्याला पाण्याचा फेरा म्हणतात. पफी, तू कधीच नाहीसा होत नाहीस. तू प्रवास करतोस, मदत करतोस आणि दरवेळी नव्याने परत येतोस.'

पफीने कोमेजलेल्या जमिनींकडे पाहिले. 'मला अजूनही भीती वाटते,' तो उसासला. गडगडू प्रेमाने गडगडला, 'धाडस म्हणजे पाय थरथरत असतानाही आपला पाऊस वाटणे.'

पफीने खोल श्वास घेतला आणि पिवळ्या फुलावर हलकी शिंतोडी सोडली. फुलाने डोके वर करून कुजबुजले, 'धन्यवाद!' वाऱ्याने आनंदाने ओरडलं, 'लहान पाऊस, मोठी मदत!'

आता धाडस वाढून पफीने सौम्य सरींनी पाऊस पाडला. बेडूक आनंदाने उड्या मारू लागला, गवत ताजेतवाने झाले, आणि मुले थेंबांमध्ये गरगर फिरत ओरडली, 'येय, पाऊस!' पफी आनंदाने चमकला.

लवकरच तो पुन्हा कापसासारखा हलका वाटू लागला. 'ही निरोपाची वेळ आहे का?' त्याने विचारले. सनी हसला, 'नाही, लवकरच भेटू!' पफी शांत आणि अभिमानाने तरंगत गेला.

काही दिवसांनी कोवळ्या उन्हाने खड्ड्यांमधून धुके वर उचलले. त्या धुक्याने एक नवाकोरा छोटा ढग बनवला. 'अरे वा, मी परत आलो!' पफी हसला. सनी, वारा आणि गडगडूने आनंदी स्मिताने त्याचे स्वागत केले.

'पाऊस होणे खूप महत्त्वाचे आहे,' पफीने फुललेलं फूल आणि उड्या मारणारा बेडूक पाहून सांगितलं. मदत केल्याचा अभिमानाने तो फुगला.

'मला अजूनही थोडंसं भीती वाटतं,' तो म्हणाला, 'पण पुढच्या वेळी मी लवकर पाऊस पाडीन!' आता पफीला माहिती होतं की पाण्याचा फेरा त्याला नेहमी परत आणून नवी मदतीची सफर देईल.