ਬਿਸਤਰੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ

ਮੀਆ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ਹੇਠਾਂ ਇਕ ਨਿੱਕਾ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਝਲਪੌਪ ਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਕ ਉਦਾਸ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਮੀਆ ਇੱਕ ਜਿਗਿਆਸੂ ਕੁੜੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਭੇਤ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਹਨ। ਇੱਕ ਠੰਡੀ ਰਾਤ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ਹੇਠਾਂ ਇਕ ਨਿੱਕਾ ਚਮਕਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਵਿਝਲਪੌਪ ਲੈਂਡ ਨਾਮ ਦੇ ਰੰਗਾਂ, ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਅਨੋਖੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਜਾਦੂਈ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਹਾਸੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਗ੍ਰੰਬਲ ਜਾਇੰਟ ਸਭ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੀਆ ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਣਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗੁੱਸੇਲਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਕੱਲਾ ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੋਸਤੀ, ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਛੱਡਣ ਦੀ ਗਰਮਜੋਸ਼ ਯਾਦ ਦਿਵਾਂਦੀ ਹੈ।

ਮੀਆ ਬਲੂਬੈਰੀ ਐਵਿਨਿਊ 'ਚ ਇਕ ਛੋਟੀ ਝੋਪੜੀ 'ਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੱਸਦੀ, ਉਸਦੇ ਘੁੱਗਰ ਵਾਲ ਉੱਡਦੇ, ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਚਮਕੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ।

ਮੀਆ ਦੀ ਮਾਂ ਸੁੰਦਰ ਕੱਪੜੇ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਪਾਪਾ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਕੇਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਖਿਲੌਣਾਂ ਜਾਂ ਕੇਕ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਮੀਆ ਨੂੰ ਭੇਤ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਸਨ। ਉਹ ਡੱਬਿਆਂ, ਦਰਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਛਾਵਾਂ ਵਿਚ ਝਾਤੀ ਮਾਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਅੰਦਰ ਲੁਕਿਆ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਰਾਜ ਮਿਲੇ।

ਇੱਕ ਠੰਡੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸੁੱਤਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਪੁੱਟੀ ਮਗਰੋਂ, ਮੀਆ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਝਿੱਕ ਸੁਣੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਿਸ਼ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਇਕ ਨਿੱਕਾ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਟਿਮਟਿਮਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਮੀਆ ਨੇ ਨਿੱਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਨਾਲ ਝਿੱਲਕ ਲਾਈ। ਇਹ ਖੁਲ ਗਿਆ! ਇਕ ਵੰਕੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨਰਮ ਮਾਰਸ਼ਮੇੱਲੋ ਵਰਗੇ ਬਦਲਾਂ ਵੱਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਮੀਆ ਦਾ ਦਿਲ ਜੋਰ ਜੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ।

ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਕ ਇਕ ਕਦਮ ਘੱਦ ਕੇ, ਮੀਆ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਗਈ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੇਸ਼ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਐਦਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਸ 'ਤੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ੀ ਰੰਗ ਲੱਗੇ ਹੋਣ।

ਹਰੇ ਹੱਸੂ ਕੈਂਡੀ ਜਗਲਿੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਾਮਣੀ ਹਾਥੀ ਚਮਕੀਲੇ ਗੁਬਾਰੇ ਲੈ ਕੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤੈਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਬਿਲੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਫਵਾਰਿਆਂ 'ਚ ਛਲੋ ਝਪੇ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੀਆ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।

ਇੱਕ ਹਰਾ ਜੀਵ, ਜਿਸ ਨੇ ਛੋਟਾ ਕੇਕ ਵਾਲਾ ਟੋਪੀ ਪਾਈ ਸੀ, ਝੁੱਕਿਆ। 'ਵਿਝਲਪੌਪ ਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ! ਮੈਂ ਬੌਫਲ ਹਾਂ,' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। 'ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਖੇਡਦੇ, ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।'

ਮੀਆ ਨੇ ਕਰਾਮਲ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਕੈਂਡੀ ਕਾਰਾਂ ਦੌੜਾਈਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਦੋਸਤਾਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਸੇ ਭਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਆਪ ਇੰਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਉਹ ਫੁੱਲਦਾਰ ਬਦਲਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਲੀ ਚਾਹ ਚੁੱਸਦੇ, ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ੀ ਬਿਸਕਟਾਂ ਖਾਂਦੇ, ਤੇ ਚਮਕਦਿਆਂ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਲੁੰਘਕੇ ਕਾਟਨ-ਕੈਂਡੀ ਵਾਲੇ ਤਕਿਏਂ 'ਚ ਢੁੱਕਦੇ। ਹਾਸਾ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਂਦਾ ਸੀ।

ਕੁਝ ਹੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮੀਆ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਤ ਚਿਹਰੇ ਦੂਰ ਦੇ ਜਾਮਣੀ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਸੁਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੀ ਗਲ ਹੈ, ਦੋਸਤੋ?'

ਬੌਫਲ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਭਰੀ, 'ਉੱਥੇ ਗ੍ਰੰਬਲ ਜਾਇੰਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਕੇ ਸਾਡੇ ਖਿਡੌਨੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਸਾਨੂੰ ਖੇਡਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਕਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।' 'ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਕਰੀਏ,' ਮੀਆ ਨੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।

ਮੀਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਦੋਸਤ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਇਕ ਹਨੇਰੀ ਗੁਫ਼ਾ 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਅੰਦਰ ਇਕ ਵੱਡਾ ਨੀਲਾ ਦਾਨਵ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿਚ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮੀਆ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮਿਸਟਰ ਜਾਇੰਟ, ਤੁਸੀਂ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਹੋ?' ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਖੇਡਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸੱਦਿਆ। ਮੈਂ ਇਕੱਲ੍ਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।' ਮੀਆ ਮੁਸਕਰਾਈ, 'ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚੱਲੋ!'

ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਉਮੀਦ ਚਮਕੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੀਆ ਦਾ ਨਿੱਕਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਵਿਝਲਪੌਪ ਲੈਂਡ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤਾਲੀਆਂ ਵੱਜਾਈਆਂ, ਖੇਡਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਦੋਸਤ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਈ।

ਦਾਨਵ ਦੀਆਂ ਖਿੜ–ਖਿੜ ਹੱਸੀਆਂ ਡਗਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀਆਂ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੀਆ ਅਕਸਰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ, ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਦਇਆ ਵੀ ਇਕੱਲੀਆਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨੂੰ ਚਮਕੀਲੀ ਖੁਸ਼ੀਦਾਇਕ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।