ਉਹ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤੀ
ਕ੍ਵਿਲ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦੋਸਤ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਪੈਂਦੀ ਮੈਪਲਬੈਂਡ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਛੀਂਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਪਾਈਰਟ ਕੈਪਟਨ ਸਨੀਜ਼ਬੀਅਰਡ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਿੱਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਦੂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਂਤ ਮੈਪਲਬੈਂਡ ਵਿੱਚ ਇਕ ਅਜਿਹੀ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਹੈ ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤੀ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਘੰਟੀ ਨਾਲ ਸ਼ੈਲਫ਼ ਚਮਕਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਸਫ਼ੇ ਫੜਫੜਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀ ਪਾਤਰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਾਰੇ ਜਾਦੂ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹੈ ਕ੍ਵਿਲ, ਕਾਗਜ਼ ਦੇ ਪੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨਨ੍ਹੀ ਉੱਡਦੀ ਕਿਤਾਬ। ਜਦੋਂ ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਕੈਪਟਨ ਸਨੀਜ਼ਬੀਅਰਡ ਚੁਪਕੇ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਕੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਮਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਵਿਲ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਇਕ ਰੰਗੀਨ ਸਾਹਸਿਕ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ, ਕਵਿਤਾਵਾਂ, ਕਾਮਿਕ ਸਫ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਗਣਿਤ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦਿਆਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਈਰਟ ਨੂੰ ਘਰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ਾਂਤ ਮੈਪਲਬੈਂਡ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਪਹਾੜੀਆਂ ਤੇ ਸੀਟੀ ਮਾਰਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਦਰਮਿਆਨ, ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਇਕ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਖੜੀ ਸੀ ਜਿਸਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਉਨਾਂਦੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਸਨ। ਕ੍ਰਿੱਕਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਗਰਮ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹਰ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਕਮਰਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਚਮਕੀਲਾ ਰਾਜ਼ ਪਤਾ ਸੀ: ਹਨੇਰਾ ਪੈਂਦੇ ਹੀ ਮੈਪਲਬੈਂਡ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤੀ!
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਘੰਟੀ ਵੱਜੀ ਤਾਂ ਸ਼ੈਲਫ਼ ਚਮਕ ਉੱਠੇ। ਸਫ਼ੇ ਤਿਤਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਫੜਫੜਾਏ, ਨਕਸ਼ੇ ਫੁਸਫੁਸਾਏ, ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਕਹਾਣੀ ਪਾਤਰ ਖਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਉਬਾਸੀ ਆ ਕੇ ਖੇਡਣ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਸਾਰੀ ਰੌਣਕ 'ਤੇ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਕ੍ਵਿਲ—ਕਾਗਜ਼ ਦੇ ਪੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਇਕ ਨਨ੍ਹੀ ਉੱਡਦੀ ਕਿਤਾਬ, ਮਿਣਮਿਣ ਕਰਦੀਆਂ ਸਿਆਹੀ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਲੋਰੀ ਵਰਗਾ ਹੌਲਾ ਸੁਰ। ਕ੍ਵਿਲ ਹਰ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਰਾਖਾ ਸੀ।
ਇਕ ਰਾਤ ਕ੍ਵਿਲ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਸ਼ੈਲਫ਼ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਕੈਪਟਨ ਸਨੀਜ਼ਬੀਅਰਡ ਚੁਪਚਾਪ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਸੀ! ਚਮਕੀਲੀ ਧੂੜ ਤੇ ਜੈਲੀਬੀਨਜ਼ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਢੋਲਮ ਢਾਲਮ ਲਕੀਰ ਦੱਸ ਰਹੇ ਸਨ।
'ਹੈ ਦਇਆ!' ਕ੍ਵਿਲ ਨੇ ਪੰਨੇ ਪਲਟਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। 'ਇੱਕ ਛੀਂਕਾ ਪਾਈਰਟ ਪਰੀਆਂ ਦੇ ਜਾਦੂ ਗੱਲਬਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸੂਪ ਮਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ!' ਉਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਦਦ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ।
ਕ੍ਵਿਲ ਨੇ ਪਰਿਕਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਹਾਦੁਰ ਲਿਲੀ, ਤੱਡ ਕੱਪ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਅਤੇ ਗੱਲੂ ਬੁੱਕਮਾਰਕ ਫਲਿਪ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ। ਸਾਰੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਪਾਈਰਟ ਨੂੰ ਫੜੀਏ!'
ਟੀਮ ਨੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਿਆਂ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਲੰਘਦਿਆਂ ਦੌੜ ਲਗਾਈ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ 'ਤੇ ਥਿੱਥੇ ਪੈਰ ਰਖੇ, ਤੇ ਕਾਮਿਕ ਸਫ਼ਿਆਂ 'ਤੇ 'ਬੋਇੰਗ, ਪਾਉ' ਤੇ ਕੇਲੇ ਦੀਆਂ ਛਿੱਲਕਾਂ ਨਾਲ ਲੁੱਦੀ ਲਾ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਪਸੀ ਗਈ।
ਸੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਛੱਡਣ ਕਰਕੇ ਬਦਮਿਜ਼ਾਜ਼ ਨੀਲਾ ਡਰੈਗਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਦੋਸਤ ਖਿੜਖਿੜ ਹੱਸਦੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਬਚਾਉਂਦੇ ਦੌੜ ਪਏ।
ਉਹ ਐਨਸਾਇਕਲੋਪੀਡਿਆ ਵਿੱਚ ਪੇਂਗੂਇਨਾਂ ਨਾਲ ਲੁਕ ਗਏ, ਫਿਰ ਗਣਿਤ ਦੀ ਕਿਤਾਬ 'ਚ ਸਨੀਜ਼ਬੀਅਰਡ ਮਿਲਿਆ ਜੋ ਅੰਕਾਂ ਨੂੰ ਖਜਾਨੇ ਵਾਲੇ 'X' ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਚਮਕੀਲੇ ਛੀਂਕਾਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
'ਆਰਰ, ਅੰਕ ਬੋਰਿੰਗ ਨੇ!' ਉਹ ਗੁਰਾਇਆ। ਲਿਲੀ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਤੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।' ਪਾਈਰਟ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦੀ 'ਅਛੂ!' ਮਾਰੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਫ਼ਿਆਂ 'ਚ ਵਾਪਸ ਤਰ ਜਾਣ ਤੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਵਿਲ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ 'ਸ਼ੂਉਸ' ਨਾਲ ਕਵਰ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਜੈਲੀਬੀਨ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਸੌਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਨਾਸ਼ਤਾ ਸੀ।
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਜਾਦੂਈ ਚਮਕ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਪਾਤਰ ਪੈਰਾਗ੍ਰਾਫਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਮਟ ਗਏ, ਸਫ਼ੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਕ੍ਵਿਲ ਉੱਚੇ ਸ਼ੈਲਫ਼ ਤੋਂ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਦੋਸਤੋ, ਹੁਣ ਆਰਾਮ ਕਰੋ।'
ਜੇ ਮੈਪਲਬੈਂਡ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ 'ਚ ਕੋਈ ਕਿਤਾਬ ਹਿੱਲੇ ਜਾਂ ਬੁੱਕਮਾਰਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਖ ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜ਼ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਕਹਾਣੀਆਂ ਜਾਦੂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।