ਮੇਰੀ ਜੇਬ ਦਾ ਰਾਜ਼ | ਰਿਆ ਦੀ ਜਾਦੂਈ ਜੇਬੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਕਹਾਣੀ

ਰਿਆ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਕੋਟ ਦੀ ਜਾਦੂਈ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀ ਦੁਨੀਆ ਵੁਨਜ਼ਿਪ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਨਵੇਂ ਦੋਸਤ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਗਰੰਬਲਕਲਾਊਡ ਦੀ ਉਦਾਸੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਘਰ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਕੁੰਜੀ ਲੱਭ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਫੈਂਟਸੀ ਕਹਾਣੀ ਰਿਆ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਰਖਾਲੇ ਦਿਨ ਛੱਤ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਪੁਰਾਣੇ ਭੂਰੇ ਕੋਟ ਨਾਲ ਅਜੀਬ ਤੇ ਅਦਭੁੱਤ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਨਿਕਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਕੋਟ ਦੀ ਜੇਬ ਅੰਦਰ ਇਕ ਨਿੱਘੀ, ਚਮਕਦੀ ਦੁਨੀਆ ਲੁਕਾਈ ਬੈਠੀ ਹੈ—ਵੁਨਜ਼ਿਪ—ਜਿੱਥੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਫੜਫੜਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਦਰਿਆ ਲੋਰੀਆਂ ਗਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਾਦਲਾਂ ਦੇ ਕਿਲੇ ਤਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਰਿਆ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਕੁੰਜੀ ਗਰੰਬਲਕਲਾਊਡ ਕੋਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਿੰਮਤ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚੇ ਖੋਜੀ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਸਮਝ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਰਿਆ ਇਕ ਨੱਕੇ, ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਗਾਲਾਂ 'ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚੋਟੇ-ਚੋਟੇ ਤਿਲ ਸਨ, ਜੁੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਡੋਰੀਆਂ ਪਿੱਛੇ ਘਸੀਟਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਸਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਉਫਾਨ ਮਾਰਦਾ ਸੀ।

ਇੱਕ ਵਰਖਾਲੇ ਦਿਨ, ਰਿਆ ਨੇ ਛੱਤ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਦਾ ਜੀ ਨਾਲ ਸਫ਼ਾਈ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਭੂਰਾ ਕੋਟ ਵੇਖਿਆ। ਕੋਟ 'ਤੇ ਟੈਗ ਸੀ: 'ਸਿਰਫ਼ ਜਿਗਿਆਸੂਆਂ ਲਈ'। ਇਹ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਉਠੀਆਂ।

ਰਿਆ ਨੇ ਕੋਟ ਪਾ ਲਿਆ। ਕੋਟ ਗੋਡਿਆਂ ਤੋਂ ਹੇਠ ਲਟਕ ਗਿਆ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਛੁਪਾ ਲਏ। ਉਹ ਖਿੜਖਿੜ ਹਸੀ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਸਾਹਮਣੀਆਂ ਜੇਬਾਂ ਨੂੰ ਥੱਪੀਆਂ ਮਾਰੀਆਂ।

ਉਸ ਨੇ ਅੰਦਰ ਹੱਥ ਪਾਇਆ। ਫੜੱਚ! ਸੁਨਹਿਰੀ ਧੁੰਦ ਬਾਹਰ ਘੁੰਮ ਗਈ। ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਇਕ ਨਿੱਘਾ ਘੁੰਮਦਾ ਜਹਾਨ ਸੀ—ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਬਾਦਲੀਆਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਕੰਚੇ ਵਾਂਗ ਜਗਮਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਰਿਆ ਨੇ ਜੈਲੀਬੀਨ ਵਰਗੀਆਂ ਪਟੜੀਆਂ 'ਤੇ ਜਗਮਗ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਰੇਲ, ਬਾਦਲਾਂ ਦੇ ਕਿਲੇ ਤੇ ਗਾਉਂਦੇ ਦਰਿਆ ਵੇਖੇ। 'ਇਹ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਹਾਨ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ!' ਉਸ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ ਜਦੋਂ ਜੇਬ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ।

ਧਪਾਕ! ਰਿਆ ਲੁੜਕਦੀ ਹੋਈ ਜੇਬ ਵਿਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰ ਕੇ ਇੱਕ ਤਰਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਡਿੱਗੀ। ਓਥੇ ਮਰਸ਼ਮੈਲੋ ਵਰਗੇ ਨਰਮ ਪੱਤੇ ਸਨ ਜੋ ਰੂਈ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਟੌਫੀ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ਬੂ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲਾ ਜੰਮੂਆ ਸਫ਼ ਸੁਥਰੀ ਬੈਸਟ ਪਾ ਕੇ ਡੋਲਦਾ ਆਇਆ। 'ਵੁਨਜ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਯਾਤਰੀ!' ਉਹ ਚੀਕਿਆ। ਰਿਆ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਛੱਤ-ਘਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਆਈ। 'ਬਿਲਕੁਲ ਸਧਾਰਣ ਗੱਲ ਹੈ,' ਉਹ ਖਿੜਖਿੜ ਹੱਸਿਆ।

ਵੁਨਜ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਕਿਤਾਬਾਂ ਫੜਫੜਾਉਂਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ ਥਿਰਕਦੇ, ਤੇ ਦਰਿਆ ਮਿੱਠੀਆਂ ਲੋਰੀਆਂ ਗਾਂਦੇ ਸਨ। ਨਿੰਬੂ-ਝਾਗ ਵਾਲੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਰਿਆ ਦੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਗੁਦਗੁਦਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਆਸਮਾਨੀ ਮਹਲ ਦੇ ਉਤੇ ਇਕ ਕਾਲਾ ਬਾਦਲ ਗਰਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।

ਜੰਮੂਏ ਨੇ ਉਂਗਲ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। 'ਉਹ ਗਰੰਬਲਕਲਾਊਡ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਕੁੰਜੀ ਚੋਰੀ ਕਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮਹਿਮਾਨ ਇਥੇ ਹੀ ਅਟਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ!' ਰਿਆ ਨੇ ਡੰਘੀ ਸਾਂਸ ਲਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਅਤੇ ਗਰਮ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਯਾਦ ਆਏ।

ਰਿਆ ਸਿੱਧੀ ਖੜੀ ਹੋਈ। 'ਮੈਂ ਕੁੰਜੀ ਲਿਆਵਾਂਗੀ!' ਉਹ ਬੁਲਾਕਾਰ ਬੇਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘੀ, ਪਜਾਮਾ ਪਹਿਨੇ ਬੱਕਰੇ ਨੂੰ ਚੁਟਕਲੇ ਸੁਣਾਏ, ਤੇ ਉਸ ਪੁਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਨਿੱਚਣ 'ਤੇ ਹੀ ਹਿੱਲਦਾ ਸੀ।

ਅਖ਼ੀਰਕਾਰ ਉਹ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਘੁੰਮਦਾਰ ਸੀੜ੍ਹੀ ਚੜ੍ਹੀ, ਜੋ ਮਹਲ ਦੇ ਉੱਚੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਗਰਜਦੇ ਗਰੰਬਲਕਲਾਊਡ ਦੇ ਘਰ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।

ਅੰਦਰ ਬਾਦਲ ਨੇ ਸੁੰਘ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ। ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।' ਉਹ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਉਦਾਸ ਸੀ। ਚਮਕਦੀ ਕੁੰਜੀ ਉਸ ਦੀ ਧੁੰਦਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਈ ਸੀ।

ਰਿਆ ਮੁਸਕਾਰਾਈ। 'ਮੇਰੇ ਜਹਾਨ ਵਿੱਚ ਝੂਲੇ ਹਨ, ਮੂੰਗਫਲੀ ਮੱਖਣ ਸੈਂਡਵਿਚ ਹਨ, ਤੇ ਨੱਚਣ ਲਈ ਸੰਗੀਤ ਵੀ ਹੈ।' ਬਾਦਲ ਖਿੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਕੁੰਜੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।

ਰਿਆ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਆਵੇਗੀ। ਉਹ ਫ਼ਰੜ ਕਰਦੀ ਜੇਬ ਰਾਹੀਂ ਵਾਪਸ ਆਈ ਤੇ ਹੌਲੀ ਧਪ ਨਾਲ ਛੱਤ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਡਿੱਗੀ। ਹੁਣ ਕੋਟ ਹੌਲੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਹੁਣ ਦੋ ਜੇਬਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ: ਇੱਕ ਘਰ ਲਈ, ਇੱਕ ਵੁਨਜ਼ਿਪ ਲਈ। ਟੈਗ 'ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, 'ਅਸਲ ਖੋਜੀ ਜਿਥੇ ਵੀ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਦੋਸਤ ਬਣਾਂਦੇ ਹਨ।' ਰਿਆ ਦਾ ਦਿਲ ਵੀ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।

ਉਸ ਰਾਤ ਕੋਟ ਉਸਦੇ ਬਿਸਤਰ ਕੋਲ ਚਮਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਨਵੀਂ ਰਹੱਸ ਭਰੀ ਮੁਹਿੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ। ਸ਼ੁਭ ਰਾਤਰੀ, ਬਹਾਦੁਰ ਯਾਤਰੀ। ਦੁਨੀਆ ਰਾਜ਼ੀ ਜੇਬਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਪਈ ਹੈ!