ਉਹ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਜਿਸਨੂੰ ਸਮਾਂ ਭੁੱਲ ਗਿਆ
ਐਲਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਾਦੂਈ ਚਾਹ ਦੇ ਕੱਪ ਤੋਂ ਇਹ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜਾਦੂ ਦਾਦੀ ਨਾਲ ਹਰ ਪਲ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੀਣਾ ਹੈ।
ਐਲਾ ਦੀਆਂ ਦਾਦੀ ਨਾਲ ਬੀਤਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਰਮਜੋਸ਼ ਦੁਪਹਿਰਾਂ ਉਸਦੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਸੁਹਣਾ ਹਿੱਸਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦਾਦੀ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਐਲਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵਾਲਾ ਨੀਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਚਾਹ ਕੱਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਦਸ ਮਿੰਟ ਪਿੱਛੇ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਜਾਦੂ ਲੁਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਕੱਪ ਛੋਟੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਠੀਕ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਐਲਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਮਾਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਪਰਿਵਾਰਕ ਕਹਾਣੀ ਪਿਆਰ, ਹਾਜ਼ਰੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏ ਪਲਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀ ਕਦਰ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਐਲਾ ਵਿਲੋਬ੍ਰੁਕ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਚਟਕੀਲੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚਾਕ ਨਾਲ ਬਣੇ ਖੇਡ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਜਿਗਿਆਸੂ ਸੀ, ਨਵੀਂ ਟੋਪੀ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ਚਿੱਤ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਛੋਟੀ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਐਲਾ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦੀ, ਦਾਦੀ ਚਾਹ ਦੀ ਚੁਸਕੀ ਲੈਂਦੀ। ਗਰਮ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਦੇ।
ਇੱਕ ਹਫ਼ਤਾ ਦਾਦੀ ਬਿਮਾਰ ਰਹੀ। ਨਾ ਕਹਾਣੀ, ਨਾ ਚਾਹ, ਨਾ ਮੁਸਕਾਨ। ਸੁੰਨੀ ਰਸੋਈ ਨੇ ਐਲਾ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁੱਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਚਾਹਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਹਾਣੀਆਂ ਦੁਪਹਿਰਾਂ ਮੁੜ ਆ ਜਾਣ।
ਸਫਾਈ ਕਰਦਿਆਂ ਐਲਾ ਨੂੰ ਸੁੋਨੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵਾਲਾ ਨੀਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਚਾਹ ਕੱਪ ਮਿਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਛੋਟੀ ਮੁੜੀ ਹੋਈ ਚਿੱਠੀ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਾਂਗ ਟੇਪ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਸੀ।
ਚਿੱਠੀ 'ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, 'ਇੱਕ ਘੂਟ, ਦਸ ਮਿੰਟ ਪਿੱਛੇ।' ਐਲਾ ਖਿੜਖਿੜ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਕੱਪ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਘੂਟ ਲਿਆ।
ਵੂਸ਼! ਘੜੀ ਪਿੱਛੇ ਘੁੰਮੀ ਅਤੇ ਨਰਮ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਛਾ ਗਈ। ਦਾਦੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦਸ ਮਿੰਟ ਪਹਿਲਾਂ ਸਨ।
ਦਾਦੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਚਾਹ ਲਈ ਤਿਆਰ? ਇਸ ਵਾਰ ਨਾ ਢੁਲ੍ਹੀਏ।' ਐਲਾ ਦੀ ਸਾਹ ਅਟਕ ਗਈ—ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਉਸਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਮੇਂ ਪਿੱਛੇ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ!
ਐਲਾ ਨੇ ਕੱਪ ਬੁਝਾਰਤੀ ਨਾਲ ਵਰਤਿਆ: ਬਿੱਲੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਗੁਲਦਾਸਾ ਬਚਾਇਆ, ਟੈਸਟ ਦਾ ਇਕ ਜਵਾਬ ਠੀਕ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ 'ਸਾਰੀ' ਆਖਿਆ।
ਜਦੋਂ ਦਾਦੀ ਫਿਰ ਔਖੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਾ ਐਲਾ ਨੇ ਮਦਦ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਕੱਪ ਦਾ ਇਕ ਘੂਟ ਲਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਨਾ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਨਾ ਸਮਾਂ ਪਿੱਛੇ।
ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਚਿੱਠੀ ਉੱਪਰ ਆਈ: 'ਸਮਾਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੀਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਪਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤ।' ਇਹ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਐਲਾ ਉਦਾਸ ਵੀ ਹੋਈ, ਹਿੰਮਤੀ ਵੀ।
ਐਲਾ ਨੇ ਦਾਦੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। 'ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਸਮਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ,' ਉਸਨੇ ਸਿਰਹਾਨੀ ਕੀਤਾ। ਦਾਦੀ ਮੁਸਕਰਾਈ, 'ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਹੋਣਾ ਕਾਫੀ ਹੈ।' ਐਲਾ ਨੇ ਚਾਹ ਕੱਪ ਸਾਈਡ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਐਲਾ ਪੜ੍ਹਦੀ, ਡਰਾਇੰਗ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਦਾਦੀ ਲਈ ਮਿੱਠੀ ਚਾਹ ਬਣਾਉਂਦੀ। ਕੱਪ ਸ਼ੈਲਫ਼ ਉੱਤੇ ਰਿਹਾ, ਹੁਣ ਦੇ ਪਲ ਨੂੰ ਮੌਜਾਂ ਨਾਲ ਜੀਣ ਦੀ ਨਰਮ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ।
ਸਿੱਖਿਆ: ਸਮਾਂ ਤੇ ਪਿਆਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਨਹੀ, ਸਾਂਝੇ ਕਰਨ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜਾਦੂ ਸਿਰਫ਼ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿਣਾ ਹੈ।