ਮਾਂ ਅਤੇ ਗੁੰਮ ਜਾਦੂ

ਆਰਯਨ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਅਨਾਯਾ ਕੋਲ ਜਾਦੂ ਹੈ। ਜਦ ਅਚਾਨਕ ਮੈਥ ਟੈਸਟ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਜਾਦੂ ਪਿਆਰ, ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਹੌਸਲਾ ਹੈ।

ਆਰਯਨ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਅਨਾਯਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜਾਦੂਗਰ ਵਰਗੀ ਸੀ—ਗੁੰਮ ਜੁਰਾਬਾਂ ਲੱਭ ਲੈਣਾ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਸੁਆਦ ਬਣਾਉਣਾ ਅਤੇ ਹਰ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਮਝ ਲੈਣਾ। ਪਰ ਜਦ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਮੈਥ ਟੈਸਟ ਦਾ ਐਲਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਾਂ ਹੋਮਵਰਕ ਹੀ ਗਾਇਬ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਅਨਾਯਾ ਗਰਮ ਕੋਕੋ, ਗਮੀ ਬੇਅਰ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਗਿਣਤੀ ਕਰਦਿਆਂ ਆਰਯਨ ਦਾ ਡਰ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਜਾਦੂ ਕਿਸੇ ਛੜੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਿਆਰ, ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਆਰਯਨ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਯਕੀਨ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੰਮੀ ਅਨਾਯਾ ਕੋਲ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਕਤਾਂ ਹਨ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਉੱਚੀ ਟੋਪੀ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਦੀ, ਨਾ ਜਾਦੂਈ ਛੜੀ ਹਲਾਉਂਦੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਸਭ ਕੁਝ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।

ਉਹ ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਮ ਜੁਰਾਬਾਂ ਲੱਭ ਲੈਂਦੀ, ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ, ਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣ ਲੈਂਦੀ। ਆਰਯਨ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਛਿੱਪਾ ਜਾਦੂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।

ਆਰਯਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਜੇ ਮੰਮੀ ਕੋਲ ਜਾਦੂ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰਾ ਔਖਾ ਹੋਮਵਰਕ ਗਾਇਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ?' ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਣਿਤ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਡ੍ਰੈਗਨ ਵਾਲੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।

ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਮਿਸ ਕਪੂਰ ਨੇ ਤਾਲੀ ਵੱਜਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਕੱਲ੍ਹ ਅਚਾਨਕ ਮੈਥ ਟੈਸਟ!' ਸਾਰਾ ਕਮਰਾ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੰਤ੍ਰ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।

ਆਰਯਨ ਦਾ ਪੇਟ ਪੈਨਕੇਕ ਵਾਂਗ ਉਲਟ ਗਿਆ। ਅੰਕ ਫਿਸਲਦੇ ਤੇ ਕੂਦਦੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਾਸ਼ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਜਾਦੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿਏ।

ਉਸ ਰਾਤ ਉਹ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਧੱਪ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਲੰਮੀ ਆਹ ਨਾਲ ਨੇਪਕਿਨ ਹਿਲ ਗਏ। ਬੈਲ ਪੈਪਰ ਕੱਟਦੀ ਅਨਾਯਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੀ ਹੋਇਆ ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਅਦਾਕਾਰ?'

'ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਮੈਥ ਟੈਸਟ,' ਉਹ ਬੁੜਬੁੜਾਇਆ। ਅਨਾਯਾ ਨੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਗਰਮ ਕੋਕੋ ਦਾ ਮਗ ਉਸ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ। 'ਅਸੀਂ ਇਹ ਟੈਸਟ ਇਕੱਠੇ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗੇ,' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਉਸ ਨੇ ਬਹਾਦਰ ਸਿਪਾਹੀ ਵਾਂਗ ਬਾਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ। 'ਆਓ ਨੰਬਰਾਂ ਦੇ ਡਰੈਗਨ ਨਾਲ ਲੜੀਏ,' ਉਹ ਹੱਸਿਆ। ਆਰਯਨ ਸਿੱਧਾ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਮਜ਼ੇ ਲਈ ਤਿਆਰ।

ਅਨਾਯਾ ਨੇ ਪਲੇਟ 'ਚ ਗਮੀ ਬੇਅਰ ਪਾਏ। 'ਤੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਮਿੱਠੇ ਸਿਪਾਹੀ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਦੋ। ਹੁਣ ਕਿੰਨੇ ਹੋਏ?' ਆਰਯਨ ਮੁਸਕੁਰਾਇਆ, 'ਪੰਜ!' ਤੇ ਇਕ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ।

'ਵੇਖਿਆ?' ਉਹ ਮੁਸਕਾਈ। 'ਮੈਥ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਗਿਣਣਾ ਹੈ।' ਉਹਨਾਂ ਜੋੜਿਆ, ਘਟਾਇਆ, ਕਲਪਨਾਈ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਕੈਂਡੀ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ, ਅੰਕ ਦੋਸਤ ਬਣ ਗਏ।

ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਲਿਟ ਕੇ ਆਰਯਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਜਾਦੂਗਰ ਹੋ।' ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਗੁਦਗੁਦਾਈ, 'ਜਾਦੂ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਮਾਂ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ,' ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਆਰਯਨ ਦੋਵੇਂ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਯਕੀਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਟੈਸਟ ਔਖਾ ਸੀ ਪਰ ਇਨਸਾਫ਼ੀ। ਅੰਕ ਸਧੇ ਕੁੱਤਾ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੇ। ਜਦ ਅੰਕ ਆਏ, ਆਰਯਨ ਦੇ ਪੇਪਰ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸਿਤਾਰਾ ਸੀ।

'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਆਰਯਨ!' ਮਿਸ ਕਪੂਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। 'ਪੜ੍ਹਾਈ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹੈ ਨਾ?' ਆਰਯਨ ਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ, 'ਤੇ ਜਾਦੂਈ ਮੰਮੀ ਵੀ!' ਕਲਾਸ ਹੱਸ ਪਈ।

ਘਰ ਵੱਲ ਖੁੱਦਿਆਂ ਜਾਂਦਿਆਂ ਆਰਯਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅਨਾਯਾ ਦਾ ਅਸਲ ਜਾਦੂ ਸੀ ਧੀਰਜ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਇਹ ਭਰੋਸਾ ਕਿ ਉਹ ਔਖੇ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੋਹਫ਼ੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਾਦੂਈ ਛੜੀ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸਨ।

ਉਹ ਅੰਦਰ ਦੌੜਿਆ, ਅਨਾਯਾ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, 'ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਜਾਦੂ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਹੈ।' ਉਹ ਮੁਸਕਾਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਢ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਗਰਮੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਦੂਈ ਲੱਗੀ।