ਪਿਆਰ ਦੇ ਜਾਦੂਈ ਹੱਥ | ਪਰਿਵਾਰ ਬਾਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ

ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕਲਾ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਚੀਜ਼ ਬਣਾਉਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੋਚਦੇ-ਸੋਚਦੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ, ਮਦਦਗਾਰ ਹੱਥ ਹਨ।

ਇਹ ਪਿਆਰੀ ਪਰਿਵਾਰਕ ਕਹਾਣੀ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਲਾ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣਾਉਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਬੱਚੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਉਹ ਨਰਮ ਹੱਥ ਯਾਦ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮੂੰਹ ਧੋਂਦੇ, ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਹੰਝੂ ਪੂੰਝਦੇ, ਜ਼ਖਮਾਂ ‘ਤੇ ਪੱਟੀ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਗਲਤੀਆਂ ਠੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਹਾਣੀ ਪਿਆਰ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਵੇਖੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।

'ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਜੁੱਤੇ ਤੇ ਵਾਲ ਵੇਖ!' ਮਾਂ ਖਿੜ ਖਿੜ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਾਲ 'ਚੋਂ ਛਪ-ਛਪ ਮਿੱਟੀ ਉਚਾਲਦਾ ਦੌੜਿਆ। ਉਸਦੇ ਗੁੰਮ ਵਾਲ ਝੂਮੇ, ਢਿੱਲੇ ਫਿੱਤੇ ਰਿਬਨ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾਏ। ਦੋਵੇਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੱਸ ਪਏ।

ਗੰਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਫ, ਮਾਂ ਦੇ ਨਰਮ ਹੱਥ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮਦਦ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਧੋਦੇ, ਫੁੱਲ ਪੈਨਕੇਕ ਉਲਟਦੇ, ਹੋਮਵਰਕ ਲੁਕ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕੰਨੀ ਖਿੱਚਦੇ। 'ਚਲੋ, ਪੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਸਮਾਂ!' ਮਾਂ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, ਕੰਨ ਤੇ ਦਿਲ ਦੋਵੇਂ ਗੁਦਗੁਦਾਉਂਦੀ।

ਇੱਕ ਸਵੇਰ ਅਧਿਆਪਕਾ ਨੇ ਤਾੜੀਆਂ ਵੱਜਾਈਆਂ। 'ਕੱਲ੍ਹ ਸਾਡਾ ਕਲਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੈ! ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਚੀਜ਼ ਬਣਾਕੇ ਲਿਆਓ,' ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ। ਅਰਜੁਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕੀਆਂ; ਉਸਦੇ ਨਵੇਂ ਰੇਨਬੋ ਮਾਰਕਰ ਨੱਚਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ।

ਉਸ ਰਾਤ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਸੁਣੇਹਾ ਸੁਤਰਵੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਾਰਾਂ, ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਜਾਮਣੀ ਅਜਗਰ ਵੀ ਬਣਾਏ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪੈਂਸਲ ਟਪਕਾਈ ਤੇ ਟਾਹ ਦਿੱਤਾ, 'ਸਭ ਤੋਂ ਖੂਬਸੂਰਤ ਕੀ ਹੈ?' ਖਾਲੀ ਕਾਗਜ਼ ਉਸਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਚ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਮਾਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਉਲਝਿਆ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਤੇ ਵਾਲ ਸਹਲਾਏ। 'ਅਟਕ ਗਿਆ, ਸ਼ੇਰ?' 'ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕੀ ਬਣਾਵਾਂ,' ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਕਿਹਾ। ਮਾਂ ਮੁਸਕਰਾਈ, 'ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਸਿਰਫ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਵੀ ਦਿਖਦੀ ਹੈ।'

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਪੈਨਕੇਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਗਰਮ ਝੱਫੀਆਂ ਅਤੇ ਛਿਲੇ ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਪਟਟੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਅਚਾਨਕ ਉਹ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ ਉਠਿਆ, ਰੰਗ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਹਰੇਕ ਰੇਂਬੋ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ, ਦਿਲਚਸਪ ਬੱਚੇ ਝੁਕ ਕੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। 'ਹਾ! ਸਿਰਫ ਹੱਥ?' ਉਹ ਖਿੜ ਖਿੜ ਹੱਸੇ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਤੇ ਰੰਗ ਭਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਭੇਤ ਛੋਟੇ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਸਾਦੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲਾ ਦਰਖ਼ਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅਧਿਆਪਕਾ ਠਹਿਰੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀ। ਪੰਨੇ 'ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਹੱਥ ਸਨ: ਸੂਪ ਪਿਲਾਉਂਦੇ, ਫੱਟਿਆ ਬੈਗ ਸਿਲਦੇ, ਔਖੀਆਂ ਗਿਣਤੀਆਂ ਦਿਖਾਉਂਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਚਮਕੀਲੇ ਰੰਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਝਲਮਲਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਹੇਠਾਂ ਉਸਨੇ ਲਿਖਿਆ, 'ਇਹ ਹੱਥ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝਦੇ, ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਗਲਤੀਆਂ ਠੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਹੈ।' ਕਮਰਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਚਿੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੌਲ੍ਹੀ ਮੁਸਕਾਨ ਕੀਤੀ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, 'ਪਹਿਲਾ ਇਨਾਮ ਜਾਂਦਾ ਹੈ… ਅਰਜੁਨ ਕੋਲ!' ਹਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਕਨਫੇਟੀ ਵਾਲੇ ਗੁਬਾਰੇ ਫਟੇ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਨੂੰ ਫੁੱਟਬਾਲ ਟ੍ਰਾਫੀ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾਇਆ, ਭੀੜ 'ਚ ਮਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਰਿਹਾ।

ਮਾਂ ਦੌੜੀ ਆਈ, ਐਪਰਨ 'ਤੇ ਹਜੇ ਵੀ ਆਟਾ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। 'ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਕਲਾਕਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਬੜਾ ਮਾਣ ਹੈ,' ਕਹਿ ਕੇ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਾਹਾਂ 'ਚ ਭਰ ਲਿਆ। 'ਕੀ ਇਸ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਪੈਨਕੇਕ ਮਿਲਣਗੇ?' ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਕੀਤਾ।

ਮਾਂ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਤੈਨੂੰ ਦੋ ਵੱਡੇ ਮਿਲਣਗੇ!' ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਮਿੱਠੇ ਪੈਨਕੇਕ ਚਬਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਸਿਰਫ ਜਾਦੂ ਨਹੀਂ—ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।' ਸ਼ਹਿਦੀਏ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਫੋਰਕਾਂ ਨੂੰ ਤਮਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਟਕਰਾਇਆ।