கபீர் மற்றும் ஜோதி பூச்சிகளின் ஆசை

சந்திபூரில் கபீர் பேசும் ஜோதி பூச்சிகளைச் சந்தித்து, அவர்களின் ஒளி ஒரு குடுவைக்காக அல்ல, முழு கிராமத்திற்கும் பகிரப்பட வேண்டியது என்பதை அறிகிறான்.

அமைதியான சந்திபூரில் வாழும் குட்டி கபீர், ஜோதி பூச்சிகளின் ஒளியை மிகவும் விரும்புகிறான். ஒரு இரவு, நிலவொளி திருவிழாவுக்கு முன், அவன் முரமுரக் கிரையில் ஆயிரக்கணக்கான ஜோதி பூச்சிகள் ஒளிரும் அதிசய நடனத்தைப் பார்க்கிறான். அவற்றில் ஒரு தைரியமான பூச்சி கபீரிடம் ஒரு ஆசை கேட்கச் சொல்கிறது. தன்னுக்காக ஒளியை வைத்துக்கொள்ளாமல், இருட்டில் யாரும் பயப்படாதபடி எல்லோருக்கும் ஒளி கிடைக்க வேண்டும் என்று கபீர் விரும்புகிறான். அதன் பின்னர், அந்த மந்திர ஒளி முழு கிராமத்தையும் நம்பிக்கையாலும் மகிழ்ச்சியாலும் நிரப்புகிறது.

அமைதியான சந்திபூரில் நட்சத்திரங்கள் இரவி மின்ன, குளத்தின் பக்கத்தில் தவளைகள் பாடுகின்றன. அங்கே குட்டி கபீர் வசித்து வருகிறான்—குளறிய முடி, பெரிய கனவுகள், மற்றும் ஒளி சேமிக்க கைவிடப்பட்ட குடுவைகள் நிறைந்த பையில்.

இரவு உணவுக்குப் பிறகு, தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் பூனை மிதுவை கடந்து கபீர் இன்னொரு ஜோதி பூச்சியைப் பிடிக்க முயல்கிறான். 'என் குடுவைக்காக' என்று கிசுகிசிக்கிறான்; விளக்குகள் அவனைச் சுற்றி துடிக்கின்றன.

தாத்தா சொல்கிறார்: 'ஜோதி பூச்சிகள் சிறிய நட்சத்திரங்கள். அவை ஆசைகளைக் கேட்க வரும், ஆகவே மென்மையாக பிடி.' கபீர் தலைஅசைக்க, ஒவ்வொரு ஒளி நண்பரையும் மென்மையான கைகளால் காப்பற்றுகிறான்.

அவன் ஒவ்வொரு பூச்சியையும் மெதுவாக எடுத்து, அதன் பசுமை ஒளியை ரசித்து, பின்பு அதனை பறக்க விடுகிறான். இருந்தாலும், படுக்கை நேர இருட்டை விரட்ட ஒரு ஒளி தோழரை வைத்திருக்க ஆசைப்படுகிறான்.

நிலவொளி திருவிழாவுக்கு முன், கபீர் ஒரு மெல்லிய ம் ம் என்ற ஓசையைக் கேட்கிறான். முரமுரக் கிரையில் ஒரு பொன்னொளி, ஊரிலுள்ள எல்லா விளக்குகளையும் விட பிரகாசமாகிறது.

கபீர் தனது குடுவையை எடுத்துக் கொண்டு, அதிர்ஷ்டத் துகிலையை கழுத்தில் கட்டி, மேல் பாய்கிறான். மேலே சென்றதும், அவன் ஆச்சரியமாக காட்சியைப் பார்க்கிறான்.

ஆயிரக்கணக்கான ஜோதி பூச்சிகள் ஒரு ஒளிரும் நடன மேடையைப் போலச் சுழல்கின்றன. அவை இதயம், மலர், நட்சத்திரம், கூட ஒரு சிறு யானை வரை உருவாக்குகின்றன! கபீரின் வாய்ப் பெரிதாகத் திறக்கிறது.

தைரியமான ஒரு ஜோதி பூச்சி அவன் காதருகில் மிதந்து, 'வணக்கம், கபீர்,' என்று மெல்ல குறும்படுகிறது. 'ஒரு ஆசை சொல்; நாங்கள் வழிகாட்டுவோம்.' அந்தச் சிறிய ஒளி பேசுகிறது என்பதால் கபீர் கண் இமைப்பான்.

'நீ பேசுகிறாயா!' என்று அவன் ஆச்சரியக்குரல். 'நாங்கள் கேட்கிறோம்,' என்று பூச்சி. 'கேட்பதே எங்களை ஒளிரச் செய்கிறது.' தங்க ஒளிகள் சுற்றிலும் துடிக்க, கபீர் குடுவையை பிடித்து ஆழமாக யோசித்தான்.

மெதுவாக அவன் சொன்னான்: 'நீங்கள் எப்போதும் ஒளிர வேண்டும்; அப்போதுதான் இருட்டில் யாருக்கும்—மக்கள், செல்லங்கள், குட்டிகள்—பயமே இருக்காது.' mäலை அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.

ஒரு மெல்லிய மணி ஒலி. ஜோதி பூச்சிகள் மேலெழுந்து முன்பைவிட அதிகமாக ஒளிர்கின்றன. அவை கூரைகள், மரங்கள் மீது வழுகி, இரவு வானில் ஒளி தடங்கள் வரைந்து செல்கின்றன.

அந்த இரவுக்குப் பிறகு, பிள்ளைகள் போர்வைகள் மற்றும் நம்பிக்கையுடன் முரமுரக் கிரையை ஏறுகின்றனர். அவர்கள் அமைதியாக அமர்ந்து ஆசைகளைப் பகிர்ந்து, நண்பர் ஒளிகளின் நடனத்தை ரசிக்கிறார்கள்.

கபீர் இனி குடுவைகளை நிரப்புவதில்லை. ஒவ்வொரு மாலையும் அவன் ஒளிகளுக்கு கையை அலைத்து, 'சில நட்சத்திரங்கள் வைத்துக்கொள்ள அல்ல; அவை நம்மை வீடு காண்பிக்கின்றன' என்று சொல்கிறான்.

பாடம்: மாயம் அனைவருக்கும் இலவசமாகப் பகிரப்படும் போது தான் அது மிகவும் பிரகாசமாக ஒளிர்கிறது.