தோட்டத்தில் உள்ள குழி

இரு நண்பர்கள் பொக்கிஷத்தைத் தேடி தோண்டத் தொடங்குகிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் கண்டுபிடிப்பது பொன் அல்ல; தோட்டம் முழுவதும் மறைந்திருக்கும் சிறிய அதிசயங்களும் இனிய நினைவுகளும் தான்.

ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும் அபித்ந்யா மற்றும் வீர் தோட்டத்தில் சந்தித்து விளையாடுகிறார்கள். ஒரு நாள், பொக்கிஷம் கிடைக்கும் என நம்பி அவர்கள் கொய்யா மரம் அருகே குழி தோண்டத் தொடங்குகிறார்கள். நீல பட்டன், பழைய ஸ்பூன், பச்சை கண்ணாடி கோளம், உடைந்த வளையல் துண்டு போன்ற சிறிய பொருட்கள் கைகளில் கிடைக்கின்றன. அதோடு மண் புழு, சிவப்பு எறும்புகள், மஞ்சள் பட்டாம்பூச்சி, அணில் போன்ற தோட்டத்தின் உயிர்களையும் அவர்கள் கவனிக்கிறார்கள். இறுதியில், உண்மையான பொக்கிஷம் மண்ணுக்குள் மறைந்திருக்கும் பொருட்கள் அல்ல; சுற்றிலும் இருந்த இயற்கையின் அழகும் அவர்கள் பகிர்ந்த நினைவுகளும் என்பதைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும் அபித்ந்யா மற்றும் வீர் அவள் தோட்டத்தில் சந்திக்கிறார்கள். அங்கு ஒரு கொய்யா மரம், மஞ்சள் சமந்தி பூக்கள், கல் வழித்தடம், மேலும் மென்மையான மண் இருக்கும் அமைதியான இடம் உள்ளது.

ஒரு வெயிலான நாளில், வீர் ஒரு சிறிய பச்சை கரண்டியை பிடித்து ஓடி வந்தான். 'வாருங்கள்! ஒரு குழியை தோண்டும்!' என்று அவன் மகிழ்ச்சியாக சொன்னான்.

அபித்ந்யா கண்களை இமைத்தாள். 'ஏன் தோண்டும்?' என்று கேட்டாள். வீர் புன்னகை புரிந்தான். 'அற்புதமான ஏதாவது கண்டுபிடிக்க!' என்றான்.

அபித்ந்யா வியப்புடன் மூச்சை இழுத்தாள். 'பொக்கிஷம் இருக்கலாம்!' 'அல்லது ஒளிரும் கிரீடம்,' என்று வீர் சேர்த்தான். 'அல்லது பெரிய டைனோ எலும்புகள்!'

அவர்கள் கொய்யா மரம் அருகே ஒரு இடத்தைத் தேர்ந்துகொண்டார்கள். 'தோண்டும், தோண்டும், தோண்டும்' என்று அவர்களது கரண்டிகள் பழுப்பு மண்ணை தெறிக்க விட்டது.

சற்று நேரத்தில் அபித்ந்யா ஒரு சிறிய நீல பட்டனை கண்டாள். 'இது ஒரு ராணியின் உடையிலிருந்து இருக்கலாம்,' என்று அவள் குசிறு குரலில் சொன்னாள். வீர் சிரித்து, 'அல்லது பள்ளி சட்டை பட்டன்!' என்றான்.

அவர்கள் பட்டனை ஒரு கிண்ணத்தில் வைத்தனர். 'க்ளங்!' வீர் கடினமான ஒன்றைத் தாக்கினான். 'பொக்கிஷமா?' என்று அவன் கேட்டான். அது பழைய ஸ்பூன் தான்.

அடுத்து அபித்ந்யா ஒரு பளபளப்பான பச்சை கண்ணாடி கோளத்தை கண்டாள். அவள் அதை ரசித்துக் கொண்டிருக்கும் போது பருத்த மண் புழு ஒன்று வெளியே நழுவி வந்தது. வீர் சிறிய அலறலுடன் பின்னால் தாவினான்.

அபித்ந்யா குருங்கச்சியாய் சிரித்தாள். 'நாம் அதன் வீட்டை உடைத்துவிட்டோம்.' அவர்கள் புழுவை சமந்தி பூக்கள் அருகே உள்ள மென்மையான மண்ணுக்கு மெதுவாக தூக்கிப்போட்டனர்.

மீண்டும் தோண்டியபோது, அவர்கள் சிறிய கற்கள், உலறிய வேர்கள், உடைந்த வளையல் துண்டை கண்டனர். ஒரு பெருமை மிக்க கட்டுவாளி மன்னன் போல நடந்தது.

ஆனால் பொன் பெட்டியும் இல்லை, கிரீடமும் இல்லை, டைனோ எலும்புகளும் இல்லை. சோர்வடைந்த அபித்ந்யா கொய்யா மரத்தடியில் அமர்ந்து நீண்ட மூச்சு விட்டாள்.

'என்னால் அருமையான ஏதாவது கிடைக்கும் என்று நினைத்தேன்,' என்று அவள் சொன்னாள். அவர்கள் தங்கள் கிண்ணத்தைப் பார்த்தனர்: நீலம் பட்டன், கலங்கிய ஸ்பூன், பச்சை கோள், உடைந்த வளையல் துண்டு.

'எங்களுக்கு என்னதான் சில பொருட்கள் கிடைத்தன,' என்று வீர் சொன்னான். 'ஆனால் பொக்கிஷம் கிடைக்கவில்லை,' அபித்ந்யா மூச்சைவிட்டாள். அப்போது அவளுடைய அம்மா அழைத்தாள், 'வா, இனிப்பான கொய்யை துண்டுகளை சாப்பிடு!'

பாதையில் அவர்கள் சிவப்பு எறும்புகள் வரிசையாக துகள்களைத் தூக்கிச் செல்வதைப் பார்த்தனர். ஒரு தைரியமுள்ள எறும்பு தன் தலையை விட பெரிதான துண்டை இழுத்துச் சென்றது.

அவர்கள் மேல் ஒரு மஞ்சள் பட்டாம்பூச்சி சமந்தி பூ மீது உறங்கிக் கொண்டிருந்தது. பின்னால் ஒரு வேகமான அணில் கொய்யை இலையுடன் சுவரை விட்டு பாய்ந்தது.

அபித்ந்யாவின் கையில் இருந்த பச்சை கண்ணாடி கோளுக்கு சூரிய ஒளி ஒளிர்ச்சி ஏற்படுத்தியது. அவள் புன்னகையுடன், 'தோட்டமே ஏற்கனவே பொக்கிஷம் போல இருக்கலாம்,' என்றாள்.

வீர் திருப்தியாக தலை ஆட்டினார். 'நாம் தரையில் மட்டும் தேடியதால் இந்த உண்மையான பொக்கிஷத்தை தவறவிட்டேன்போல் இருந்தது,' என்றான்.

அன்று மாலை அபித்ந்யா கண்ட எல்லாப் பொருட்கள் தன் ஜன்னல் ஓரத்தில் வைத்தாள். அவை பொன் அல்ல, ஆனால் ஒவ்வொன்றும் ஒரு இனிய நினைவைக் கொண்டிருந்தது.

அந்த எளிய பொருட்கள், அவள் மற்றும் வீர் சேர்ந்து தோட்டத்தின் மறைந்த மாயத்தைக் கண்டெடுத்த அந்த நாளைக் நினைவூட்டின.