ఎప్పటికీ వెలిగే దయ

తన అందమైన తోకను చూసి గర్వపడే మణి అనే నెమలి, గజరాజ్ అనే ఏనుగు దయతో నిజమైన అందం ఏమిటో తెలుసుకుంటుంది.

వనపురి అడవిలో మణి తన మెరిసే తోకను చూపిస్తూ గొప్పలు చెప్పుకునేది. ఒక రోజు తుఫానులో చిక్కుకున్న మణిని గజరాజ్ కాపాడాడు. ఆ సహాయంతో మణి తన అహంకారాన్ని గుర్తించి, దయ విలువను నేర్చుకుంది.

ఆ ఆకుపచ్చ వనపురి అడవిలో మణి అనే నెమలి ఉండేది. గిల్లులు గింజలు వెంబడించేవి, పక్షులు పాటలు పాడేవి, మణి మాత్రం ఎండలో తన మెరిసే తోకొలను చూపిస్తూ, తాను గొప్పదనే విశ్వాసంతో పారేడ్లాడు.

ప్రతి ఉదయం చెరువుపక్కన అతను తన తోకొలను విస్తరిస్తూ, 'అందరూ నాకు చూడండి! మణిలా మెరిసేది ఎవ్వరూ లేరు!' అని అరుచేవాడు. ఇతర జంతువులు నవ్వినా, అతని పొగడ్బోత విని వాటి చెవులు వాలిపోయేవి.

నీటి దగ్గర గజరాజ్ అనే బంగారు ఏనుగు నిలబడి ఉంది. మణి అహంకారంగా వచ్చి, 'నా రంగులు చూడు!' అని అరువాడు. గజరాజ్ నవ్వుతూ, 'దయ రంగులకంటే ఎక్కువ వెలుగుతుంది' అన్నాడు.

మణి తన పక్షిరేకాలను వయ్యారంగా ఊపి, 'నీవు సాధారణంగా ఉన్నావు కాబట్టి అలా అంటావు,' అని నవ్వాడు. అతను గజరాజ్ మేధావి చూపును కాక తన ప్రతిబింబం మాత్రమే చూశాడు. గజరాజ్ తల ఊపి చల్లని చెరువు నీరు తాగేందుకు వెళ్లిపోయాడు.

ఆ మధ్యాహ్నం మేఘాలు డ్రమ్‌లా గర్జించాయి. మెరుపు మిన్నుమిన్నుగా, వర్షం గట్టిగానే కురిసింది. జంతువులు బిల్లలు, గుహల్లోకి పరుగు తీశాయి. మణి దూరం వెళ్లి తనకే చిత్తగించుకొని ఉండిపోయాడు; ఆకాశం చీకటైపోతున్నదే అతనికి తెలియలేదు.

భారీ జల బిందువులు అతని తోకొలను ముంచాయి. రత్నాల్లాంటి రంగులు మట్టిగా మారి, పంకలు తడచిన కాగితంలా అతుక్కున్నాయి. మణి పరుగు తీసే యత్నం చేసాడు, కానీ ప్రతి అడుగు నెమ్మదిగా ఊగిసలాడింది. అతను, 'సహాయం! నేను కదలలేకపోతున్నా!' అని అరవాడు.

ఒక పొడివెచ్చని వట వృక్షం దగ్గర నుండి గజరాజ్ ఆ అరుపు వినిపించింది. గుంతల్లో చప్పుళ్లు చేస్తూ వచ్చి, తన బలమైన సోవతో మణిని చుట్టుకుని, నెమ్మదిగా తన వెడల్పైన వేడిమైన వెన్నుపై పెట్టి, పెద్ద చెవులతో అతన్ని కప్పాడు.

చెట్టు ఆకుల పచ్చ పైకప్పు క్రింద గాలి గుసగుస ఇరిం­దా, కానీ వారికి తాకలేదు. మణి వణికాడు, నీరు జారింది, పంఖాలు పెళ్లని పట్టు చిత్తుగా అతుకుకున్నాయి. గజరాజ్ బ్రతికిన గొడుగు లా నిలిచాడు, ఉగ్ర తుఫాను నెమ్మదిగా దూరం వెళ్లేదాకా.

ఆయాసం చల్లబడింది. మణి చప్పున, 'నా పంఖాలు గొప్పగా కనిపించాయి కానీ అవే నన్ను ఇరుకున్నాయి. నీ దయ నన్ను రక్షించింది.' గజరాజ్ పుస్తకంలా, 'స్నేహితా, అందం వానలో మసకబారుతుంది. మంచి పనులు ఏ రుతువులోనైనా మెరిసాయి,' అన్నాడు. మణి గమనంగా వినాడు.

వర్షం ఆగింది. ఉదయపు సూర్యుడు తొంగిచూశాడు. మణి తల వంచి, 'నేను అహంకారంగా ప్రవర్తించా. నన్ను క్షమిస్తావా?' అని అడిగాడు. గజరాజ్ మృదువుగా గర్జించి, 'తప్పకుండా. ఇద్దరం కలిసి ఇల్లు వెళ్లుదాం,' అన్నాడు. మణి చిరునవ్వుతో హృదయం తేలికపడ్డట్లు అనిపించింది.

మైదానానికి తిరిగి వచ్చి మణి జంతువులందరినీ కూడగట్టాడు. తుఫాను కథను చెప్పి గజరాజ్‌కు కృతజ్ఞతలు చెప్పాడు. 'నిజమైన అందం దయాగ్ర హృదయాల్లో ఉంటుంది,' అన్నాడు. అడవి ఊరేగింది; తోకలు ఆనందంగా తడిమాయి.

రోజులు గడిచాయి. ఇప్పుడు మణి గర్వంగా లేదు. వేడి రోజుల్లో, అతను తన మెరిసే తోకొలతో చిన్న బన్నీలకు గాలి వేశాడు. పక్షులు అతని వీపు మీద కూర్చునేలా చేశాడు. ప్రతి మంచి పని అతని హృదయాన్ని ఆనందంగా నింపింది.

ఇప్పుడు సూర్యకాంతి అతని రంగులపై పడితే, మణి ఆ తడిచిన భారీ తుఫాను గుర్తుచేసుకుని నవ్వుతాడు. అతనికి ఒక సరళమైన నిజం తెలుసు: పంఖాలు ఎండలో మెరిస్తాయి, కానీ దయ అతి చీకటి రాత్రిలో కూడా ఎల్లప్పుడూ ప్రకాశిస్తుంది.

Telugu