కోకో పిల్లికి ఉరుములు నచ్చేవి కాదు

గట్టి ఉరుములతో భయపడే కోకోకు మిరా లెక్కించడం, నెమ్మదిగా శ్వాస తీసుకోవడం, దగ్గరగా ఉండడం నేర్పుతుంది. ఇలా తుఫాను సమయంలో ధైర్యంగా ఉండటం అతను నేర్చుకుంటాడు.

కోకో అనే చిన్న పిల్లికి ఎండరోజులు చాలా ఇష్టం, కానీ ఉరుములు మాత్రం అతన్ని తీవ్రంగా భయపెడతాయి. ఒక పెద్ద తుఫాను వచ్చినప్పుడు, అతని స్నేహితురాలు మిరా అతనికి సాంత్వన ఇస్తుంది. మెరుపు తర్వాత ఉరుము వచ్చే వరకు లెక్కించడం, నెమ్మదిగా శ్వాస తీసుకోవడం, సురక్షితంగా దగ్గరగా ఉండడం ద్వారా కోకో తన భయాన్ని తగ్గించుకోవడం నేర్చుకుంటాడు. భయం వచ్చినప్పుడు శాంతంగా ఉండేందుకు సహాయపడే మృదువైన జీవన నైపుణ్యాల కథ ఇది.

కోకో ఒక చిన్న పాలరంగు పిల్లి. ఎండని రోజులు అతనికి చాలా ఇష్టం. అతడు గడ్డి మీద తుళ్లుతూ, రంగు సీతాకోకచిలుకలను వెంబడిస్తూ, రాలే ఆకుల వెంట పరుగెత్తుతూ ఆడేవాడు. వెచ్చని వెలుగులో ప్రతిదీ సురక్షితంగా, సంతోషంగా కనిపించేది.

ఒక మధ్యాహ్నం నసటీ మేఘాలు వచ్చాయి. ఆకాశం ఒక పెద్ద డ్రమ్ లా దద్దరిల్లింది. కోకో ఆడటం ఆపి, చెవులు నడుమ నడుమ కదులుతూ, పై చీకటి మేఘాలను చూశాడు. ఆ భయకరమైన శబ్దం ఏమై ఉంటదో ఆలోచించాడు.

డాం! ఒక పెద్ద ఉరుము ఇంటిని కంపించాడు. కోకో బాలల పువ్వులా ఒప్పుగా పొంగిపోయాడు, అతని తోక నేరుగా నిలిచింది. భయంతో ఒక చిన్న 'మ్యావ్' చేస్తూ మంచం కిందికి పరిగెత్తాడు; గుండె దడ దడ మోగింది.

కోకో మంచం కింద ఉన్నాడు. అతను ఆ పెద్ద బూమ్ మళ్లీ వస్తే బయటకు రానని అనుకున్నాడు. అతను మేఘాల్లో గర్జించే రాక్షసాలను ఊహించాడు. భయంతో చిన్న ముద్దలా కూచుకుని వణికాడు.

ఆ సాయంత్రం ఆ సంవత్సరంలోనే అతిపెద్ద తుఫాను వచ్చింది. మెరుపు ఆకాశంలో రంగు మేకులు లా జిగ్‌జాగ్‌గా మెరిపింది. ప్రతి మెరుపు తర్వాత ఉరుము అంతగా మోగింది కిటికీలు వణికాయి, కోకో ఇంకా ఎక్కువగా కుదిపిపోయాడు.

మంచం కిందకు ఒక మృదువైన చేయి వచ్చింది. అది కోకోకు ఆరు సంవత్సరాల స్నేహితురాలు మిరా. ఆమె గోధుమ కళ్ళు వెచ్చని కోకా లా నిశ్శబ్దంగా మెరుస్తున్నాయి. 'హాయ్ చిన్న మిత్రమా,' అని ఆమె చీపురుగా చెప్పింది. 'నేను ఉన్నాను. మనం కలిసి ధైర్యంగా ఉండుదాం.'

'భయంగా ఉందా?' ఆమె అడిగింది. కోకో ఒక చిన్న 'మ్యావ్' చేసి 'అవును' అన్నాడు. మిరా తల ఊపింది. 'పరవాలేదు. నాకూ భయం వస్తుంది.' ఆమె నేలపై కూర్చుని, అరవైపు మంచం కిందకి వాలి, తన స్వెట్టర్ కోకో ఒదిలిన మృదువైన బొచ్చు తాకేలా ఉంచింది.

మిరా ఒక మృదువైన దుప్పటి, తన చిన్న దిండు ను కోకో పక్కన పెట్టింది. 'ఇది మన బుగ్గగొట్టే వాన గుడారం,' అని ఆమె అనింది. కోకో వాసన చూసాడు; అది ఎండకాంతి, సబ్బు పరిమళంలా వుంది. అతను వెంటనే చిన్నగా సురక్షితంగా అనిపించుకున్నాడు.

ఒక ప్రకాశమైన మెరుపు గది మొత్తం వెలిగించింది. 'వెలుగు కనిపిస్తే మనం లెక్కపెడదాం,' మిరా అంది. వారు మొదలుపెట్టారు: 'ఒకటి… రెండూ… మూడు…' నాలుగు అనకముందే ఉరుము మోగింది. కోకో చెవులు ఒదిగిపోయినా, లెక్కించటం కొనసాగించాడు.

'అది విన్నావా?' మిరా అడిగింది. 'సంఖ్య పెరిగితే తుఫాను దూరం పోతుంది.' మరో మెరుపు! తర్వాతి ఉరుము వచ్చేలోపు వారు ఆరు వరకు లెక్కపెట్టారు. కోకో కళ్లుమెదిపాడు—ఉరుము నిజంగా దూరంగా ఉందని తెలుసుకున్నాడు!

వారు ఆటను కొనసాగించారు: వెలుగును చూసి లెక్కించు, శబ్దాన్ని విను. ప్రతి సారి విరామం పెరిగే కొద్దీ కోకో గొవ్వెలు తగ్గాయి, తోక యథాస్థితికి వచ్చింది. భయంకరమైన తుఫాను సంఖ్యలుగా, సరదా పద్యంగా మారిపోయింది.

'చూడండి, ధైర్యవంతుడా పిల్లి!' మిరా నవ్వుతూ అతని వెన్నుపై నిమిరింది. 'ఈ తుఫాను మనకు హాని చేయదు. ఇది కేవలం శబ్దం, వెలుగు.' కోకో గుండెదడతో శ్వాస తీసుకుని, బయటకు వదిలాడు.

మిరా తన నెమ్మదైన శ్వాస పద్ధతిని మళ్లీ చూపింది. ఇద్దరూ ఆమెలోపల నెమ్మదిగా శ్వాస తీసుకుని, పుట్టినరోజు కొవ్వొత్తులు ఊదినట్లుగా గాలిని వదిలారు. మంచం కింద కోకో మృదువుగా పురుమ్ చేస్తూ, మిరా శాంత రీతిని అనుసరించాడు.

కొద్ది సేపటికి వాన మెల్లగా 'టప్ టప్'గా మారింది. ఉరుము దూరంలో వెళ్తున్న బండి చకచకలాగ భాసిల్లింది. కోకో కళ్ళు బరువయ్యాయి. అతడు మిరా చేతిని తలపై తగిలించుకొని, నిద్రపోతూ కృతజ్ఞతగా పురుమ్ అన్నాడు.

ఆ రాత్రి తర్వాత కూడా మేఘాలు గర్జించేవు అప్పుడు కోకోకి చిన్న వణుకు వచ్చేది. అయితే అతను మిరా చెప్పిన ముళ్ళు గుర్తుంచుకున్నాడు: మెరుపును లెక్కించు, నెమ్మగా శ్వాస తీసుకో, దగ్గరగా జతకలువు. ప్రతి తుఫాను ఇప్పుడు కొద్దిగా చిన్నగా అనిపించేది.

ఇప్పుడు వర్షం పైకప్పు తట్టినప్పుడు, కోకో ధైర్యంగా ఉంటాడు. మిరా పక్కన ఉన్నప్పుడు తుఫాన్లు స్నేహితుల మాదిరిగా వినిపిస్తాయి. ఈ చిన్న పిల్లి ఎప్పుడూ ఒంటరిగా ఉండదు.