સમય ધીમો કરતું ધાબળું
મીરા શ્વાસ લેવા, ધ્યાન આપવા અને નાનું પગલું પસંદ કરવાની રીત શીખે છે. પછી તેને સમજાય છે કે શાંત થવાની શક્તિ તો તેની અંદર જ છે.
ઉતાવળભરી સવાર અને ગણિતની ચકાસણીની ચિંતાથી મીરા ગભરાઈ જાય છે. મા તેને તારાઓથી ઝગમગતું ધાબળું આપે છે અને ત્રણ શબ્દો શીખવે છે: શ્વાસ, ધ્યાન, પસંદ. પરંતુ ધાબળું ખોવાઈ જાય ત્યારે મીરા પોતાની અંદરની શક્તિ શોધે છે.
મીરાનું ઘર ગરગરતું હતું. કુકર સીટી મારી રહ્યો, દરવાજાની ઘંટડી વાગી, પપાનો ફોન ગૂંજી રહ્યો. તે જૂતાના ફિતાં સાથે ઘસડાઈ રહી. «ઝલદી, મીરા!» પપાએ બોલાવ્યું. તેની આંગળીઓ જેલીની જેમ કંપી રહી હતી.
તેનું દિલ ધડધડ ધબકતું હતું. મા તેના બાજુમાં ઘૂંટણ ટેકે બેઠા. «ધીમો શ્વાસ, મારી તારિકા», મા બોલી. «ફિતા ધીરજથી બાંધ, ગભરાટથી નહીં». મીરાએ કોશિશ કરી, પરંતુ તેની છાતીમાં હવા અટકી ગઈ હતી.
માએ તારાં અને ઘડિયાળોથી ઝગમગતી નીલી ધાબળા લાવી. «આ સમય ધીમું કરતી ધાબળાએ আমাকে ઘણા વર્ષો પહેલા મદદ કરી હતી», તેમણે સ્મિત કરીને કહ્યું. «હવે તે તારી છે, મીરા».
«જ્યારે જીવન ખૂબ ઝડપથી દોડે», મા બોલી, «આ ત્રણ શબ્દો યાદ રાખ: શ્વાસ, ધ્યાન, પસંદ». મીરાએ ધાબળા પર હાથ ફેરવ્યો. «સમય સાચે ધીમો થશે?» «અજમાય અને જો», મા એ આંખ મારી.
પપાએ અંદર ઝાંખી માર્યું. «સમય પ્રવાસી, શાળાએ જતા?» મીરાએ ધાબળાને એકવાર ચિમડી, પથારી પર મુક્યું અને મા-પપા સાથે દોડી નીકળી.
પછીના દિવસે મિસ રિયા બોલ્યા: «કાલે નાની ગણિતની ચકાસણી છે, ફક્ત પુનરાવર્તન». મીરાનું પેટ ગોટડો બની ગયું. પરીक्षાઓ તેને મોટું પહાડ જેવી લાગતી.
ચિંતા દોડતી ગઈ: જો હું ભૂલી જઈશ તો? છેલ્લી આવીશ તો? બધું ખોટું થશે તો? વિચારો લટારી કરતાં પણ ઝડપી ઘૂમી રહ્યા હતા!
તે સાંજે પાનાં પર આંકડા નાચતા લાગ્યા. મીરાની આંખોમાં આંસુ ચમક્યા. માએ સમય ધીમું કરતી ધાબળા તેને ખભા પર નરમ કેટલી જેમ ઓઢાડી.
«પહેલું, શ્વાસ», મા કહ્યું. «અંદર ચાર ગણ, બે રોક, બહાર છ ગણ». બંનેએ સાથે શ્વાસ લીધા. મીરાને લાગ્યું કે તેનું હૈયું ધીમું પડી ગયું, ઢોલ દૂર દૂર થવા લાગ્યા.
«હવે, ધ્યાન આપ», મા બોલી. મીરાએ ધીરેથી કહ્યું: «ધાબળું નરમ, ફેન ઘૂમ ઘૂમ કરે, રાત્રિભોજનની સુગંધ મીઠી, પીળી પેન્સિલ ચમકે. અંદર હું થોડી કંપકપી અનુભવું છું, pero વધારે શાંત».
«છેલ્લે, પસંદ કર», મા હસીને બોલી. «નાનકડું એક આગળનું પગલું». મીરાએ માથું હલાવ્યું. «હું ફક્ત પાંચ દાખલા ઉકેલું છું. નાનું પગલું પણ પર્વત હલાવે!»
ધાબળા ઓઢીને, તેણે પાંચ દાખલા ઉકેલ્યા, પછી પાંચ વધુ. થોડੇ જ સમયમાં પાનું મિત્ર જેવું લાગ્યું, ડરાવનું નથી.
સવાર થઈ. બેગ પાસે મીરા exclaimed: «ધાબળું ક્યાં ગયું!». તેમણે પથારી, કબાટ અને મેજ પર everywhere જોયું. એક પણ તાંતણું મળ્યું નહીં.
ઘબડાટ ઉછળી આવ્યો. «હવે હું સમય કેવી રીતે ધીમો કરીશ?» મીરા રડી. માએ પૂછ્યું: «ગઈકાલે કોણે શ્વાસ લીધો, ધ્યાન આપ્યું, પસંદ કર્યું—તું કે ધાબળું?» «હું», મીરાએ સૂંસું કરતા કહ્યું.
«તો પછી જાદુ તારી અંદર છે», મા તેના سینે પર હાથ ધપકાવીને બોલી. «ધાબળું ફક્ત રસ્તો બતાવતું હતું. તું હંમેશા શ્વાસ લઈ, ધ્યાન આપી, પસંદ કરી શકે છે.»
આગામી સવારને પપા ફરી તકલૂફમાં હતા. «જૂતાં, બેગ, પાણી!» મીરાનું ધડકન ઝડપી બન્યું, પરંતુ તેણે મનમાં ત્રણ શબ્દ ધીરે કહ્યું.
«પપા», તેણીએ કહ્યું, «દસ ધીમા સેકંડ શ્વાસ લઈએ, પછી દોડીએ!» પપા હસ્યા: «બરાબર, કેપ્ટન ટાઇમ-સ્લો!» બંનેએ મળીને નરમ શ્વાસ ગણ્યા.
ઘર હજી પણ ગર્જતું હતું, છતાં મીરાને અંદરે શાંતિ અને સ્થિરતા અહેસાસ થયો, будто ચમકતા તારાં નીચેનું શાંત તળાવ.
ધાબળું હવે નહોતું, પરંતુ સમય ધીમો કરવાની નરમ જાદુ હવે મીરાના બહાદુર દિલમાં જીવી રહી હતી.