நேரத்தை மெதுவாக்கும் கம்பளம்
அவசரமும் கவலையும் சூழும்போது, மூச்சு விடுதல், கவனித்தல், தேர்வு செய்தல் மூலம் அமைதியைக் கண்டடையும் மிராவின் கதை.
வீட்டின் பரபரப்பும் கணிதத் தேர்வைப் பற்றிய கவலையும் மிராவை அலைக்கழிக்கின்றன. அம்மா தரும் நட்சத்திரக் கம்பளத்தின் உதவியோடு, மூன்று எளிய படிகளை மிரா கற்றுக்கொள்கிறாள்: மூச்சு விடு, கவனி, தேர்வு செய். கம்பளம் காணாமல் போகும்போது, அமைதிக்கான வழி தன்னுள்ளேயே இருப்பதை அவள் உணர்கிறாள்.
மிராவின் வீடு முழுக்க சுறுசுறுப்பு. குக்கர் ச்ஸ், கதவொலி டிங், அப்பாவின் கைப்பேசி ம்ம்ம். அவள் காலணி கயிறுகளை கட்டிக்கொண்டாள். 'விரைவா, மிரா!' என்ற அப்பாவின் கூச்சல். அவளின் விரல்கள் ஜெல்லி மாதிரி நடுங்கின.
அவளது இதயம் தக தக என்றது. அம்மா அருகில் மடலம் போட்டுக் கிடந்தார். 'மெதுவான மூச்சு விடு, என் நட்சத்திரம்,' என்று சொன்னார். 'அவசரமல்ல, அமைதியோடு dây கட்டு.' மிரா முயன்றாலும், ஆவி மார்புக்குள் சிக்கியதே போல இருந்தது.
அம்மா நட்சத்திரங்களும் கடிகாரங்களும் பொறிக்கப்பட்ட நீல கம்பளத்தை கொண்டு வந்தார். 'நேரத்தை மெதுவாக்கும் இந்தக் கம்பளம் எப்போது ஓர் காலத்தில் எனக்கு உதவியது,' என்று அவர் புன்னகை செய்தார். 'இப்போது இது உன்து, மிரா.'
'வாழ்க்கை வேகமாக பறந்தால்,' அம்மா சொன்னார், 'மூன்று வார்த்தைகள் நினை: மூச்சு, கவனி, தேர்வு.' மிரா கம்பளத்தை நழுவச் சிருட்டினாள். 'நேரம் உண்மையிலேயே மெதுவாவா?' 'சோதித்து பார்,' என்று அம்மா கண் சிமிட்டினார்.
அப்பா தலைகாட்டி பார்த்தார். 'காலப் பயணிகளே, பள்ளிக்குப் போகலாமா?' மிரா கம்பளத்தை ஒருமுறை அணைத்துக்கொண்டு, படுக்கையிலே விட்டுவிட்டு, அம்மா அப்பாவுடன் வெளியே ஓடினாள்.
அடுத்த நாள் ரியா ஆசிரியர், 'நாளை ஒரு சின்ன கணிதத் தேர்வு, மறுபரிசீலனை மட்டும்,' என்றார். மிராவின் வயிறு முடிச்சு போல் வலித்தது. தேர்வுகள் அவளுக்கு பெரிய கிரியைகளாய் தோன்றின.
கவலைகள் பறந்தன: நான் மறந்துடுவேனா? கடைசியில் முடிப்பேனா? எல்லாம் தவறா போவா? எண்ணங்கள் உடைந்த தட்டு போல வேகமாக சுழன்றன!
அந்த மாலை பக்கத்தில் எண்கள் நடனமாடின. மிராவின் கண்களில் கண்ணீர் மின்னியது. அம்மா காலத்தை மெதுவாக்கும் கம்பளத்தை மென்மையாக அவள் தோளை கடந்து போட்டார்.
'முதல், மூச்சு,' என்று அம்மா வழிகாட்டினார். 'நாலாக எண்ணி உள்ளே, இரண்டு தங்கி, ஆறாக வெளியே.' இருவரும் சேர்ந்து மூச்சை விட்டனர். மிராவின் இதயம் மெதுவாயிற்று, தாளங்கள் தொலைவில் போனதைப் போல இருந்தது.
'இப்போது, கவனி,' அம்மா சொன்னார். மிரா மெல்ல, 'கம்பளம் மென்மை, пங்கா சுழல், இரவு உணவு நறுமணம், மஞ்சள் பென்சில் மின்னுகிறது. உள்ளே உடலை குலுக்கினாலும் அமைதி கூட இருக்கிறது,' என்று சொன்னாள்.
'கடைசியில், தேர்வு செய்,' என்று அம்மா புன்னகை செய்தார். 'சின்ன அடுத்த படி ஒன்றை எடுத்துக்கோ.' மிரா தலை நிமிர்ந்தாள். 'நான் ஐந்து sums மட்டும் செய்வேன். ஒரு சின்ன படியும் மலைகளை நகர்த்த முடியும்!'
கம்பளத்தில் அமர்ந்து அவள் ஐந்து sums செய்தாள், பிறகு இன்னும் ஐந்தை செய்தாள். விரைவில் பக்கம் பயமின்றி நட்பானதாக தெரிந்தது.
காலை போனது. பையைப் பார்த்த மிரா, 'கம்பளம் போச்சு!' என்று கூச்சலிட்டாள். அவர்கள் கட்டில், அலமாரி, தரை—எங்கும் தேடினார்கள். ஒரு நூலும் இல்லை.
பயம் பெருக்கெடுத்தது. 'இப்போ நான் நேரத்தை எப்படிச் மெதுவாக்குவேன்?' மிரா அழுதாள். 'நேற்று மூச்சு விட்டது, கவனித்தது, தேர்வுசெய்தது நீயா இல்ல கம்பளமா?' என்று அம்மா கேட்டார். 'நான்,' என மிரா ச்லுர் செய்தாள்.
'அப்படி என்றால் மந்திரம் உன்னுள்ளே இருக்கிறது,' என்று அம்மா தன் மார்பை தட்டினார். 'கம்பளம் பாதை காட்டியது மட்டுமே. நீ எப்போதும் மூச்சு, கவனி, தேர்வு செய்யலாம்.'
அடுத்த காலை அப்பா மீண்டும் பதறினார். 'சிலிப்பர், பை, தண்ணீர்!' மிராவின் இதயத் துடிப்பு விரைந்தது, ஆனால் அவள் அந்த மூன்று வார்த்தைகளை மெல்ல சொன்னாள்.
'அப்பா,' அவள் சொன்னாள், 'பத்து மெதுவான விநாடிகள் மூச்சு வாங்கலாம், அப்புறம் துரத்து வாங்க!' அப்பா சிரித்தார், 'சரி, கேப்டன் டைம்-ஸ்லோ!' இருவரும் மென்மையான மூச்சுகளைக் கணித்தார்கள்.
வீடு இன்னும் சத்தமாக இருந்தாலும், மிரா உள்ளே பிரகாசமான நட்சத்திரங்களுக்கடியில் அமைதியான குளம் போல அமைதியும் உறுதியும் உணர்ந்தாள்.
கம்பளம் இல்லையென்றாலும், நேரத்தை மெதுவாக்கும் அதன் இனிய மாயம் இப்போது மிராவின் தைரியமான இதயத்தில் வாழ்கிறது.