हेजल हेजहॉग आणि मिठीची अडचण

काटेरी हेजलला मित्रांना मिठी मारता येत नाही, पण ती काळजी दाखवण्याचे इतर प्रेमळ मार्ग शोधते. ही कोमल कथा सहानुभूती, मैत्री आणि दिलासा देण्याच्या वेगवेगळ्या पद्धती शिकवते.

इंद्रधनुष्याच्या जंगलात राहणारी हेजल हेजहॉग आपल्या मित्रांवर खूप प्रेम करते, पण तिचे टोकदार काटे तिला मिठी मारताना थांबवतात. त्यामुळे ती दुःखी होते. मग शहाण्या घुबडाच्या मदतीने हेजलला समजते की प्रेम दाखवण्यासाठी फक्त आलिंगनच आवश्यक नसते. जवळ बसणे, गोड बोलणे, गरम चहा वाटणे, ऐकून घेणे आणि शांत साथ देणे यांसारख्या छोट्या कृतींमधूनही मोठा दिलासा मिळू शकतो. बनी, मोल आणि खार यांना मदत करताना हेजलला आपल्या कोमल हृदयाची खरी ताकद सापडते.

हेजल हेजहॉग इंद्रधनुष्याच्या जंगलात राहत होती. ती जेव्हा धावत फिरे तेव्हा तिचा छोटासा मफलर फडफडत असे, आणि तिला प्रत्येक लोमती, पंखदार व पानासारख्या मित्राच्या मनात आनंदाचा सूर्यकिरण पोहचवायचा होता.

पण हेजलचे अंग टोकदार काट्यांनी भरलेले होते. मोठी आलिंगने, जिला ती सर्वाधिक आवडत होती, अनेकदा टोच आणि 'आयच!' अशी दुखरी समाप्ती देत. यामुळे हेजल दुःखी व्हायची.

एका थंड सकाळी हेजलला बनी खाली वाकलेले कान घेऊन बसलेला दिसला. पावसाने बनीचं गाजराचं बागेचं ठिकाण वाहून नेलं होतं. हेजलला मदत करायची होती.

हेजल जवळ गेली. 'काश, मी तुला मिठी मारू शकले असते,' ती उसासली. हेजलच्या डोळ्यातील काळजी बनीने पाहिली; तिचे काटे दुखावू शकत होते.

दुपारी वीजा कडकडल्या. मोल पानाखाली लपला. हेजलला त्याला मिठीत घ्यायची इच्छा झाली, पण तोच भीती तिचे छोटे पाय थांबवू लागली.

दुपारी खार अडखळली आणि तिचा पाय खरचटला. डोळ्यांत पाणी चमकलं. हेजल धावत आली, पण लगेच थांबली. पुन्हा आलिंगन नाही.

हेजल एका ओंडक्यावर बसली. 'मला आलिंगनाची अडचण आहे,' ती कुजबुजली. 'माझे काटे मला मित्रांना दिलासा द्यायला देत नाहीत.'

खारीने ठोठीवर बोट टकटकवलं. 'कदाचित प्रेम फक्त मिठीत नसतं,' ती म्हणाली. तेवढ्यात म्हातारा घुबड शहाणपणाने मान हलवत खाली घसरून आला.

'काळजी दाखवायला अनेक मार्ग असतात,' घुबडाने प्रेमाने हू हू केलं. हेजलचे कान उभे राहिले. 'कसे, शहाण्या घुबडा?' ती उभ्यावर विचारली. बनी, मोल आणि खारही ऐकत होते.

'जवळ बस, गोड बोल, चहा वाट, ऐकून घे, आणि सोबत रहा,' घुबडाने सांगितलं. हेजल खुशीने हसली; या सगळ्या गोष्टी काट्याविना होऊ शकत होत्या!

दुसऱ्या दिवशी हेजलने बनीसाठी गरम बेरी चहा बनवला आणि चिखललेल्या बागेजवळ बसली. बनीने घोट घेतला आणि सूर्यापेक्षाही मोठं हास्य केलं.

थोड्याच वेळात पुन्हा कडकडाट झाला. हेजल पानाजवळ शांत बसली आणि मोलसोबत विजांचे अंक मोजत राहिली, जोपर्यंत आकाश शांत झाले.

जेव्हा खारीचा पाय पुन्हा खरचटला, तेव्हा हेजलने मऊ शेवाळ गोळा करून उशी बनवली. खारीने हळूच सांगितलं, 'तुला नेहमी कळतं काय उपयोगी पडतं.'

त्या संध्याकाळी घुबडाने विचारलं, 'तुझं आलिंगनाचं कोडं सुटलं का?' हेजलने हसणाऱ्या मित्रांकडे पाहिलं. 'हो,' ती आनंदाने चमकली.

'मी काटेरी असू शकते, पण माझं हृदय मऊ आहे. मी अजूनही मित्रांना सुरक्षित व प्रेमाने ठेवू शकते.' घुबडाने अभिमानाने हू हू केलं.

आता, कुठलाही मित्र उदास झाला की, हेजल प्रेमळ शब्द, गरम पेय, मऊ शेवाळ किंवा शांत साथ देत असे. ती जे करू शकत नाही याचा तिला विसरच पडला.

तिच्या काटेरी पण कोमल पद्धतीने, हेजल जंगलातलं सर्वांत ऊबदार हृदय बनली आणि दररोज प्रेमाचे रंग पसरू लागली.