ਹੈਜ਼ਲ ਹੇਜਹੌਗ ਅਤੇ ਜੱਫੀ ਵਾਲੀ ਸਮੱਸਿਆ

ਹੈਜ਼ਲ ਆਪਣੇ ਕੰਟਿਆਂ ਕਰਕੇ ਜੱਫੀਆਂ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੀ, ਪਰ ਉਹ ਸਿੱਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਉਣ ਦੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ, ਗਰਮ ਚਾਹ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਅਤੇ ਕੋਲ ਬੈਠਣਾ।

ਰੰਗ–ਬਰੰਗੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈਜ਼ਲ ਹੇਜਹੌਗ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਨੁਕੀਲੇ ਕੰਟੇ ਜੱਫੀਆਂ ਨੂੰ ਔਖਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਬਨੀ ਦੇ ਦੁੱਖ, ਮੋਲ਼ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਗਿੱਲ੍ਹੀ ਦੀ ਚੋਟ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਜ਼ਲ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਦਦ ਕਿਵੇਂ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਸਿਆਣਾ ਉੱਲੂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਖਿਆਲ ਰੱਖਣ ਦੇ ਕਈ ਕੰਟੇ-ਰਹਿਤ ਤਰੀਕੇ ਹਨ। ਹੈਜ਼ਲ ਗਰਮ ਬੇਰੀ ਚਾਹ, ਨਰਮ ਕਾਈ, ਚੁੱਪਲਾ ਸਾਥ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਗਰਮ ਕਰਨਾ ਸਿੱਖਦੀ ਹੈ।

ਹੈਜ਼ਲ ਹੇਜਹੌਗ ਰੰਗ–ਬਰੰਗੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੌੜਦੀ ਫਿਰਦੀ, ਉਸ ਦਾ ਨਿੱਕਾ ਸਕਾਰਫ਼ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਫੜਫੜਾਉਂਦਾ। ਉਹ ਹਰ ਰੂਈਲੇ, ਪੰਖੀਲੇ ਤੇ ਪੱਤੇ ਵਾਲੇ ਦੋਸਤ ਕੋਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਧੁੱਪ ਫੈਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ।

ਪਰ ਹੈਜ਼ਲ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਛੋਟੇ ਕੰਟੇ ਸਨ। ਵੱਡੀਆਂ ਜੱਫੀਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਸੰਦ ਸਨ, ਅਕਸਰ ਚੁੱਭਣ ਅਤੇ 'ਉਫ਼!' ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਹੈਜ਼ਲ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।

ਇੱਕ ਠੰਡੀ ਸਵੇਰੇ ਹੈਜ਼ਲ ਨੇ ਬਨੀ ਨੂੰ ਝੁੱਕੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ। ਮੀਂਹ ਨੇ ਬਨੀ ਦੀ ਗਾਜਰਾਂ ਵਾਲੀ ਕਿਆਰੀ ਬਹਾ ਲੈ ਗਈ ਸੀ। ਹੈਜ਼ਲ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।

ਹੈਜ਼ਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਗਈ। 'ਕਾਸ਼, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਸਕਦੀ,' ਉਸ ਨੇ ਆਹ ਭਰੀ। ਬਨੀ ਨੇ ਹੈਜ਼ਲ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਵੇਖੀ; ਉਸ ਦੇ ਕੰਟੇ ਚੁੱਭ ਸਕਦੇ ਸਨ।

ਦੁਪਿਹਰ ਨੂੰ ਗੱਜਦੀਆਂ ਬਿੱਜਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਮੋਲ਼ ਇਕ ਪੱਤੇ ਹੇਠ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਹੈਜ਼ਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ 'ਚ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹੀ ਡਰ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਘਣੇ ਪੈਰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ।

ਦੁਪਿਹਰ ਬਾਅਦ ਗਿੱਲ੍ਹੀ ਲੜਖੜਾਈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੰਜਾ ਘਸ ਗਿਆ। ਹੰਝੂ ਚਮਕੇ। ਹੈਜ਼ਲ ਦੌੜੀ ਪਰ ਫਿਰ ਠੀਠ ਹੋ ਗਈ। ਫੇਰ ਵੀ ਜੱਫੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕੀ।

ਹੈਜ਼ਲ ਇਕ ਲੱਕੜ ਦੇ ਤਣੇ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜੱਫੀ ਮੁੱਦਾ ਹੈ,' ਉਸ ਨੇ ਕਰਾਹਿਆ। 'ਮੇਰੇ ਕੰਟੇ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦੇ ਹਨ।'

ਗਿੱਲ੍ਹੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਠੋਡੀ 'ਤੇ ਉਂਗਲੀ ਟਿਕਾਈ। 'ਸ਼ਾਇਦ ਪਿਆਰ ਜੱਫੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਓਦੋ ਹੀ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਉੱਲੂ ਫੜਾਕ ਨਾਲ ਉਤਰੀਆ ਤੇ ਸਿਆਣੇਪੁਰ ਬਰੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।

'ਖਿਆਲ ਰੱਖਣ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਹਨ,' ਉੱਲੂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੂਕਿਆ। ਹੈਜ਼ਲ ਦੇ ਕੰਨ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। 'ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ, ਸਿਆਣੇ ਉੱਲੂ?' ਉਹ ਅੰਗੂਠੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਬਨੀ, ਮੋਲ਼ ਤੇ ਗਿੱਲ੍ਹੀ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ।

'ਨੇੜੇ ਬੈਠੋ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੋਲੋ, ਚਾਹ ਸਾਂਝੀ ਕਰੋ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਸਿਰਫ਼ ਕੋਲ ਰਹੋ,' ਉੱਲੂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ। ਹੈਜ਼ਲ ਦੰਦ ਸੱਡ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈ; ਉਹ ਇਹ ਕੰਟੇ-ਰਹਿਤ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ!

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਹੈਜ਼ਲ ਨੇ ਬਨੀ ਲਈ ਗਰਮ ਬੇਰੀ ਚਾਹ ਬਣਾ ਕੇ ਕੀਚੜੀਲੇ ਬਾਗ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਈ। ਬਨੀ ਨੇ ਚੁਸਕੀ ਲਈ ਤੇ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਖਿੜ ਉਠੀ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਫਿਰ ਗੱਤੀ ਹੋਈ। ਹੈਜ਼ਲ ਪੱਤੇ ਦੇ ਕੋਲ ਮੋਲ਼ ਨਾਲ ਲਪਟ ਕੇ ਬੈਠੀ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਚਮਕਾਂ ਗਿਣਦੀ ਰਹੀ ਜਦ ਤੱਕ ਅਸਮਾਨ ਸ਼ਾਂਤ ਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਜਦੋਂ ਗਿੱਲ੍ਹੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਪੰਜਾ ਘਸ ਲਿਆ, ਹੈਜ਼ਲ ਨੇ ਨਰਮ ਕਾਈ ਇਕੱਟੀ ਕਰ ਕੇ ਤੱਕੀਆ ਬਣਾਇਆ। ਗਿੱਲ੍ਹੀ ਨੇ ਹੌਲੀਂ ਕਿਹਾ, 'ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੇਗੀ।'

ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਉੱਲੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੇਰਾ ਜੱਫੀ ਮੁੱਦਾ ਹੱਲ ਹੋ ਗਿਆ?' ਹੈਜ਼ਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਸਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। 'ਹਾਂ,' ਉਹ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲੀ।

'ਮੇਰੇ ਕੰਟੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਨਰਮ ਹੈ। ਮੈਂ ਫਿਰ ਵੀ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਪਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।' ਉੱਲੂ ਨੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਕੂਕਿਆ।

ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਉਦਾਸ ਹੁੰਦਾ, ਹੈਜ਼ਲ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ, ਗਰਮ ਪੇਅ, ਨਰਮ ਕਾਈ ਜਾਂ ਚੁੱਪਲਾ ਸਾਥ ਦਿੰਦੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸੋਚਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।

ਆਪਣੇ ਕੰਟੇਦਾਰ ਪਰ ਕੋਮਲ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੈਜ਼ਲ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਗਰਮਜੋਸ਼ ਦਿਲ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਰ ਦਿਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰੰਗ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ।