द लायब्ररी दॅट नेव्हर स्लेप्ट

मॅपलबेंडच्या जादुई वाचनालयात मध्यरात्रीनंतर पुस्तके जागी होतात. क्विल आणि त्याचे मित्र शिंकणाऱ्या चाचा कॅप्टन स्नीझबीअर्डचा पाठलाग करत कथांची जादू पुन्हा नीट जागेवर आणतात.

मॅपलबेंडमधील वेलांनी वेढलेल्या वाचनालयात रात्री पडताच विलक्षण जादू सुरू होते. कपाटं चमकतात, पाने फडफडतात आणि कथांतील पात्रे बाहेर येतात. या साऱ्या गोंधळावर लक्ष ठेवणारा क्विल—कागदी पंख असलेले छोटे उडते पुस्तक—एके रात्री पाहतो की कॅप्टन स्नीझबीअर्ड नावाचा शिंकणारा चाचा आपल्या पुस्तकातून पळून गेला आहे. मग क्विल, शूर लिली, बेडक राजकुमार टॅड आणि बडबड्या बुकमार्क फ्लिप मिळून त्याचा थरारक पाठलाग करतात. अवकाशपुस्तके, कविता, कॉमिक्स आणि गणिताच्या पानांतून फिरत ते चाच्याला त्याच्या गोष्टीत परत आणण्याचा प्रयत्न करतात. ही कल्पनारम्य कथा मैत्री, धैर्य आणि कथांवर विश्वास ठेवण्याची जादू उजळून दाखवते.

शांत मॅपलबेंडमध्ये, हिरव्या टेकड्या आणि कुजबुजबोलणाऱ्या झाडांमध्ये, वेलांनी विळलेले एक वाचनालय होते. मोठ्या झोपुक्या खिडक्या, खसखसणारे दरवाजे आणि गरम पुस्तकांचा सुगंध प्रत्येकाचे स्वागत करत असे.

मोठ्यांना वाटत असे की ते फक्त शांत पुस्तकांची खोली आहे, पण रात्रीचे कावळे असणारी मुले एक चमचमीत गुपित जाणत होती: अंधार पडल्यानंतर मॅपलबेंड वाचनालय कधीच झोपत नाही!

पहिला मध्यरात्रीचा घंटानाद होताच कपाटं चमकली. पाने फुलपाखरांसारखी फडफडली, नकाशे कुजबुजले, आणि झोपाळू गोष्टीतील पात्रे अंग ताणून, आं-हं करून बाहेर आली व खेळू लागली.

या धमालीवर नजर ठेवत होता क्विल—कागदी पंख असलेले उड़ते छोटेसे पुस्तक. त्याच्या शाईच्या डोळ्यांत चमक होती, आणि आवाज अंगाईच्या वाऱ्यासारखा हलका. क्विल प्रत्येक कथेचा राखणदार होता.

एक रात्री क्विलचे तोंड उघडेच राहिले. शेल्फमधील सगळ्यात धमाल चाच्या, कॅप्टन स्नीझबीअर्ड, चक्क बाहेर सटकला होता! चमकदार कण आणि जेलीबीनची ओळ पुस्तकांच्या राशींवर त्याची डगमगती वाट दाखवत होती.

'अरे बापरे,' क्विल पानं उलटवत कुजबुसला. 'शिंकणारा चाच्या परींची जादू गोंधळवू शकतो किंवा इतिहासात सूप ढकलू शकतो!' त्याला लवकर मदत हवी होती.

क्विलने परीकथेतील शूर लिली, बेडक राजकुमार टॅड आणि बडबड्या बुकमार्क फ्लिपला हाक मारली. सगळ्यांनी एकत्र म्हणाले, 'सूर्य उगवण्यापूर्वी त्या चाच्याला पकडूया!'

टोळी अवकाशाच्या पुस्तकांतून टिमटिमत्या ताऱ्यांच्या शेजारी झपकन् गेली, गुंजनाऱ्या कवितांवर टाचा टिपक् टिपक् टाकत चालली, आणि 'बोईंग', 'पाव' व केळ्याच्या सालींनी भरलेल्या कॉमिक पानांवरून घसरत खाली आली.

आपला झोपायचा अध्याय चुकलेला कुरकुरणारा निळा ड्रॅगन त्यांना दिसला आणि तो पाठलाग करू लागला. मित्र हसत हसत ड्रॅगनच्या छोट्या धुराच्या फुंकाऱ्या चुकवत पळाले.

ते विश्वकोशातील पेंग्विन्ससोबत लपले, मग गणिताच्या पुस्तकात स्नीझबीअर्ड सापडला. तो आकड्यांना खजिन्याच्या 'एक्स'मध्ये बदलत होता आणि चमचमीत शिंका मारत होता.

'अरे, आकडे बोअरिंग!' तो कुरकुरला. लिली हसली, 'तुझी गोष्ट तुझी वाट पाहतेय.' चाच्याने जोरदार 'आच्चू!' केली आणि आपल्या पानांत परत जायला मान्य केले.

क्विलने त्याला त्याच्या घरी—पुस्तकात—नेले आणि 'हूश्' असा मितभाषी आवाज करत कव्हर बंद केले. मध्ये मिशीत एक जेलीबीन ठेवून त्याला गोड झोपेचा खाऊ बहाल केला.

सूर्योदयाने जादूची चमक कमी झाली. पात्रे पुन्हा परिच्छेदांत गुडूप झाली, पाने शांत झाली, आणि वरच्या शेल्फवरून क्विल कुजबुसला, 'छान काम केलंत मित्रांनो. आता आराम करा.'

मॅपलबेंड वाचनालयात एखादे पुस्तक हलले किंवा पुस्तकखुणेने डोळा मारला, तर तुला आता गुपित कळले आहे. आपण विश्वास ठेवतो तेव्हा कथांमध्ये जादू चमकते.