माँ आणि हरवलेली जादू

आर्यनला वाटतं त्याच्या आईकडे जादू आहे. पण गणिताच्या अचानक चाचणीसमोर त्याला कळतं की आईची खरी जादू म्हणजे प्रेम, संयम आणि 'तू करू शकतोस' हा विश्वास.

आर्यनला नेहमीच वाटत असतं की त्याची आई अनया जादूगार आहे. हरवलेले मोजे शोधणे, साध्या भाज्या चविष्ट बनवणे आणि खोडकरपणा ओळखणे—हे सगळं त्याला जादूसारखंच वाटतं. पण जेव्हा अचानक गणिताची चाचणी जाहीर होते, तेव्हा आर्यनला एका वेगळ्याच जादूची गरज भासते. अनया गोड उदाहरणे, प्रेमळ शब्द आणि शांत साथ यांच्यामुळे गणिताची भीती कमी करते. या उबदार कथेत आर्यनला समजतं की खरी जादू कांडीमध्ये नसते, ती प्रेम, संयम आणि आत्मविश्वास देणाऱ्या आईमध्ये असते.

आर्यनला पक्का विश्वास होता की त्याची आई अनया जवळ चमचमीत शक्ती आहेत. तिने कधीच उंच टोपी घातली नव्हती किंवा पुस्तकातल्या जादुगारांसारखी कांडी फिरवली नव्हती, तरीही तिच्याभोवतालचं सगळं चमकत होतं.

ती काही सेकंदात हरवलेले मोजे शोधू शकत होती, कोरड्या भाज्या चविष्ट बनवायची आणि खोडकरपणा कधी येणार ते तिला आधीच कळायचं. आर्यनला हे सगळं गुपित जादूच वाटायचं.

आर्यनला वाटलं, 'आईकडे जादू असेल तर माझं कठीण गृहपाठ ती गायब का करू शकत नाही?' तो गणिताच्या पुस्तकाकडे ड्रॅगनसारखा तिरकस नजर टाकत बसला.

सोमवारी मिस कपूर यांनी टाळ्या वाजवल्या. 'उद्या अचानक गणिताची चाचणी!' त्या म्हणाल्या. वर्ग शांत झाला, जणू एखाद्या जादूने सगळी मुले गोठवली.

आर्यनच्या पोटात पॅनकेकसारखी उलथापालथ झाली. अंक चकचकीत साबणासारखे सुटून पळायचे. त्याला एका झटपट मंत्राची गरज होती ज्याने ते थांबतील.

त्या रात्री तो टेबलावर धप्पकन बसला, एवढा मोठा उसासा टाकला की नॅपकिनही हलले. बेल पेप्पर कापत असलेल्या अनयाने हळूच विचारले, 'काय झालं, माझ्या छोट्या कलाकार?'

'एक मोठी, भयंकर गणित चाचणी,' तो कुरकुरला. अनयाने समजूतदारपणे मान हलवली आणि त्याच्यासमोर गरम कोकोचा मग ठेवला. 'आपण दोघे मिळून ती चाचणी पूर्णपणे वश करू,' ती म्हणाली.

तिने बाह्या गुंडाळल्या, जणू धाडसी शूरवीर. 'चल, संख्या ड्रॅगनशी लढा देऊ,' ती हसली. आर्यन सरळ बसला, साहसासाठी तयार.

अनयाने ताटात गमी बेअर्स ओतले. 'मी तुला तीन गोड शिपाई देते आणि मग अजून दोन. आता किती मिरवतात?' आर्यन हसत म्हणाला, 'पाच!' आणि एक लगेच खाल्लं.

'पाहिलंस?' ती हसली. 'गणित म्हणजे फक्त चविष्ट गोष्टी मोजणे.' त्यांनी बेरीज केली, वजाबाकी केली आणि काल्पनिक मित्रांबरोबर गोळ्या वाटल्या, तोवर अंक मित्र झाले.

पांघरुणात गुडूप झाल्यावर आर्यन कुजबुजला, 'माँ, मला वाटतं तू जादूगार आहेस.' तिने त्याच्या नाकाला गुदगुल्या केल्या. 'जादू नाही, फक्त तुला प्रेम करणारी आई,' ती म्हणाली. आर्यनला दोन्ही खरं वाटलं.

पुढच्या दिवशी चाचणी कठीण पण योग्य वाटली. संख्या प्रशिक्षित पिल्लांसारख्या शांत राहिल्या. गुण मिळाले तेव्हा आर्यनच्या कागदावर सोनेरी तारा चमकत होता.

'छान केलं, आर्यन!' मिस कपूर आनंदाने म्हणाल्या. 'अभ्यास मदत करतो, नाही का?' आर्यनने डोळा मारला. 'आणि जादूई आई असल्यावर तर किती मजा!' वर्ग खिदळला.

उड्या मारत घरी जाताना आर्यनला समजलं की अनयाची जादू म्हणजे संयम, प्रेमळ शब्द आणि 'तू करू शकतोस' हा विश्वास. ही देणगी कोणत्याही कांडीपेक्षा शक्तिशाली होती.

तो आत धावून गेला, अनयाला घट्ट मिठी मारली आणि कुजबुजला, 'मला तुझी जादू आवडते, माँ.' ती हसली आणि तिनेही त्याला आलिंगन दिलं. त्यांच्याभोवतीचं उबदार तेज खरंच जादूई वाटत होतं.