प्रेमाच्या जादुई हातांची गोष्ट | कुटुंब, मायेची खरी सुंदरता आणि आईचे हात

अर्जुनला चित्रस्पर्धेसाठी जगातील सर्वात सुंदर गोष्ट काढायची असते. विचार करताना त्याला उमजते की खरी सुंदरता आईच्या काळजी घेणाऱ्या, मदत करणाऱ्या प्रेमळ हातांत आहे.

ही हळवी आणि आनंदी कौटुंबिक गोष्ट अर्जुनची आहे. शाळेतील चित्रस्पर्धेत जगातील सर्वात सुंदर गोष्ट काढायची असताना तो गोंधळतो. आई त्याला सांगते की सौंदर्य नेहमी डोळ्यांना दिसत नाही, कधी कधी ते हृदयाने जाणवते. मग अर्जुनला आईचे कोमल, मदत करणारे हात आठवतात—चेहरा स्वच्छ करणारे, अन्न देणारे, जखमेवर पट्टी बांधणारे, अभ्यासात साथ देणारे. तो त्या हातांचे चित्र काढतो आणि साऱ्यांना खरी सुंदरता प्रेम, काळजी आणि मायेच्या छोट्या कृतीत दडलेली असते हे दाखवतो.

'अर्जुन, तुझे बूट आणि केस बघ!' हसत आई म्हणाली, कारण तो दालनातून धावत माती उडवत गेला. त्याचे कुरळे केस उडत होते, आणि सुटलेली फीते रिबनसारखी फडफडत होती. दोघेही खळखळून हसले.

गोंधळ असो वा नीटनेटके, आईचे कोमल हात नेहमीच मदत करतात. ते त्याचा चेहरा स्वच्छ घासतात, मऊ पॅनकेक उलटतात, आणि गृहपाठ लपला की कान हलकेच ओढतात. 'चला, अभ्यास वेळ!' ती हसत कानाची गुदगुली करून म्हणते.

एक सकाळी शिक्षिकांनी टाळ्या वाजवून सांगितले, 'उद्या आपली चित्रस्पर्धा! जगातली सर्वात सुंदर गोष्ट काढा.' अर्जुनच्या डोळ्यांत चमक होती; त्याचे नवे इंद्रधनुषी मार्कर नाचायला तयार होते.

त्या रात्री मित्रांनी सूर्यास्त, झगमगती गाड्या, अगदी जांभळे ड्रॅगन काढले. अर्जुनने पेन्सिल टकटक केली आणि उसासा टाकला, 'खरं सौंदर्य काय आहे?' रिकामं पान त्याच्या चमकदार कल्पनेची वाट पाहत होतं.

आईने त्याचा चेहरा पडलेला पाहिला. ती जवळ बसली आणि केसांवरून हात फिरवला. 'अडकला का, शूरवीर?' 'मला काय काढायचं कळत नाही,' तो कुजबुजला. आई हसली. 'सौंदर्य नेहमी डोळ्यांना दिसतं असं नाही; कधी कधी हृदय पाहतं.'

अर्जुनने डोळे मिटले. त्याला पॅनकेकची चव, उबदार मिठ्या, खरचटलेल्या गुडघ्यावरची पट्टी आठवली. अचानक त्याने रंग उचलले आणि जलद, आनंदी रेघा मारू लागला. त्याच्या प्रत्येक इंद्रधनुषी ओळीला हृदय दिशा देत होते.

शाळेत उत्सुक मुलं झुकून पाहू लागली. 'अरे, फक्त हात?' ते खिदळले. अर्जुनने डोळे मारले आणि रंगवणे सुरूच ठेवले. त्याला माहित होतं की गुपिते साधी दिसू शकतात, लहान बियासारखी जी मोठं छायादार झाड बनतात.

शिक्षिका थांबल्या आणि मोठं स्मित केलं. कागदावर आईचे काळजी करणारे हात होते: सूप भरवताना, फाटलेला दप्तर शिवताना, कठीण बेरीज दाखवत. त्यांच्या भोवती प्रेमाने चमकणारे तेजस्वी रंग होते.

खाली त्याने लिहिले, 'हे हात अश्रू पुसतात, अन्न देतात, चुका सुधारतात. हेच जगातील सर्वात मोठं सौंदर्य आहे.' वर्ग शांत झाला. अगदी सर्वात गोंगाटी मुलेही त्याच्या चित्राकडे हळूच हसली.

काही वेळाने मुख्याध्यापकांनी जाहिर केले, 'पहिलं बक्षीस मिळतं… अर्जुनला!' सभागृहात आनंदाच्या जल्लोषाचे सूर उठले. रंगीत फुगे फुटले. अर्जुनने प्रमाणपत्र फुटबॉल करंडकसारखं उंचावलं आणि गर्दीत आईला शोधलं.

आई धावत आली, ऍप्रनवर अजूनही पीठ होतं. तिचे डोळे सकाळच्या सूर्यासारखे चमकत होते. 'माझ्या छोट्या कलाकार, मला तुझा अभिमान आहे,' ती म्हणाली, त्याला घट्ट मिठी मारत. 'या विजयानंतर मला जास्त पॅनकेक मिळतील का?' अर्जुन हसत म्हणाला.

आई हसली, 'तुला दोन मोठे पॅनकेक मिळतील!' गोड पॅनकेक खाताना अर्जुन विचार करत होता, 'आईचे हात फक्त जादू नाहीत—ते माझं संपूर्ण जग बनवतात.' साखराळ हसून त्यांनी काटे मेडलसारखे एकमेकांवर टकटकले.