அன்பின் மாயக் கைகள்

உலகிலேயே அழகானதை வரைய சொல்லப்பட்ட ஓவியப் போட்டியில், அர்ஜுன் தனது அம்மாவின் அன்பும் உதவியும் நிரம்பிய கைகளையே தேர்ந்தெடுக்கிறான். உண்மையான அழகு இதயத்தால் காணப்படுவதை சொல்லும் இனிய குடும்பக் கதை.

அர்ஜுனுக்கு ஒரு சிக்கல் வருகிறது: உலகிலேயே மிக அழகானதை ஓவியமாக வரைய வேண்டும். நண்பர்கள் சூரியன், கார்கள், டிராகன் போன்றவற்றை நினைக்கும் போது, அர்ஜுன் வேறு ஒன்றை நினைக்கிறான். அவன் அம்மாவின் கைகள்—கண்ணீர் துடைக்கும், உணவு தரும், கிழிந்ததைச் சீர்செய்யும், அன்பாக உதவும் அந்த பரிவான கைகள். வெளிப்படையாக எளிமையாகத் தோன்றினாலும், அந்தக் கைகளில் அவன் முழு உலகமும் இருக்கிறது. குடும்ப அன்பு, நன்றியுணர்வு, உண்மையான அழகின் அர்த்தம் ஆகியவற்றை மனதில் நிறுத்தும் ஒரு பாசமிகு கதை இது.

'அர்ஜுன், உன் ஜூட்டும் முடியும் பார்!' என்று அம்மா கிகில ஆண்டு சொன்னார், அவன் சேறு பளபள வைத்தபடி கொண்டு ஓடியபோது. அவன் குஞ்சு முடி துள்ளியது, கட்டப்படாத லேஸ்கள் ரிப்பன் போல அசைந்தன. இருவரும் மகிழ்ச்சியில் சிரித்தனர்.

அழுக்காக இருந்தாலும் சுத்தமாக இருந்தாலும், அம்மாவின் மென்மையான கைகள் எப்போதும் உதவும்க. அவை அவன் முகத்தை துடைக்கும், மென்மையான பான்கேக்கை திருப்பும், பாடம் மறைந்தால் சிறு காது இழுக்கும். 'வா, படிப்பு நேரம்!' என்று சிரித்தபடி அவன் காது மற்றும் இதயத்தை கிள்ளுவாள்.

ஒரு காலை ஆசிரியர் கைதட்டினார். 'நாளை நம் ஓவியப் போட்டி! உலகிலேயே அழகானதை வரைந்து காட்டுங்கள்,' என்று அவர் பெரும் புன்னகையுடன் சொன்னார். அர்ஜுனின் கண்கள் மின்னின; அவன் புதிய வானவில் மார்க்கர்கள் நடப்பதற்கு தயாராக இருந்தன.

அந்த இரவு நண்பர்கள் சாயங்கால சூரியன், விளங்கும் கார்கள், ஊதா டிராகனும் வரைந்தனர். அர்ஜுன் பேன்சிலை தட்டி, 'மிக அழகானது எது?' என்று ஓசையில்லாமல் கேட்டான். வெற்று காகிதம் அவன் பளிச்சென்ற யோசனையை காத்திருந்தது.

அம்மா அவன் சோர்ந்த முகத்தை கவனித்தார். அருகில் வந்து முடியை கலசப்பா தழுவினார். 'என்ன, சிக்கலா?' 'என்ன வரைப்பது என தெரியவில்லை,' என்று அவன் மெதுவாகச் சொன்னான். அம்மா புன்னகை செய்து, 'அழகைப் பார்க்கும் போது சில சமயம் கண்களல்ல, இதயம் தான் முன்னால் வரிகிறது,' எனச் சொன்னார்.

அர்ஜுன் கண்களை மூடினார். வெந்து பான்கேக் வாசனை, வெப்பமான அணைப்பு, கீறல் முழங்கையில் பட்டையைக் கனிவோடு நினைத்தார். திடீரென அவன் ஆச்சரியப்பட்டு, வண்ணங்களை எடுத்துக் கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் விரைவாக வரைய ஆரம்பித்தான். ஒவ்வொரு வானவில் கோட்டையும் அவன் மனம் பேருந்து போல வழிநடத்தியது.

பள்ளியில் ஆர்வம் நிறைந்த குழந்தைகள் எதையோ கண்டு சிரித்தனர். 'ஆ! கைகள் மட்டுமா?' என்று அவர்கள் சொல் கூறினர். அர்ஜுன் கண் இமைத்து தொடர்ந்து வண்ணம் சேர்த்தான். ஒரு சிறு விதை பெரும் மரமாக வளரும் போல், சில ரகசியங்கள் எளிமையாக தோன்றும் என்பதை அவன் அறிவான்.

ஆசிரியை நின்று பெரும் புன்னகையுடன் பார்த்தார். பக்கத்தில், அம்மாவின் பரிவான கைகள் இருந்தன: சூப்பை ஊட்டுதல், கிழிந்த பள்ளிப் பையைத் தைத்தல், கடினமான கணக்கைச் சுட்டிக்காட்டுதல். அவற்றைச் சுற்றி பிரகாசமான நிறங்கள் அன்போடு உலா வந்தன.

அவன் கீழே எழுதியான்: 'இந்த கைகள் கண்ணீர் துடைக்கும், உணவு தரும், தவறுகளை சரிசெய்யும். இவை உலகிலேயே மிக அழகானவை.' அறை அமைதியானது. கூடுதல் சத்தம் செய்யும் குழந்தைகள்கூட மென்மையாக சிரித்தன.

பின்னர் முதல்வர் அறிவித்தார்: 'முதல் பரிசு அர்ஜுனுக்கே!' மண்டபம் களியுடன் முழங்கியது. கான்ஃபெட்டி வெடித்தது; அர்ஜுன் சான்றிதழை கோப்பை போல உயர்த்தி அம்மாவைக் கண்டான்.

அம்மா ஓடிவந்தார், அவரின் ஆப்ரனில் இன்னும் மாவு ஒட்டியிருந்தது. அவரின் கண்கள் காலை சூரியன் போல் ஜொலித்தன. 'என் சிறு கலைஞனே, எனக்கு உன்னைப் பற்றி பெருமை,' என்று அவர் இறுக்கமாக கட்டிப்பிடித்தார். 'இந்த வெற்றி எனக்கு கூடுதல் பான்கேக் கிடைக்குமா?' என்று அர்ஜுன் கலகலத்தான்.

அம்மா சிரித்தாள், 'உனக்குப் இரண்டு பெரிய பான்கேக்!' இனிமை நிறைந்த பான்கேக்கை அர்ஜுன் கொறித்துக் கொண்டபோது, 'அம்மாவின் கைகள் மாயம் மட்டும் அல்ல—அவை என் முழு உலகையும் கட்டுகின்றன,' என்று அவன் நினைத்தான். பாகு தேங்கிய புன்னகையுடன், அவர்கள் ஃபோர்க்களை பதக்கம்போல் சன்னத்துட்டனர்.