विसरभोळा ड्रॅगन निबल्स

विसरभोळा पण गोंडस निबल्स जोरदार वाऱ्यांच्या संकटात एक गुप्त बोगदा आठवतो, आपल्या चीकसारख्या डरकाळीने विंड व्हिझर्सना शांत करतो आणि तो धैर्यवान, चतुर व प्रिय आहे हे शिकतो.

ड्रॅगनविलमध्ये राहणारा निबल्स हा एक गोंडस, गोलमटोल आणि खूप विसरभोळा लहान ड्रॅगन आहे. तो स्वतःचा शेपटा शोधत फिरतो, डरकाळीऐवजी 'चीक' आवाज काढतो आणि त्यामुळे बाकी ड्रॅगन त्याच्यावर खिदळतात. पण एका ताऱ्यांनी चमचमणाऱ्या रात्री विंड व्हिझर्स नावाचे खोडकर वारे गावाला हैराण करतात. तेव्हा निबल्सला धबधब्याच्या मागच्या गुप्त बोगद्याची आठवण होते. तो धैर्याने त्या बोगद्यातून दरीत पोहोचतो आणि आपल्या मजेशीर चीक डरकाळीने विंड व्हिझर्सना हसवून झोपवतो. या गोड फँटसी कथेत निबल्सला कळते की तो सगळं विसरत नाही—तो धैर्यवान, चतुर आणि महत्त्वाचा आहे.

ड्रॅगनविलच्या टोकावर एका उबदार गुहेत गोंडस, गोलमटोल निबल्स नावाचा लहान ड्रॅगन राहत होता. तो बिलकुल रागीट नव्हता—फक्त खूप खूप विसरभोळा होता.

निबल्सला सतत वाटायचे की आपला शेपटा हरवला (तो पाठीमागेच होता), तो डरकाळी न देता 'चीक' आवाज काढायचा आणि एकदा चमच्याने कोशिंबीर खायचा प्रयत्नही केला! या गोंधळ्या निबल्समुळे बाकी ड्रॅगन नेहमी खिदळायचे.

मित्रस्नेही ड्रॅगन्स त्याला मदत करायचे. 'काळजी करू नकोस, निबल्स,' ते म्हणायचे. तरीही निबल्सला वाटायचे, आयुष्यात एकदातरी काही मोठे आणि महत्त्वाचे त्याला लक्षात राहो.

एका ताऱ्यांनी चमचमणाऱ्या रात्री जोरदार वारा गुरगुरला. 'अरे बाप रे!' वयोवृद्ध ड्रॅगन ओरडला. 'विंड व्हिझर्स येत आहेत!' निबल्सने डोळे मिचकावले. 'वारा... काय?'

'ते खोडकर वारे आहेत, जे सगळं उलटंपालटं करून टाकतात! आपल्याला एकत्र पंख फडफडवून त्यांना दूर ढकललं पाहिजे.' ड्रॅगन्स रांगेत उभे राहिले—हूश, फडफड, हूश—पण वादळ तसंच जोरात राहिलं.

निबल्सला परत ती गुदगुदी 'मी पुन्हा विसरलो' भावना झाली. जुनी हवामानाची घंटा वाजली—डिंग! डिंग! चमक! वीज चमकावी तशी एक आठवण त्याच्या मनात आली.

'धबधब्याच्या मागची गुहेचा बोगदा!' तो ओरडला. 'तो त्या दरीकडे नेतो जिथे विंड व्हिझर्स झोपतात!' ज्येष्ठ ड्रॅगनचे तोंड उघडे पडले. 'तुला आठवलं?' निबल्स आश्चर्याने मान हलवली.

निबल्सने पंख फडफडवत धबधब्याच्या बोगद्यातून फिरत्या दरीत झेप घेतली. त्याने आयुष्यातील सर्वात मोठ्या 'चीक' आवाजात डरकाळी फोडली. तो इतका मजेशीर होता की विंड व्हिझर्स हसले, गोल फिरले आणि गाढ झोपी गेले.

ड्रॅगनविलमध्ये परतल्यावर आकाश शांत झाले. सगळे आनंदाने ओरडले, 'तू जमवलंस, निबल्स! तुला गुपित बोगदा आठवला आणि तू आमचा बचाव केला!'

निबल्सच्या गालांनी गुलाबी रंग धरला. 'म्हणजे मी सगळं विसरत नाही,' तो म्हणाला. ज्येष्ठाने त्याच्या गळ्यात एक चकाचक पदक घातले. फितीवर लिहिले होते, 'गमतीशीर डरकाळीचा विजेता.'

त्या रात्री निबल्स मऊ शेवाळी घरट्यात गुडूप झाला. त्याचं पुस्तक हरवलं, तो दात घासायचंही विसरला, पण एक गोष्ट त्याला आठवत होती: तो धैर्यवान आणि चतुर आहे.

काही गोष्टी विसरलो तरी, मी महत्त्वाचा आहे हे निबल्सला माहीत होते. छोटा घोर घालत तो मोठं, धाडसी स्वप्न पाहू लागला. शुभ रात्री, छोट्या मित्रा. कधी कधी विसरलास तरी मोठं स्वप्न बघ.