ਭੁੱਲਕੜ ਡ੍ਰੈਗਨ ਨਿੱਬਲਜ਼

ਭੁੱਲਕੜ ਨਿੱਬਲਜ਼ ਜੰਗਲੀ ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਚੀਕ-ਧਾੜ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬਹਾਦੁਰ, ਚਲਾਕ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।

ਡ੍ਰੈਗਨਵਿਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਨਿੱਬਲਜ਼ ਇੱਕ ਗੋਲ-ਮਟੋਲ, ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਭੁੱਲਕੜ ਛੋਟਾ ਡ੍ਰੈਗਨ ਹੈ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਅਜੀਬ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਦੋਸਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦਾ ਹੌਸਲਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਰਾਤ ਜਦੋਂ ਜੰਗਲੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਵਿੰਡ ਵਿਜ਼ਰਜ਼ ਡ੍ਰੈਗਨਵਿਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਨਿੱਬਲਜ਼ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਸੁਰੰਗ ਯਾਦ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਚੀਕ-ਧਾੜ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿੰਡ ਵਿਜ਼ਰਜ਼ ਨੂੰ ਹੱਸਾ ਕੇ ਸੁਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਫੈਂਟਸੀ ਕਹਾਣੀ ਬਹਾਦਰੀ, ਆਪਣੀ ਕਦਰ ਜਾਣਨ ਅਤੇ ਇਹ ਸਮਝਣ ਬਾਰੇ ਹੈ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਭੁੱਲਕੜ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਡ੍ਰੈਗਨਵਿਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਇਕ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਨਿੱਬਲਜ਼ ਨਾਂ ਦਾ ਗੋਲ-ਮਟੋਲ ਛੋਟਾ ਡ੍ਰੈਗਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਡਰਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਸਿਰਫ਼ ਬਹੁਤ, ਬਹੁਤ ਭੁੱਲਕੜ ਸੀ।

ਨਿੱਬਲਜ਼ ਆਪਣੀ ਦُم ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ 'ਚੀਕ' ਮਾਰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਚਮਚੇ ਨਾਲ ਸਲਾਡ ਖਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਕੀਤੀ! ਨਿੱਬਲਜ਼ ਸਾਰੇ ਡ੍ਰੈਗਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਦੋਸਤ ਡ੍ਰੈਗਨ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਨਿੱਬਲਜ਼।' ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰਹੇ।

ਇੱਕ ਤਾਰਿਆਂ ਭਰੀ ਰਾਤ, ਜੰਗਲੀ ਹਵਾ ਦਹਾੜੀ। 'ਓਹ ਨਹੀਂ!' ਬਜ਼ੁਰਗ ਡ੍ਰੈਗਨ ਚੀਕੇ। 'ਵਿੰਡ ਵਿਜ਼ਰਜ਼ ਆ ਰਹੇ ਹਨ!' ਨਿੱਬਲਜ਼ ਨੇ ਅੱਖ ਮਿਚਕਾਈ। 'ਵਿੰਡ… ਕੀ?'

'ਓਹ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਝੋਕੇ ਹਨ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਥੱਲੇ-ਉੱਤੇ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ! ਸਾਨੂੰ ਇਕਠੇ ਪੰਖ ਹਿਲਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਧੱਕਣਾ ਪਏਗਾ।' ਡ੍ਰੈਗਨ ਕਤਾਰ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋਏ—ਸ਼ੂ, ਫਲੈਪ, ਸ਼ੂ—ਪਰ ਤੂਫ਼ਾਨ ਹਾਲੇ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ।

ਨਿੱਬਲਜ਼ ਨੂੰ ਫਿਰ ਉਹ ਚੁਬਣ ਵਾਲਾ 'ਮੈਂ ਫਿਰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ' ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ। ਪੁਰਾਣੀ ਮੌਸਮ ਘੰਟੀ ਵੱਜੀ—ਡਿੰਗ! ਡਿੰਗ! ਚਮਕ! ਇੱਕ ਯਾਦ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜੀ।

'ਝਰਨੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੀ ਗੁਫਾ ਦੀ ਸੁਰੰਗ!' ਉਸ ਨੇ ਚੀਕਿਆ। 'ਇਹ ਉਸ ਘਾਟੀ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਵਿੰਡ ਵਿਜ਼ਰਜ਼ ਸੁੱਦੇ ਨੇ!' ਬਜ਼ੁਰਗ ਹੱਕਬੱਕ ਰਹਿ ਗਏ। 'ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ?' ਨਿੱਬਲਜ਼ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।

ਨਿੱਬਲਜ਼ ਪੰਖ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਝਰਨੇ ਦੀ ਸੁਰੰਗ ਤੋਂ ਘੁੰਮਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ 'ਚੀਕ-ਧਾੜ' ਮਾਰੀ। ਇਹ ਇਤਨਾ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਸੀ ਕਿ ਵਿੰਡ ਵਿਜ਼ਰਜ਼ ਹੱਸਦੇ-ਹੱਸਦੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਸੁੱਤੇ ਗਏ।

ਡ੍ਰੈਗਨਵਿਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ। ਸਭ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਨਿੱਬਲਜ਼! ਤੂੰ ਗੁਪਤ ਸੁਰੰਗ ਯਾਦ ਰੱਖੀ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲਈਾ!'

ਨਿੱਬਲਜ਼ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। 'ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ!' ਬਜ਼ੁਰਗ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਲ 'ਚ ਚਮਕੀਲਾ ਤਮਗਾ ਦੇਖਿਆ। ਫੀਤੇ 'ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, 'ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਧਾੜ ਦਾ ਚੈਂਪਿਅਨ।'

ਉਸ ਰਾਤ ਨਿੱਬਲਜ਼ ਆਪਣੀ ਕਾਈ ਵਾਲੀ ਸੇਜ 'ਚ ਗੁਡੀ ਮੁਡੀ ਹੋਕੇ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਕਿਤਾਬ ਗੁੰਮ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਵੀ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ: ਉਹ ਬਹਾਦੁਰ ਤੇ ਚਲਾਕ ਹੈ।

ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਸੁੱਟ ਨਾਲ, ਨਿੱਬਲਜ਼ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਬਹਾਦੁਰ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖਿਆ। ਸ਼ੁਭ ਰਾਤ, ਛੋਟੇਏ। ਵੱਡੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖ, ਭਾਵੇਂ ਕਦੋਂ-ਕਦੋਂ ਭੁੱਲ ਵੀ ਜਾਵੀਂ।