रोहन आणि लाल पतंग

रोहनची लाल पतंग हरवते, मदतीने ती परत मिळते, दुरुस्त होते आणि रोहनला कळते की पुन्हा प्रयत्न केल्याने आपण अधिक मजबूत होतो.

ही हृदयस्पर्शी गोष्ट रोहन आणि त्याच्या आवडत्या लाल पतंगाची आहे. उद्यानात पतंग उडवत असताना दोर तुटतो आणि पतंग झाडात अडकते. निराश झालेल्या रोहनला एका दयाळू आजोबांची मदत मिळते. घरी बाबांसोबत पतंग दुरुस्त केल्यानंतर रोहन पुन्हा प्रयत्न करतो आणि शिकतो की काळजी, मदत आणि धैर्याने अडचणींवर मात करता येते.

रोहनकडे एक झगमगीत लाल पतंग होती, जी उन्हात चेरीसारखी चमकत होती. तो तिला आपले सगळ्यात आवडते खेळणे म्हणायचा. ती हातात घेताच त्याचं तोंड हसून फुलत होतं, आणि पतंग आकाशात नाचताना पाहायची त्याला घाई लागलेली होती.

एका हलक्या वाऱ्याच्या सकाळी रोहन उड्या मारत उद्यानात गेला. 'हा वारा तर अगदी छान!' तो आनंदाने म्हणाला. पतंगाची शेपटी त्याच्या मागे फडफडत होती आणि त्याचं हृदय आनंदाने धडधडत होतं.

त्याने पतंग डोक्याच्या वर धरली. शूंऽऽ! वाऱ्याने तिला उचलले आणि ती भरारी मारू लागली. गवत, झुले आणि चमचमीत घसरगुंडीवरून ती तरंगताना पाहून रोहन खिलखिलला.

पतंग आणखी आणखी वर चढत गेली, उंच सावलीदार झाडाला धाडसाने मागे टाकत फडफडली. ती अंतहीन निळ्या आकाशात भटकणाऱ्या छोट्या लाल पक्ष्यासारखी दिसत होती.

अचानक—टप्प! दोर तुटला. पानासारखी हलकेच दूर सरकत असलेली पतंग पाहून रोहनचा श्वास अडखळला. 'अरे नाही, परत ये!' तो ओरडला आणि शक्य तितक्या वेगाने धावू लागला.

त्याने प्रत्येक कोपरा पाहिला: बाकाजवळ, तलावाशेजारी, घसरगुंडीखाली आणि वाळूच्या पेटीभोवती. पण लाल पतंग कुठेच दिसली नाही.

थकून व निराश होऊन रोहन गवतावर बसला. 'माझी पतंग हरवली,' तो हळूच बोलला, गालावरून ओघळणारा एक अश्रू जाणवत. उद्यान अचानक शांत आणि फिकट वाटू लागलं.

वर एका खट्याळ खारीने चिवचिव केलं, आणि हसरे, सौम्य आजोबा जवळ आले. 'मित्रा, तू काही शोधतोयस का?' त्यांनी हलक्या आवाजात विचारलं.

'माझी लाल पतंग,' रोहनाने हुडहुडत सांगितलं. आजोबांनी उंच झाडाकडे बोट दाखवलं. फांद्यांमध्ये अडकलेली पतंग छोट्या झेंड्यासारखी फडफडत होती, जणू वाचवण्याची वाट पाहत.

'ती तिथे आहे!' रोहन आनंदाने म्हणाला. आजोबांनी लांब काठीने पतंग हलकेच खाली आणली आणि ती त्याच्या हातात दिली. 'काळजी घे,' त्यांनी प्रेमाने सांगितलं. रोहनच्या डोळ्यांत कृतज्ञतेची चमक उठली.

लहानसा भेगा असतानाही रोहनने पतंगाला घट्ट मिठी मारली. आजोबा हसले, 'एक छोटेसे ठिगळ आणि मजबूत दोर बांधला की लगेच ठीक होईल.' रोहनने आशेने मान हलवली.

घरी आल्यावर रोहन आणि बाबांनी सावधपणे ठिगळ चिकटवले आणि नवा दोर बांधला. सोबत काम केल्यामुळे पतंग आणि त्यांचे हसू पूर्वीपेक्षा अधिक मजबूत झाले.

पुढच्या दिवशी परत पार्कमध्ये मंद वारा शिट्टी वाजवत होता. दुरुस्त केलेली लाल पतंग हळुवारपणे वर चढली, आणि सकाळच्या प्रकाशात नर्तकीसारखी फिरू लागली.

रोहन हसला. 'तुला हरवून मी खूप शिकलो,' त्याने पतंगाला सांगितले. कधी कधी वस्तू खाली पडतात, पण आपण काळजी, मित्र आणि धैर्य ठेवले तर त्या आणखीन उंच जाऊ शकतात!