ਰੋਹਣ ਅਤੇ ਲਾਲ ਪਤੰਗ
ਰੋਹਣ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਲਾਲ ਪਤੰਗ ਉਡਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਡੋਰੀ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਦਦ, ਮੁਰੰਮਤ ਅਤੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਰੋਹਣ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੁੜ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਦੇ ਹਾਂ।
ਇਹ ਨਰਮ ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਕ ਕਹਾਣੀ ਰੋਹਣ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਲਾਲ ਪਤੰਗ ਨੂੰ ਉਡਾਉਂਦਿਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਤੰਗ ਦੀ ਡੋਰੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰੋਹਣ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇੱਕ ਦਿਆਲੂ ਬੁੱਢੇ ਅੰਕਲ ਦੀ ਮਦਦ, ਘਰ ਆ ਕੇ ਪਾਪਾ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਮੁਰੰਮਤ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁੰਮ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਫਿਰ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਜੀਵਨ-ਕੌਸ਼ਲ ਭਰੀ ਕਹਾਣੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿੰਮਤ, ਸਹਿਯੋਗ ਅਤੇ ਮੁੜ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਰੋਹਣ ਕੋਲ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਲਾਲ ਪਤੰਗ ਸੀ, ਜੋ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਚੈਰੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਖਿਡੌਣਾ ਕਹਿੰਦਾ। ਪਤੰਗ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੱਲ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਉਹ ਛੇਤੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਨੱਚਣ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਹਵਾਦਾਰ ਸਵੇਰ, ਰੋਹਣ ਟਪ ਟਪ ਕਰਦਾ ਪਾਰਕ ਵੱਲ ਗਿਆ। 'ਇਹ ਹਵਾ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ!' ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਦੌੜਿਆ, ਪਤੰਗ ਦੀ ਪੂੰਝ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਫੜਫੜਾਈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਧੜਕਿਆ।
ਉਸ ਨੇ ਪਤੰਗ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕੀ। 'ਵੂਸ਼!' ਹਵਾ ਨੇ ਪਤੰਗ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਰੋਹਣ ਖਿੜ ਖਿੜ ਹੱਸਿਆ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਪਤੰਗ ਨੂੰ ਘਾਹ, ਝੂਲਿਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਲਾਈਡ ਉਪਰ ਤਰਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ।
ਪਤੰਗ ਹੋਰ ਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਗਈ, ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ ਲੰਬੇ ਛਾਂਦਾਰ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ ਲੰਘਦੀ। ਉਹ ਬੇਅੰਤ ਨੀਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਲਾਲ ਚਿੜੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਚਾਨਕ—ਟਕ! ਡੋਰੀ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਪਤੰਗ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਭੱਜ ਗਈ। 'ਓ ਨਹੀਂ, ਵਾਪਸ ਆ!' ਰੋਹਣ ਚੀਕਿਆ ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਤੇਜ਼ ਦੌੜ ਸਕਿਆ ਦੌੜਿਆ।
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵੇਖਿਆ—ਬੈਂਚ ਕੋਲ, ਤਲਾਬ ਦੇ ਪਾਸ, ਸਲਾਈਡ ਹੇਠਾਂ ਅਤੇ ਰੇਤ ਦੇ ਡਿੱਬੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ। ਪਰ ਲਾਲ ਪਤੰਗ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਰੋਹਣ ਬਹੁਤ ਥੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਸੀ। ਉਹ ਘਾਹ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। 'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤੰਗ ਗੁੰਮ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹਾਂ,' ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। ਪਾਰਕ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਂਤ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਸ ਦੇ ਮਥੇ ਉਪਰ ਇੱਕ ਚਲਬਲੀ ਗਿੱਲ੍ਹੀ ਚੀਂਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਆਲੂ ਬੁੱਢਾ ਅੰਕਲ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਕੋਲ ਆਇਆ। 'ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ, ਤੂੰ ਕੁਝ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?' ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਪੁੱਛਿਆ।
'ਮੇਰੀ ਲਾਲ ਪਤੰਗ,' ਰੋਹਣ ਨੇ ਨੱਕ ਸੁੜਕਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। ਬੁੱਢੇ ਅੰਕਲ ਨੇ ਲੰਬੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸੀ ਪਤੰਗ ਛੋਟੀ ਝੰਡੀ ਵਾਂਗ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਚਾਏ ਜਾਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
'ਓਹ ਰਹੀ!' ਰੋਹਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ। ਅੰਕਲ ਨੇ ਲੰਮੀ ਲਾਠ ਨਾਲ ਪਤੰਗ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਰੋਹਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। 'ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖੀਂ,' ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਰੋਹਣ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ।
ਪਤੰਗ ਵਿੱਚ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਛੇਕ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਰੋਹਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ। ਅੰਕਲ ਹੌਲੀ ਹੱਸੇ, 'ਇੱਕ ਪੈਚ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਡੋਰੀ ਲਗਾ ਦੇਈਏ, ਤੁਰੰਤ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਏਗੀ।' ਰੋਹਣ ਨੇ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।
ਘਰ ਆ ਕੇ, ਰੋਹਣ ਅਤੇ ਪਾਪਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਤੰਗ 'ਤੇ ਪੈਚ ਲਾਏ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਡੋਰੀ ਬੰਨੀ। ਇਕੱਠੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਤੰਗ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਵੀ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਪਾਰਕ ਗਿਆ, ਹਵਾ ਹੌਲੀ ਸੁਰਸੁਰਾਈ। ਸੁਧਾਰੀ ਲਾਲ ਪਤੰਗ ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਨੱਚਣ ਵਾਲੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ ਸੁਗੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਉਚੇਰੀ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਰੋਹਣ ਹੱਸਿਆ। 'ਤੈਨੂੰ ਗੁੰਮ ਕਰ ਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਿੱਖਿਆ,' ਉਸ ਨੇ ਪਤੰਗ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਦੇਖਭਾਲ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਉੱਚੇ ਉੱਡ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ!