निळ्या बुटांचा नवा मुलगा

नवीन शाळेत आलेल्या सामीच्या कर्कश निळ्या बुटांमुळे त्याची घालमेल हशात बदलते, आणि मीरासोबत तो नव्या मित्रांमध्ये सामील होतो.

सामी नवीन वर्गात येतो तेव्हा सगळ्यांचे लक्ष त्याच्या तुकतुकीत निळ्या बुटांकडे जाते. ते चालताना गंमतीशीर आवाज करतात, आणि त्यामुळे सामीला लाजही वाटते, भीतीही. सुट्टीत तो एकटाच बसलेला असताना मीरा त्याच्याशी बोलते, त्याच्या बुटांची मजा म्हणून खिल्ली उडवत नाही तर त्यांना खास मानते. हसत-खेळत सामीचा संकोच कमी होतो, आणि त्याचे तेच बूट नव्या मैत्रीची सुरुवात ठरतात.

उजळ सोमवार सकाळी सामी वर्गात आला. सगळ्यांचे लक्ष त्याच्या तुकतुकीत निळ्या बुटांकडे गेले. ते आकाशासारखे चमकत होते, आणि सामीला गर्वही वाटला आणि थोडी भीतीही.

टप्प, चीं! टप्प, चीं! सामी हलला की बुटांकडून गंमतीशीर आवाज यायचा. त्याला वाटत होते की आवाज थांबावा म्हणजे वर्ग त्याच्याकडे कमी पहील.

सामी दरवाजात थांबून आपला छोटा दप्तर घट्ट धरून होता. नवी खोली, नवी शिक्षिका, नवी चेहरे—सगळं त्याला मोठं आणि विचित्र वाटत होतं.

मिस रिया हसल्या. 'क्लास, हा सामी आहे.' मुलांनी हात हलवले. एका मुलाने कुजबुजले, 'बघ, निळे बूट!' सामीचे गाल स्ट्रॉबेरीसारखे लाल झाले.

सामीने बेंचखाली पाय अजिबात हलवले नाहीत. सुट्टीची घंटा वाजली तेव्हा मुले धावत बाहेर गेली, पण सामी हळूच चालला—च्याँ, च्याँ, च्याँ. काही जणांनी वळून पाहिले तेव्हा तो थबकला.

कुंपणाजवळच्या बाकावर तो एकटाच बसला आणि बुटांकडे पाहत राहिला. बूट खूपच तेजस्वी आहेत का? फारच आवाज करतात का? अंगणातली गडबड सुरू असतानाच सामीला स्वतःला फार लहान वाटले.

दोन वेण्या असलेली उड्या मारणारी मीरा दोरी घेऊन आली. 'हाय, मी मीरा!' ती किलबिलली. सामीने लाजत हात हलवला, 'हाय.'

मीराने बुटांकडे डोकावले. सामीने ते लपवण्याचा प्रयत्न केला. ती हसली, 'मला बूट आवडले! त्यांचा आवाज लहान बदकांच्या क्वॅक-क्वॅकसारखा आहे!'

सामी खुदकन हसला. 'ते क्वॅक करत नाहीत,' तो म्हणाला. मीरा फिरली आणि म्हणाली, 'क्वॅक-क्वॅक-च्याँ!' सामीचे हसू आणखीन मोठे झाले.

मीराने आपली उडीची दोरी पुढे केली. 'खेळशील?' सामी काळजीत, 'मी पडलो तर?' 'मग आपण दोघंही पडू!' मीरा हसली. ते सामीला अगदी छान वाटले.

सामी उभा राहिला. च्याँउँ! मीराने टाळ्या वाजवल्या, 'तुझे बूट गात आहेत!' ते इतर मुलांसोबत दोरी उड्या मारू लागले, प्रत्येक उडीत आनंदी च्याँ आवाज होत होता.

लवकरच सगळे मुलं त्या च्याँ आवाजावर हसू लागली. 'परत कर!' एका मुलाने ओरडले. संपूर्ण अंगण उड्या, च्याँ आवाज आणि आनंदी हशांनी भरून गेले.

दुपारच्या जेवणापर्यंत सामी शांत मुलगा राहिला नव्हता. तो निळ्या, च्याँ आवाज करणाऱ्या बुटांसह धाडसी उडी मारणारा मुलगा झाला आणि त्याच्या भोवती नवे मित्र होते.

शाळा सुटताना मिस रिया म्हणाल्या, 'पहिला दिवस छान गेला?' सामीने बुटांकडे पाहिले आणि हसू लागला, 'खूप छान! माझ्या बुटांनी मला मित्र मिळवून दिले.'

सामी आणि मीरा एकत्र घरी चालले—च्याँ, च्याँ, च्याँ. प्रत्येक आवाज फुटपाथवर आनंदाचा छोटासा ठसा सोडत होता.