ਨੀਲੇ ਜੁੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਨਵਾਂ ਬੱਚਾ

ਨਵੇਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਾਮੀ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨੀਲੇ ਤੇ ਚੂੰ-ਚੂੰ ਕਰਦੇ ਜੁੱਤੇ ਉਸਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਨੂੰ ਹੰਸੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਦੋਸਤ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸਾਮੀ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਸਕੂਲ ਦੇ ਦਿਨ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਭ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨੀਲੇ ਜੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੁੱਤੇ ਹਰ ਕਦਮ ਨਾਲ ਚੂੰ-ਚੂੰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਮੀ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਦਾ ਧਿਆਨ ਉਸ ਵੱਲ ਹੀ ਹੈ। ਨਵੇਂ ਕਮਰੇ, ਨਵੀਂ ਟੀਚਰ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਅਕੇਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਛੁੱਟੀ ਵੇਲੇ ਮੀਰਾ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਜੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸਾਮੀ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਹੱਸਣ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਚੀਜ਼ ਉਸਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸਨੂੰ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੀ ਲਿਆ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਧੁੱਪੀ ਸੋਮਵਾਰ ਸਵੇਰ, ਸਾਮੀ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਉਸਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨੀਲੇ ਜੁੱਤਿਆਂ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਾਮੀ ਨੂੰ ਮਾਣ ਵੀ ਆਇਆ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵੀ ਹੋਈ।

ਇੱਕ ਕਦਮ, ਚੂੰ! ਦੂਜਾ ਕਦਮ, ਚੂੰ! ਜਦੋਂ ਸਾਮੀ ਹਿਲਦਾ, ਜੁੱਤੇ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਣ ਤਾਂ ਕਲਾਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਉਸ ਵੱਲ ਨਾ ਜਾਵੇ।

ਸਾਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਆਪਣਾ ਛੋਟਾ ਬੈਗ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜੇ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਨਵਾਂ ਕਮਰਾ, ਨਵੀਂ ਟੀਚਰ, ਨਵੇਂ ਚਿਹਰੇ—ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮਿਸ ਰੀਆ ਮੁਸਕਰਾਈ। 'ਕਲਾਸ, ਇਹ ਸਾਮੀ ਹੈ।' ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੱਥ ਹਿਲਾਏ। ਇਕ ਬੱਚੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਦੇਖੋ, ਨੀਲੇ ਜੁੱਤੇ!' ਸਾਮੀ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਸਟਰਾਬੈਰੀ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ।

ਸਾਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਡੈਸਕ ਹੇਠਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖੀਆਂ। ਛੁੱਟੀ ਦੀ ਘੰਟੀ ਵੱਜੀ ਤਾਂ ਬੱਚੇ ਬਾਹਰ ਦੌੜੇ, ਪਰ ਸਾਮੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰਿਆ—ਚੂੰ, ਚੂੰ, ਚੂੰ। ਕੁਝ ਸਿਰ ਉਸ ਵੱਲ ਮੋੜੇ ਤਾਂ ਉਹ ਠਹਿਰ ਗਿਆ।

ਉਹ ਫੈਂਸ ਨੇੜੇ ਇਕ ਬੈਂਚ ਤੇ ਅਕੇਲਾ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ। ਕੀ ਇਹ ਬਹੁਤ ਚਮਕੀਲੇ ਹਨ? ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਖੇਡ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਹਲਾ-ਗੁਲਾ ਵਿਚ ਸਾਮੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮੀਰਾ, ਦੋ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੀ ਛੱਲ-ਕੁਦਕਦੀ ਕੁੜੀ, ਰੱਸਾ ਫੜ ਕੇ ਆਈ। 'ਹੈਲੋ, ਮੈਂ ਮੀਰਾ ਹਾਂ!' ਉਹ ਚਹਕ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ। ਸਾਮੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਹੱਥ ਲਹਿਰਾਇਆ, 'ਹੈਲੋ।'

ਮੀਰਾ ਨੇ ਜੁੱਤਿਆਂ ਵੱਲ ਝਾਤ ਮਾਰੀ। ਸਾਮੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਹਨ! ਇਹ ਛੋਟੀਆਂ ਬਤਖੀਆਂ ਦੀ 'ਕਵੈਕ-ਕਵੈਕ' ਆਵਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਹਨ!'

ਸਾਮੀ ਖਿਖੀ ਕਰ ਉੱਠਿਆ। 'ਇਹ ਕਵੈਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ,' ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ। ਮੀਰਾ ਘੁੰਮ ਕੇ ਗਾਉਂਦੀ, 'ਕਵੈਕ-ਕਵੈਕ-ਚੂੰ!' ਸਾਮੀ ਦੀ ਹੰਸੀ ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਤੇ ਹਲਕੀ ਹੋ ਗਈ।

ਮੀਰਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੱਸਾ ਅੱਗੇ ਕੀਤਾ। 'ਕੀ ਤੂੰ ਖੇਡਣਾ ਚਾਹੇਂਗਾ?' ਸਾਮੀ ਨੇ ਡਰ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਜੇ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤਾਂ?' 'ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵਾਂਗੇ!' ਮੀਰਾ ਮੁਸਕਰਾ ਪਈ। ਇਹ ਸਾਮੀ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਵਧੀਆ ਲੱਗਿਆ।

ਸਾਮੀ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ। ਚੂੰ! ਮੀਰਾ ਨੇ ਤਾਲੀਆਂ ਵਜਾਈਆਂ। 'ਤੇਰੇ ਜੁੱਤੇ ਗਾ ਰਹੇ ਨੇ!' ਉਹ ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਰੱਸਾ ਕੁਦਣ ਲੱਗੇ, ਹਰ ਛਾਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਚੂੰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਚੂੰ-ਚੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ। 'ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੋਰ!' ਇਕ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ। ਖੇਡ ਮੈਦਾਨ ਛਾਲਾਂ, ਚੂੰ-ਚੂੰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ।

ਲੰਚ ਤੱਕ ਸਾਮੀ ਹੁਣ ਚੁੱਪ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਨੀਲੇ ਜੁੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਬਹਾਦਰ ਬੱਚਾ ਸੀ ਜਿਸਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਨਵੇਂ ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਗੋਲ ਸੀ।

ਘਰ ਜਾਣ ਵੇਲੇ ਮਿਸ ਰੀਆ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਕਿਵੇਂ ਰਿਹਾ?' ਸਾਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੁੱਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ, 'ਬਿਲਕੁਲ ਵਧੀਆ! ਮੇਰੇ ਜੁੱਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸਤ ਬਣਾਏ।'

ਸਾਮੀ ਤੇ ਮੀਰਾ ਇਕੱਠੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰੇ—ਚੂੰ, ਚੂੰ, ਚੂੰ। ਹਰ ਚੂੰ ਫੁੱਟਪਾਥ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਲਕੀਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।