நீல ஜூட்டுகளுடன் வந்த புதிய சிறுவன்

புதிய பள்ளியில் பதற்றமாக இருந்த சாமிக்கு, அவன் சத்தம் எழுக்கும் நீல ஜூட்டைகள் சிரிப்பையும் நட்பையும் கொண்டு வந்து, முதல் நாளை மகிழ்ச்சியாக மாற்றுகின்றன.

சாமி புதிய வகுப்பில் முதல் நாளை எதிர்கொள்ளும்போது பதற்றமாக இருக்கிறான். அவன் மினுமினிக்கும் நீல ஜூட்டைகள் ஒலி எழுப்புவதால் எல்லோரின் கவனமும் அவன் மீது விழுகிறது. முதலில் அது அவனை வெட்கப்படச் செய்கிறது. ஆனால் மீரா என்ற நட்பு மனம் கொண்ட சிறுமி, அந்த ஜூட்டைகளின் சத்தத்தை வேடிக்கையாகக் காண்கிறாள். அவளின் அன்பும் விளையாட்டும் சாமியின் பயத்தை சிரிப்பாக மாற்றுகின்றன. விரைவில், அந்த நீல ஜூட்டைகள் அவனுக்கு புதிய நண்பர்களைத் தரும் மகிழ்ச்சியான காரணமாக மாறுகின்றன.

ஒளி நிறைந்த திங்கள் காலை, சாமி வகுப்புக்கு சென்றான். அவன் மினுமினிக்கும் நீல ஜூட்டைகளை எல்லோரும் பார்த்தனர். அவை வானத்தைப் போல பிரகாசமாக இருந்தது. சாமிக்கு மகிழ்ச்சி இருந்தது.

டி டி! டி டி! சாமி நகரும் போது, அவன் காலணிகள் சுவாரஸ்யமான ஓசை செய்கின்றன. இந்த சத்தம் இல்லாவிட்டால், யாரும் அவனை கவனிக்க மாட்டார்கள் என்று சாமி நினைத்தான்.

சாமி தனது சின்ன பைகளை உறிதியாக பிடித்துக்கொண்டு கதவருகே காத்திருந்தான். புதிய வகுப்பு, புதிய ஆசிரியர், புதிய முகங்கள்—எல்லாமும் அவனுக்குப் பெரியதும் அதை உணர்ந்ததும் போல இருந்தது.

மிஸ் ரியா புன்னகை செய்தார். 'கிளாஸ், இதோ சாமி.' பிள்ளைகள் கைகளை அலைத்தனர். ஒரு சிறுவன் மெல்ல, 'பார், நீல ஜூட்டைகள்!' என்றான். சாமியின் கன்னங்கள் ஸ்ட்ராபெரி போல சிவந்தன.

சாமி தன் மேசையடியில் கால்களை அசைக்காமல் வைத்திருந்தான். இடைவேளை மணி ஒலித்தவுடன் குழந்தைகள் வெளியே பாய்ந்தனர், ஆனால் சாமி மெதுவாக நடந்தான்—ச், ச், ச். சிலர் திரும்பிப் பார்க்கும்போது அவன் வெறித்துப் போனான்.

வேலி அருகின் பெஞ்சில் தனியாக அமர்ந்து, தனது ஜூட்டைகள் மீது பார்வை செலுத்தினான். அவை மிகவும் பிரகாசமா? மிகவும் சத்தமா? விளையாட்டு மைதானம் களைகட்ட, சாமிக்கு தானே ஒரு சிறு பையனாகத் தோன்றியது.

மீரா எனும் துள்ளல் குட்டி, கயிறு பிடித்து துள்ளித் துள்ளி வந்தாள். 'ஹாய், நான் மீரா!' என்றாள். சாமி வெகு மனக்குச்சி கையசைத்தான். 'ஹாய்.'

மீரா ஜூட்டைகளை ஒற்றைக் கண்ணால் பார்த்தாள். அவை மறைவடைய சாமி முயன்றான். மீரா சிரித்தாள், 'நான் இதை விரும்புகிறேன்! சின்ன வாத்துகள் குவாக் குவாக் என்பதுபோல் ஒலி வருகிறது!'

சாமி மெதுவாகச் சிரித்தான். 'அவை குவாக் செய்யாது,' என்றான். மீரா சுழன்று, 'குவாக் குவாக் ச்!' என்று பாடினாள். சாமியின் சிரிப்பு கூடுதல் ஆனது, இலகுவானது ஆனது.

மீரா கயிற்றை நீட்டினாள். 'விளையாடுவாயா?' சாமி கவலையுடன், 'நான் தவறிவிழ்ந்தால்?' என்றான். 'அப்போ இருவரும் சேர்ந்து விழுவோம்!' என மீரா புன்னகைத்தாள். அது சாமிக்கு மிகச் சிறப்பாகத் தோன்றியது.

சாமி எழுந்தான். ச்! மீரா கைதட்டினாள். 'உன் ஜூட்டைகள் பாடுகிறது!' அவர்கள் மற்ற பிள்ளைகளுடன் கயிறு தாண்டி தாவ, ஒவ்வொரு தாவலிலும் மகிழ்ச்சியான ச் ஒலி கேட்டது.

சிறிது நேரத்தில் ச் சத்தத்துடன் அனைவரும் சிரித்தனர். 'மீண்டும் செய்!' என்று ஒரு சிறுவன் கூச்சலிட்டான். தாவல்கள், ச் சத்தங்கள், சந்தோஷக் குரல்கள் மைதானம் முழுவதும் ஒலித்தன.

மதிய உணவு நேரம் வந்ததும், சாமி இனி அமைதியாக இருக்கவில்லை. அவன் நீல ஜூட்டைகளுடன் துள்ளி ஆடுகிறான், புதிய நண்பர்களுடன் விளையாடுகிறான்.

வீட்டுச் செல்லும் போது மிஸ் ரியா, 'முதல் நாள் நல்லதா?' என்று கேட்டார். சாமி ஜூட்டையை பார்த்து புன்னகையுடன், 'சிறப்பாக! என் ஜூட்டைகளே எனக்கு நண்பர்களைக் கொடுத்தன.' என்றான்.

சாமி மற்றும் மீரா ஒன்றாக வீட்டில் நடந்தார்கள்—ச், ச், ச். ஒவ்வொரு சத்தமும் பாதையில் சிறு மகிழ்ச்சியை உருவாக்கியது.