वेळ विसरलेला चहाचा कप
जादुई चहाच्या कपामुळे एलाला वेळेत मागे जाता येते. पण आजीसोबतचा प्रत्येक क्षण जपणे हीच खरी जादू आहे, हे ती शिकते.
एलाला आजीसोबत चहा पीत गप्पा मारायला आणि गोष्टी ऐकायला आवडते. आजी आजारी पडल्यावर एलाला वेळ मागे नेणारा एक जादुई कप सापडतो. पण तो कप आजीला मदत करू शकत नाही, तेव्हा एला एक महत्त्वाचा धडा शिकते.
एला विलोजब्रूक या गावात राहायची. तिथे टवटवीत फुले आणि खडूचे खेळ होते. एला खूप कुतूहलवान होती आणि ती छोटे बदल लगेच पाहायची, जसं नवीन टोपी किंवा अधिक आनंदी पक्ष्यांची गाणी.
शाळेनंतर एला मध घालून दूध पिती, आणि आजी हळूहळू चहा पीत असे. उबदार स्वयंपाकघरात त्या दोघी बोलत, हसत आणि छान गोष्टी शेअर करत.
एक आठवड्यात आजी आजारी पडली. ना गोष्टी, ना चहा, ना हसू. शांत झालेलं स्वयंपाकघर एला चे मन दुखावत होतं. तिला त्या आरामशीर दुपारी परत याव्यात अशी इच्छा होती.
घर आवरताना एला ला निळ्या फुलांसह सोनेरी काठ असलेला चहा कप मिळाला. आत एक छोटे दुमडलेले कागदाचे पुडके गुप्त खजिन्यासारखे चिकटवलेले होते.
त्या कागदावर लिहिलं होतं, 'एक घोट, दहा मिनिटे मागे जा.' एला खिदळली, तिने कपात पाणी भरलं आणि धाडसाने एक छोटासा घोट घेतला.
शूऽऽ! घड्याळाचे काटे उलटे फिरले आणि खोलीत कोमल उजेड पसरला. आजी हसत उठली, अगदी दहा मिनिटांपूर्वीसारखी.
आजी म्हणाली, 'चहा तयार आहे का? यावेळी सांडू नकोस हं.' एला अवाक झाली—त्या कपाने तिला खरंच वेळेत मागे नेलं!
एला ने तो कप हुशारीने वापरला: मांजरीपासून फूलदाणी वाचवली, परीक्षेतील उत्तर दुरुस्त केले, आणि लहान भावाला लवकर 'सॉरी' सांगितलं.
आजी पुन्हा जास्त आजारी वाटू लागली तेव्हा एला ने मदतीच्या आशेने कपाचा घोट घेतला. यावेळी काहीच घडलं नाही. ना प्रकाश, ना वेळ मागे.
आतून एक नवीन चिठ्ठी वर आली: 'वेळ साठवता येत नाही, ती फक्त जपता येते. प्रत्येक क्षण चांगला वापर.' हे वाचून एला थोडी उदास पण धैर्यवान झाली.
एला ने आजीचा हात धरला. 'मला आणखी वेळ हवा आहे,' ती कुजबुजली. आजी हसली, 'आपण आत्ता इथे आहोत, ते पुरेसे आहे.' एला ने चहाचा कप बाजूला ठेवला.
दररोज एला वाचायची, चित्र काढायची आणि आजीसाठी अगदी योग्य असा चहा बनवायची. कप शेल्फवरच राहिला, 'आत्ता आनंद घ्या' अशी कोमल आठवण देत.
पाठ: वेळ आणि प्रेम साठवण्यासाठी नाही, वाटण्यासाठी असतात. खरी जादू म्हणजे आत्ता, इथे उपस्थित राहणे.