रविवारची प्रेमभेट
अर्जुन आपल्या बचतीतून बाबांसाठी नवीन चप्पल घेतो आणि त्यांची रविवारची चाल प्रेम व कृतज्ञतेने भरून जाते.
अर्जुनला बाबांसोबतची रविवारची चाल खूप आवडते. एके दिवशी बाबांचे जीर्ण बूट पाहून तो त्यांच्यासाठी खास भेट घ्यायचे ठरवतो. बचत आणि कष्टातून घेतलेली ही भेट त्यांच्या नात्यात आणखी ऊब भरते.
हा अर्जुन आहे. तो छोट्या वळणदार गल्ल्यांच्या गावात राहतो, जिथे आंब्याची झाडं झुलतात. त्याचे तपकिरी डोळे प्रश्नांनी चमकतात, नाकावर लहान ठिपके आहेत, आणि तो प्रत्येक दिवस नवं साहस मानतो.
अर्जुनच्या आवडीच्या तीन गोष्टी आहेत: गोड आंबे, मजेदार प्राणी काढणं आणि रविवारी बाबांसोबतची लांब चाल. ही चाल त्याच्या आठवड्यातली सगळ्यात छान वेळ असते.
दर रविवारी बाबा आणि अर्जुन एकत्र निघतात. कधी ते गजबजलेल्या बाजारात गरम जलेबी खातात. कधी शांत नदीकाठी दगड उडवतात. चालताना दोघांचे हसू थांबतच नाही.
एका रविवारी अर्जुन लेस बांधायला वाकला तेव्हा त्याने बाबांचे तपकिरी बूट पाहिले. कातडं फाटलेलं होतं, टाके सुटले होते, आणि एक लेस गाठ पडलेली होती. प्रत्येक पावलावर बूट किरकिर करत होते.
'बाबा, नवीन बूट का आणत नाही?' अर्जुन हळूच विचारलं. बाबा हसले. 'या बुटांनी माझ्यासोबत अनेक कथा चालल्या आहेत,' त्यांनी सांगितलं. पण अर्जुनच्या डोक्यात ते थकलेले बूटच राहिले.
त्या रात्री अर्जुनच्या मनात चमकदार कल्पना आली. त्याने पलंगाखाली ठेवलेली जुनी बिस्किटाची डबी बाहेर काढली.
आत त्याने साठवलेली नाणी होती, काहीतरी खास गोष्टीसाठी थांबलेली. आता त्याला नक्की कशासाठी ती आहेत हे कळलं.
संपूर्ण आठवडाभर अर्जुनने भांडी धुतली, पाणी आणलं, आणि राव काकांचा कुत्रा फिरवला. प्रत्येक चमचमीत नाणं 'ठण' आवाजात डबीत पडत गेलं. नाणी वाढली तसं त्याचं हसूही वाढत गेलं.
शनिवारपर्यंत डबी भरून गेली. अर्जुनने बाबांसाठी मजबूत तपकिरी चप्पल घेतली, कागदात गुंडाळली आणि रविवारी पहाटेच्या आधी ती किचनच्या टेबलावर लपवून ठेवली. तो वाचत असल्याचा अभिनय करत बसला.
झोपेतले बाबा आत आले. 'बेटा, एवढं लवकर कसं?' अर्जुन जोरात बोलला, 'हॅपी फादर्स डे!' आणि बॉक्स पुढे केला. बाबांनी तो उघडला, आश्चर्याने त्यांच्या डोळ्या मोठ्या झाल्या.
बाबांनी नवी चप्पल उचलली, मजबूत आणि मऊ. 'तू तुझी बचत वापरलीस?' त्यांनी कुजबुजत विचारलं. अर्जुनने मान हलवली. 'आता आपली चाल आरामशीर आणि शांत होईल,' तो म्हणाला.
बाबांनी अर्जुनला घट्ट मिठी मारली, शब्दांपेक्षा जास्त सांगणारी मिठी. त्यांची हृदयं हलकी झाली, जणू सकाळच्या उन्हात तरंगणारे फुगे.
त्या संध्याकाळी ते पुन्हा चालायला गेले. बाबांनी नवी चप्पल घातली; अर्जुनने मोठे स्नीकर्स घातले. ते हळूहळू चालले, केशरी संध्याकाळी श्वास घेत आणि आनंदी शांतता वाटून घेत.
ते शाळा, जुन्या खोड्या आणि मजेदार हत्तीच्या घोरण्याबद्दल बोलले. बाबा हसले, 'मी तुला आयुष्याच्या प्रवासात चालायला शिकवत होतो, पण आज तू मला प्रेम शिकवलंस.'
अर्जुनने बाबांचा हात घट्ट पकडला आणि ते मावळत्या प्रकाशात पुढे चालले. धडा: दयाळूपणाची छोटी कृतीही प्रेमाला लांबवर पोहोचवते.