नील तरंगत आकाशात गेला तेव्हा
नील आकाशात तरंगत जातो, एका आंधळ्या उंदराला भेटतो आणि गुरुत्वाकर्षणामुळे घरी परत येतो.
उडण्याची स्वप्ने पाहणारा नील एके दिवशी जोरात उडी मारतो आणि चक्क आकाशात तरंगू लागतो. पण खाली कसे उतरायचे? ढगांत भेटलेला आंधळा उंदीर त्याला गुरुत्वाकर्षणाबद्दल सांगतो. कल्पनारम्य साहसातून नीलला जमिनीवर परत आणणाऱ्या अदृश्य ओढीची ओळख होते.
नीलला मोठी स्वप्ने आवडत. त्याला पक्ष्यासारखे उडायचे होते. पंख किंवा जेटपॅक नसतानाही, तो मानायचा की जोरदार उडी त्याला जमिनीपासून वर नेऊ शकते.
तो आजी लूचा चमकदार लाल केप घालायचा, चांदीच्या तारकांनी सजलेली हेल्मेट आणि झळाळते सोनेरी बूट परिधान करायचा. दर रात्री तो पलंगावरून उडी मारायचा आणि अंतराळात झेपावण्याची कल्पना करायचा.
स्वप्नांच्या दुनियेत नील पक्ष्यांना मागे टाकत झपाट्याने गेला, चंद्राभोवती फेरा मारला, शनीच्या कड्यांवर घसरला, धूमकेतूंची चहा प्याला आणि चमचमणाऱ्या उल्कांबरोबर झब्बा खेळला.
वादळी बुधवारच्या रात्रीच्या जेवणानंतर नील पटकन् बाहेर गेला. त्याने गुडघे वाकवले, 'एक, दोन, तीन!' मोजले आणि संपूर्ण ताकदीनिशी वर उडी मारली.
या वेळी तो खाली पडला नाही. तो तरंगू लागला! आधी पत्रपेटीच्या वर, मग छपरावरून, आणि वरवर जाताना आश्चर्यचकित झाडावरील मांजरीकडे हात हलवला.
नील ढगांतून उलटसुलट फिरत हसत होता, पण लवकरच त्याची काळजी वाढली. खाली दिसणारी लहान घरे त्याला घराची आठवण करून देत होती. 'मी खाली का उतरत नाही?' तो ओरडला. 'मला जमीन हवी आहे!'
धुराच्या एक ढगातून अचानक प्रयोगशाळेचा कोट घातलेला आंधळी उंदीर, हातात जेली रोल घेत, प्रकट झाला. 'हॅलो,' तो प्रेमळपणे म्हणाला. 'तू गुरुत्वाकर्षण विसरलास बहुतेक.'
'गुरुत्वाकर्षण?' नीलने विचारले. उंदराने हसून सांगितले, 'ती एक अदृश्य दोरी आहे जी हलकेच सर्वांना पृथ्वीच्या दिशेने ओढते, म्हणून आपण उडून जात नाही.'
उंदीर पुढे म्हणाला, 'तिची कल्पना जादूच्या दोऱ्यासारखी कर. ती झाडावरची सफरचंद खाली ओढते आणि तुझे बूट फूटपाथवर ठेवते, म्हणजे तू फुग्यासारखा उडून जात नाहीस.'
उंदीर म्हणाला, 'पावसाचे थेंब, महासागर, इथेपर्यंत की पर्वतसुद्धा गुरुत्वाकर्षणामुळेच जागच्या जागी राहतात.' नीलने आश्चर्याने श्वास घेतला, 'त्याशिवाय आपण फुग्यासारखे वरखाली तरंगलो असतो!'
'बरोबर!' उंदीर हसला. 'तुझा सीरियल बशीमधून पोहत बाहेर येईल आणि मोजे छताला चिकटतील. काय गंमत आणि गोंधळ होईल मग!'
उंदीर म्हणाला, 'गुरुत्वाकर्षण दिवसभर काम करते, जरी ते दिसत नसले तरी. पण तुझ्या उत्साही उडीने क्षणभर त्याच्या हलक्या ओढीला मागे टाकले.'
'मी खाली कसा जाईन?' नीलने विचारले. उंदराने डोळा मारून सांगितले, 'गुरुत्वाकर्षणावर विश्वास ठेव आणि नम्रपणे विनंती कर. आदर केल्याने त्याची ओढ आणखी मजबूत होते.'
नीलने डोळे बंद केले. 'गुरुत्वाकर्षण, मला घरी पोचव.' हळूहळू तो पक्षी आणि छपरे ओलांडत खाली आला आणि बागेत आपल्या कुत्र्याजवळ हलकेच उतरला.
त्या दिवसानंतरही नील उडण्याची स्वप्ने पाहत राहिला, पण तो गुरुत्वाकर्षणाचे नेहमीच आभार मानतो. ते त्याला उडी मारायला, धावायला आणि विश्वासाने उतरण्यास मदत करते.
उडणे खूप छान असते, पण सुरक्षित उतरले की आणखी आनंद होतो. आता प्रत्येक उडी नीलच्या चेहऱ्यावर हसू आणते, कारण गुरुत्वाकर्षण त्याचा शांत व मदतीचा मित्र आहे.