ਨੂਬੀ ਨਿੱਕਾ ਕੱਚੂਆ ਅਤੇ ਉਹ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਰਮੀਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ
ਇੱਕ ਸ਼ਰਮੀਲਾ ਨਿੱਕਾ ਕੱਚੂਆ, ਦਿਆਲੂ ਬੱਤਖ ਦੀ ਮਦਦ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ 'ਹੈਲੋ' ਕਹਿਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਨੂਬੀ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਕੱਚੂਆ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਛਪੜ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਸੁਣਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਬੋਲਣਾ ਉਸ ਲਈ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਛਪੜ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ 'ਹੈਲੋ' ਕਹਿਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੂਬੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਨਰਮ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲੀ ਬੱਤਖ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸਮਾਂ ਲੈਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦਾ ਸੌਖਾ ਤਰੀਕਾ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਰਮ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਨੂਬੀ ਆਪਣੇ ਖੋਲ ਵਿੱਚੋਂ ਝਾਤੀ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ 'ਹੈਲੋ' ਕਹਿਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਿਆਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਰਮੀਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਕਦਮ ਵੀ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਨੂਬੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਛਪੜ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਨਿੱਕਾ ਤੇ ਹੌਲੀ ਚਾਲ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗਰਮ ਪੱਥਰਾਂ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੱਛੀਆਂ ਨੂੰ ਤਰਦਾ ਦੇਖਣਾ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਨਰਮ ਛਪੜ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ, ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਅਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਨੂਬੀ ਨੂੰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਸੁਣਨਾ ਪਸੰਦ ਸੀ। ਪਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਬੋਲਣਾ ਉਸਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਵਿਚਾਰ ਉਸਦੇ ਵਿਚਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਪਰ ਸ਼ਬਦ ਅੰਦਰ ਹੀ ਦੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਬੁਲਬੁਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਫੁਟਦੇ ਨਹੀਂ।
ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਸਵੇਰੇ ਛਪੜ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਮੈਂਡਕ ਛਾਲਾਂ ਮਾਰਦੇ, ਪੰਛੀ ਗਾਂਦੇ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਸਨ। ਸ਼ਾਂਤ ਥਾਂ ਹੁੱਸਲ-ਮੱਸਲ, ਛਪ-ਛਾਪ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵੰਤ ਹੋ ਗਈ।
ਅਧਿਆਪਕ ਮੱਛੀ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਲਾਈ, 'ਆਓ ਸਾਰੇ 'ਹੈਲੋ' ਆਖੀਏ!' ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਹੱਥ ਹਲਾਏ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਹੈਲੋ!' ਨੂਬੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਆਪਣਾ ਢੁਸਤੀ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਸ਼ਰਮੀਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ।
ਨੂਬੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਜਾਮ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ ਧੜਕਿਆ, ਸਿਰ ਝੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮੀਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੜੱਕ ਖੋਲ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਗਿਆ। ਇਹ ਕਮਰੇ ਵਾਂਗ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਵੀ।
ਇੱਕ ਨਰਮ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲੀ ਬੱਤਖ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲ ਕੇ ਆਈ। 'ਸ਼ਰਮੀਲਾ ਹੋਣਾ ਠੀਕ ਹੈ,' ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਕਵਾਕ ਕੀਤੀ। 'ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਲੈ।' ਉਹ ਨੂਬੀ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਦਿਆਲੂ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਨੂਬੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਿੰਮਤ ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਭੜਕਾ ਦਿੱਤੀ।
ਬੱਤਖ ਨੇ ਨੂਬੀ ਨੂੰ ਇਕ ਕੌਸਲ ਦਸਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਲੈਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਬਬਾਰਾ ਭਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਸਾਹ ਬਾਹਰ ਛੱਡਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਲਬੁਲੇ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਅੰਦਰ… ਬਾਹਰ… ਨੂਬੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੋਲ ਵਿੱਚੋਂ ਝਾਤੀ ਮਾਰੀ ਤੇ ਹਰ ਨਰਮ ਸਾਹ ਨਾਲ ਹੋਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨੂਬੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਹੈਲੋ।' ਬੱਤਖ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਰ ਝਪਝਪਾਏ। ਨੂਬੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਹ ਚੌੜੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਬੈਠਾ। ਇਹ ਛੋਟਾ ਸ਼ਬਦ ਸੀ, ਪਰ ਛੋਟੇ ਕੱਚੂਏ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਕਦਮ ਸੀ।
ਨੂਬੀ ਨੇ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਕਿ ਸ਼ਰਮੀਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ। ਇਕ 'ਹੈਲੋ' ਵਰਗੇ ਨਿੰਨੇ ਕੰਮ ਵੀ ਵੱਡੇ ਹੌਸਲੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਛੋਟੇ ਕਦਮ ਨੇ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਹਲਕਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਛਪੜ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕਦਾਰ ਲੱਗਣ ਲੱਗਿਆ।