நுபி என்ற சிறிய ஆமை மற்றும் அவன் வெட்கப்பட்ட நாள்

வெட்கம் காரணமாக வணக்கம் சொல்ல முடியாமல் போன ஒரு சிறிய ஆமை, இனிய வாத்தின் உதவியாலும் அமைதியான மூச்சுப் பயிற்சியாலும் தைரியமாக பேச கற்றுக்கொள்கிறது.

நுபி ஒரு அமைதியான குளத்தின் அருகே வாழும் சிறிய ஆமை. பலரிடம் பேச வேண்டும் என்றால் அவனுக்கு வெட்கமாக இருக்கும். ஒரு நாள், எல்லோரும் சேர்ந்து 'வணக்கம்' சொல்லும் நேரத்தில், நுபியின் குரல் வெளிவராமல் போகிறது. அப்போது ஒரு இனிய வாத்து அவனுக்கு மெதுவாக மூச்சை உள்ளே இழுத்து வெளியே விடும் எளிய முறையை கற்றுக்கொடுக்கிறது. அந்த அமைதியான உதவியால், நுபி தன் வெட்கத்தை சமாளித்து தைரியமாக 'வணக்கம்' சொல்லுகிறான். சிறிய படிகளாலும் மென்மையான ஆதரவாலும் தன்னம்பிக்கை வளரலாம் என்பதை இந்தக் கதை நினைவூட்டுகிறது.

நுபி அமைதையான ஒரு குளத்தின் அருகே வாழ்ந்தான். அவன் சிறியவன், மெதுவாக நகரும்வன். வெப்பமான கற்களில் ஓய்ந்து, பிரகாசமான மீன்கள் மிதப்பதைப் பார்ப்பது அவனுக்கு மிகவும் பிடிக்கும். அந்த மென்மையான குளம் அவனை தினமும் அமைதியாகவும், இனிமையாகவும், முழு பாதுகாப்புடன் உணர வைத்தது.

நுபிக்கு அமைதியாகக் கேட்பது மிகவும் பிடிக்கும். ஆனால் பலருக்குள் பேச வேண்டும் என்றால் பயமாக இருக்கும். அவன் தலைக்குள் பெரிய எண்ணங்கள் நீந்தினாலும், சொற்கள் வெளியே வராமல் சிறிய குமிழ்கள் போல ஒளிந்துகொள்வன.

ஒரு ஒளிரும் காலை, குளம் நண்பர்களால் நிறைந்தது. தவளைகள் தாவின, பறவைகள் பாடின, அலைகள் ஆடின. அமைதியான இடம் சிரிப்பும் தெளிப்பும் மகிழ்ச்சியான ஒலிகளால் உயிர் எழுந்தது.

'நாம் எல்லாம் வணக்கம் சொல்லலாம்!' என்று ஆசிரியர் மீன் கூறினான். எல்லோரும் கைகளை அசைத்து 'வணக்கம்!' என்றனர். நுபிக்கும் சேர்ந்து சொல்ல வேண்டும் என்று எண்ணினான். அவன் வாய் திறந்தாலும், வெட்கம் காரணமாக அவன் குரல் வெளியாகவில்லை.

நுபியின் குரல் உறைந்து விட்டது. இதயம் வேகமாக துடித்தது, அவன் தலையை குனிந்தான், அவன் மிகவும் வெட்கப்பட்டான். உடனே அவன் தன் கடின ஓடுக்குள் ஒளிந்தான். அது ஒரு அறைபோல் பாதுகாப்பாக இருந்தாலும், சிறிது தனிமையும் இருளும் இருந்தது.

ஒரு இனிய வாத்து நடந்து வந்தது. 'வெட்கப்படுவது பரவாயில்லை,' என்று அவள் மெதுவாக சொன்னாள். 'நீ உன் நேரத்தை எடுத்து கொள்.' அவள் நுபியின் அருகில் அமர்ந்தாள். அவள் அமைதியான, இனிய குரல் நுபிக்குள் சிறிய தைரிய ஒளியை உருவாக்கியது.

வாத்து நுபிக்கு ஒரு எளிய முறையை கற்றுக் கொடுத்தது. காற்று பலூன் நிரப்புவது போல் மெதுவாக மூச்சை உள்ளே இழு, குமிழ்கள் ஊதுவது போல் வெளியே விடு. உள்ளே… வெளியே… ஒவ்வொரு மென்மையான மூச்சிலும் நுபி தனது ஓடிலிருந்து வெளியே பார்த்து இன்னும் அமைதியாக ஆனான்.

நுபி மெதுவாக 'வணக்கம்' என்றான். வாத்து மகிழ்ச்சியாக தன் இறகுகளைத் தட்டியது. நுபியின் கன்னங்கள் வெப்பம் கொண்டு, அவன் பெரிதாக புன்னகைத்தான். அந்த சிறிய சொல், அந்தச் சிறிய ஆமைக்குப் பெரிய தைரியமான படியாக இருந்தது.

நுபி ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை கற்றுக்கொண்டான்: வெட்கம் உண்மையில் நல்லது. 'வணக்கம்' சொல்லும் போது, அவன் தைரியமாக இருக்கிறான். ஒவ்வொரு சிறிய செயலும் அவனின் இதயத்தை மகிழ்ச்சியாக்குகிறது.