ਸਕਵੀਕੀ ਚੂਹਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ”
ਸਕਵੀਕੀ ਦੀ ਮਸਖਰੀ ਨਾਲ ਮੀਨਾ ਦਾ ਰੇਤ ਦਾ ਘਰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਜ਼ਾਕ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਘਰ ਫਿਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਕਵੀਕੀ ਨੂੰ ਮਸਖਰੀਆਂ ਕਰਨੀ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਮੀਨਾ ਲਈ ਦੁਖਦਾਈ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਚੀਕ ਨਾਲ ਮੀਨਾ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਰੇਤ ਦਾ ਘਰ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੀਨਾ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵੇਖ ਕੇ ਸਕਵੀਕੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੀਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਘਰ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਰਮ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਕਹਾਣੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਜ਼ਾਕ ਸਿਰਫ਼ ਓਦੋਂ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ, ਅਤੇ ‘ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ’ ਕਹਿਣਾ ਹਿੰਮਤ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
ਸਕਵੀਕੀ ਨੂੰ ਮਸਖਰੀ ਕਰਨੀ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਕੱਪਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁੱਕ ਜਾਂਦਾ, ਪਨੀਰ ਹਿਲਾਂਦਾ ਤੇ ਜੋਰ ਨਾਲ 'ਚੀਕ' ਕਰਕੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਚੌਂਕਾਂਦਾ। ਹਰ ਵਾਰੀ ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਤੈਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ!' ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮੁਝਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਥਿਰਕਦੀਆਂ।
ਇੱਕ ਧੁੱਪ ਭਰੀ ਦਿਨ, ਮੀਨਾ ਮੋਲ ਬਗੀਚੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਰੁਝੀ ਸੀ। ਨਰਮ ਪੰਜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਗਰਮ ਰੇਤ ਜੋੜੀ ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਪ ਦਾ ਇਕ ਛੋਟਾ ਤੇ ਸਹਿਲਾ ਘਰ ਬਣਾ ਸਕੇ।
ਉਸ ਨੇ ਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਥੱਪਿਆ ਅਤੇ ਉਪਰ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾ ਹਰਾ ਪੱਤਾ ਛੱਤ ਵਾਂਗ ਸਜਾਇਆ। ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਸਬ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਰੇਤ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਾਣ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਈ।
ਸਕਵੀਕੀ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਚੁਪਚਾਪ ਰੇਤ 'ਤੇ ਟਿੱਪਾਂ ਮਾਰਦਾ ਆਇਆ। ਉਹ ਨੇੜੇ ਰੇੰਗਿਆ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਾਹ ਲੀ ਅਤੇ ਮੀਨਾ ਦੀ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕਿਆ, 'ਭੂ!' ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੱਸਣ ਜੋਗ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮੀਨਾ ਇੰਨੀ ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਮਾਰੀ ਕਿ ਰੇਤ ਦਾ ਘਰ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਕੰਧਾਂ ਢਹਿ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਪੱਤੇ ਵਾਲੀ ਛੱਤ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਟ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪੈ ਗਈ।
ਮੀਨਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਜਦ ਉਹ ਟੁੱਟੇ ਘਰ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ। 'ਮੇਰਾ ਘਰ…' ਉਸ ਨੇ ਧੀਮੀ ਤੇ ਕੰਬਦੀ ਆਵाज़ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।
ਸਕਵੀਕੀ ਹੱਸਣ ਨੂੰ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਮੀਨਾ ਦਾ ਝੁਕਿਆ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖ لیا। ਕੋਈ ਮੁਸਕਾਨ ਨਹੀਂ—ਸਿਰਫ਼ ਦਰਦ। 'ਮੈਂ… ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ,' ਉਹ ਹੌਲਿਆਂ ਬੁਲਿਆ, ਬੜਾ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ।
'ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਜਰਾ ਵੀ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ,' ਮੀਨਾ ਨੇ ਹੰਝੂ ਪੁਛਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਸਕਵੀਕੀ ਦਾ ਪੇਟ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਦੋਸਤ ਰੋਵੇ।
ਸਕਵੀਕੀ ਟੁੱਟੀ ਰੇਤ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਿਆ। 'ਮੀਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੰਨੀ,' ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਘਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਕੀ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਫਿਰ ਬਣਾਵਾਂ?'
ਮੀਨਾ ਨੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਮੁਸਕਾਨ ਆਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੇ ਨਾਲ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਮਿਲਕੇ ਘਰ ਠੀਕ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਦੋਵਾਂ ਕੰਧੇ ਨਾਲ ਕੰਧਾ ਲਾ ਕੇ ਨਵੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਕੋਨੇ ਥੱਪੇ ਅਤੇ ਉਪਰ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਹਰਾ ਪੱਤਾ ਛੱਤ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ। ਘਰ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਹੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ!
ਸਕਵੀਕੀ ਨੇ ਚੀਕਣ ਦੀ ਥਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪੰਜੀਆਂ ਤਾਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਜਾਈਆਂ। 'ਵਾਹ, ਇਹ ਤਾਂ ਕਮਾਲ ਲੱਗਦਾ ਹੈ!' ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਹਿਲਾਂਦਾ ਚੀਅਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਮੀਨਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕੀਆਂ। 'ਮਦਦ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦ,' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੇ 'ਸਾਰੀ' ਕਹਿਣ ਲਈ ਵੀ ਧੰਨਵਾਦ।' ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਗਰਮ ਜੱਫੀ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ।
ਹੁਣ ਵੀ ਸਕਵੀਕੀ ਨੂੰ ਖੇਡਾਂ ਪਸੰਦ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ: ਮਜ਼ਾਕ ਸਿਰਫ਼ ਓਦੋਂ ਤਕ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਹੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰ ਦਿਉ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੌਂਸਲੇ ਵਾਲੇ शब्द ਹੁੰਦੇ ਹਨ, 'ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ।'