ਅਸਮਾਨ ਵਰਗਾ ਦਿੱਸਦਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਛੱਪੜ

ਮੀਂਹ ਮਗਰੋਂ ਆਰਨਾ ਅਤੇ ਰਿਵੂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛੱਪੜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉਲਟੇ-ਪੁਲਟੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਦਾਦੀ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਮੀਂਹ ਮਗਰੋਂ ਬਣੇ ਇੱਕ ਛੱਪੜ ਵਿੱਚ ਆਰਨਾ ਅਤੇ ਰਿਵੂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ, ਬੱਦਲ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਨੋਖੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਮੰਨ ਕੇ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਸੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਆਰਨਾ ਤੇ ਰਿਵੂ ਦੋ ਖੁਸ਼ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਸਨ। ਉਹ ਹਰ ਸਕੂਲ ਦੀ ਛੁੱਟੀ ਦਾਦੀ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੰਘਾਂਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਆਂਬਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਆਂਗਨ ਨੂੰ ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤਰੇਡਦੀਆਂ ਸਨ।

ਇੱਕ ਵਰਸਾਤੀ ਦੁਪਹਿਰ ਮੋਟੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨੇ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਡਗਡਗਾਈ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਬਾਗ ਦਾ ਰਸਤਾ ਚਮਕੀਲੇ ਗੱਡਿਆਂ ਹੇਠ ਲੁਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਵਾ ਤਾਜ਼ੀ ਤੇ ਠੰਡੀ ਮਹਿਕੀ।

ਜਦੋਂ ਮੀਂਹ ਰੁੱਕਿਆ, ਦਾਦੀ ਮੁਸਕੁਰਾਈ। 'ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ,' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਗੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਛੱਲਿਆਂ ਨਾ ਪਾਓ।'

ਆਰਨਾ ਤੇ ਰਿਵੂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਖਿਖਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਬਾਗ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਲੇ ਗੱਡੇ ਵੱਲ ਦੌੜੇ।

ਆਰਨਾ ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਕਹਿ ਉਠੀ, 'ਰਿਵੂ, ਦੇਖ! ਲੱਗਦਾ ਆਸਮਾਨ ਡਿੱਗ ਪਿਆ!' ਰਿਵੂ ਉਸ ਕੋਲ ਉਕੜੂ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਸਨ।

ਗੱਡਾ ਕੱਚ ਵਾਂਗ ਸਤਹਰੀ ਸੀ। ਅੰਦਰ ਰੂਈ ਵਰਗੇ ਬੱਦਲ ਤਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਨੀਮ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਦੋ ਪੰਛੀ ਆਇਨੇ ਵਾਲੇ ਅਸਮਾਨ 'ਤੇ ਸਰਕੀਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਰਿਵੂ ਨੇ ਹੌਲੀਆਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿਚ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਆਸਮਾਨ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਇੱਕ ਰਾਜ਼ੀ ਦਰਵਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਅਸੀੰ ਝਾਕ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।'

'ਪਰ ਕਿੱਥੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ?' ਆਰਨਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। 'ਉਲਟੇ-ਪੁਲਟੇ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲ,' ਰਿਵੂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਦੋਵੇਂ ਹੋਰ ਝੁਕ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨੱਕਾਂ ਲਗਭਗ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਉਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਗਦੇ ਨੇ, ਪੰਛੀ ਨੀਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਰਦੇ ਨੇ, ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਤੱਕੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਨੇ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਦਰ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਛਤਰੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਟਹਿਲਦੇ ਹੋਣ!

ਆਰਨਾ ਹੱਸ ਪਈ, 'ਫਿਰ ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਮੀਂਹ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਡਿੱਗਦਾ ਹੋਵੇਗਾ!' 'ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਹਵਾ ਵਿਚ ਫੜਫੜਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ,' ਰਿਵੂ ਨੇ ਜੋੜਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਖਿਲਖਿਲਾ ਉਠੇ।

ਉਹ ਗੱਡੇ ਦੇ ਕੋਲ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠੇ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਸਿੰਦਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣਾਉਂਦੇ ਰਹੇ ਜੋ ਇਸ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਦੇ ਪਰਲੀ ਬੰਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸ ਸਕਦੇ ਸਨ।

ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ ਭੂਰੀ ਚਿੜੀ ਕੁਦਕ ਦੇ ਨਾਲ ਆਈ, ਪਾਣੀ ਗੁੱਟਿਆ ਤੇ ਫੜਫੜਾ ਕੇ ਉੱਡ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜ਼ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।

'ਦੇਖਿਆ,' ਆਰਨਾ ਮੁਸਕੁਰਾਈ, 'ਚਿੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਸੰਸਾਰ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਹੈ।'

ਦਾਦੀ ਨੇ ਵਰਾਂਡੇ ਤੋਂ ਪੁਕਾਰਿਆ, 'ਕਪੜੇ ਮੈਲੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਓ!'

ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਰਿਵੂ ਨੇ ਇੱਕ ਪੀਲਾ ਪੱਤਾ ਗੱਡੇ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਇਨੇ ਵਾਲੇ ਅਸਮਾਨ 'ਤੇ ਤੈਰ ਸਕੇ।

ਪੱਤਾ ਇੱਕ ਬਹਾਦਰ ਨਿੱਕੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਾਂਗ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। 'ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਉਲਟੇ-ਪੁਲਟੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੈਰ 'ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ,' ਆਰਨਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।

ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਨੇ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਨੀਂਘ ਲਿਆ, ਤੇ ਗੱਡਾ ਸੁੱਕ ਕੇ ਭੂਰੀ ਸੁੱਕੀ ਮਿੱਟੀ ਬਣ ਗਿਆ।

ਆਰਨਾ ਤੇ ਰਿਵੂ ਅਸਲ ਆਸਮਾਨ ਵਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਮੀਂਹ ਮਗਰੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਾਦੂ ਲੁਕਿਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

Punjabi