ஞாயிறு நடைக்கான புதிய செருப்புகள்

அப்பாவின் பழைய காலணிகளைக் கவனித்த அர்ஜுன், சேமித்த பணத்தில் அவருக்குப் புதிய செருப்புகளை வாங்குகிறான். அன்பும் நன்றியும் நிறைந்த அவர்களின் ஞாயிறு நடை பற்றிய கதை.

அர்ஜுனுக்கு அப்பாவுடன் செல்லும் ஞாயிறு நடைகள் மிகவும் பிடிக்கும். ஒரு நாள் அப்பாவின் காலணிகள் தேய்ந்திருப்பதைக் கண்டு, அவருக்கு ஓர் அன்புப் பரிசு கொடுக்கத் திட்டமிடுகிறான். அவனுடைய சிறிய செயல், இருவரின் நடையையும் இன்னும் சிறப்பாக்குகிறது.

இவன் அர்ஜுன். சுருட்டி தெருக்கள் பயிலும், மாம்பழ மரங்கள் அசையும் ஒரு சிறிய நகரில் அவன் வாழ்கிறான். அவன் மிதமான பழுப்பு கண்களில் கேள்விகளின் ஒளி, மூக்கில் சிறு தழும்புகள், ஒவ்வொரு நாளையும் ஒரு புதிய சாகசமாக பார்க்கிறான்.

அர்ஜுனுக்கு மிகவும் பிடித்த மூன்று விஷயங்கள்: இனிய மாம்பழங்கள், சிரிப்பூட்டும் விலங்குகளை வரைவது, அப்பாவுடன் நீண்ட ஞாயிறு நடை. அந்த நடைகள் அவன் முழு வாரத்திலும் சிறந்த பகுதி.

ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் அப்பா மற்றும் அர்ஜுன் சேர்ந்து கிளம்புகிறார்கள். சில சமயம் கூச்சல்கேட்கும் சந்தையில் சூடான ஜிலேபி சுவைத்துக்கொள்வார்கள். வேறு சமயம் அமைதியான ஆற்றோரத்தில் கற்கள் எறிவார்கள். அவர்களுடைய நடை எப்போதும் கலகல சிரிப்பால் நிரம்பியிருக்கும்.

ஒரு ஞாயிறு அர்ஜுன் தன் செருப்புத் தாளியை கட்ட வளைந்தான். அவன் அப்பாவின் பழுப்பு ஜூட்டுகளை பார்த்தான். தோல் விரிசலுடன், தையல்கள் தளர்ந்து, ஒரு தாளி முடிச்சாக இருந்தது. ஒவ்வொரு அடியிலும் அவை 'ச்சீச்' என்று ஒலித்தது.

'அப்பா, ஏன் புதிய காலணிகள் வாங்கக்கூடாது?' அர்ஜுன் மெதுவாக கேட்டான். அப்பா சிரித்தார், 'இந்த காலணிகள் எனுடன் பல கதைகளை நடந்துவிட்டன,' என்றார். ஆனால் அர்ஜுனின் மனம் அந்த களைப்பான காலணிகளிலேயே இருந்தது.

அந்த இரவு அர்ஜுனுக்கு பிரகாசமான சிந்தனை வந்தது. அவன் படுக்கையின் கீழ் வைத்திருந்த பிஸ்கட் டினைப் பறித்தெடுத்தான்.

அதில் சில சிறப்பு நாளைக் காத்திருந்த நாணயங்கள் இருந்தன. இப்போது அந்த சிறப்பு என்னவென்று அவனுக்குத் தெரிந்தது.

முழு வாரமும் அர்ஜுன் பாத்திரம் கழுவினான், தண்ணீர் கொண்டுவந்தான், திரு. ராவின் நாயை அழைத்தான். ஒவ்வொரு நாணயமும் 'க்ளிங்' என்று ஒலித்தது. அவன் புன்னகை மேலும் உயர்ந்தது.

சனிக்கிழமைக்குள் டின் நிரம்பியது. அர்ஜுன் அப்பாவுக்காக உறுதியான பழுப்பு நிற சண்டல்களை வாங்கி, அவற்றை காகிதத்தில் மூடியான். ஞாயிறு விடியற்காலை முன் சமையலறை மேசையில் பெட்டியை ஒளித்து விட்டு, வாசிப்பது போல நடித்தான்.

தூக்கம்கொண்ட அப்பா உள்ளே வந்தார். 'இவ்வளவு சீக்கிரம் ஏன், மகனே?' அர்ஜுன் உச்சரித்தான்: 'ஹேப்பி ஃபாதர்ஸ் டே!' என்று பெட்டியை அவர் பக்கம் தள்ளினான். அப்பா அதைப் திறந்து ஆச்சரியமாக நெட்டார்ந்தார்.

அவர் புதிய சண்டல்களை தூக்கினார், மாட்டுத்திணை உறுதியும் மென்மையும். 'நீ உன் சேமிப்பு பணத்தை பயன்படுத்தியையா?' அவர் மென்மையாக கேட்டார். அர்ஜுன் தலைகுனிந்தான். 'இப்போது நம் நடை வசதியானதும் அமைதியானதும் ஆகும்,' என்றான்.

அப்பா அர்ஜுனை இறுக்கமாக அணைத்தார்; அந்த அணைப்பு சொற்களைவிட அதிகம் சொன்னது. அவர்கள் இதயங்கள் காலை சூரிய ஒளியில் மிதக்கும் பலூன்களைப் போல லேசாக உணர்ந்தன.

அந்த மாலை அவர்கள் மீண்டும் நடந்து சென்றனர். அப்பா புதிய சண்டல்களை, அர்ஜுன் பெரிய ஸ்னீக்கர்களை அணிந்தான். அவர்கள் மெதுவாக நடந்து, சிகப்பு சூரிய அஸ்தமனின் குளிர்ந்த காற்றை சுவாசித்து, மகிழ்ச்சியான மௌனத்தை பகிர்ந்தனர்.

அவர்கள் பள்ளி, பழைய குறும்புகள், மற்றும் மவுசு யானையின் நாறுக்கள் பற்றி பேசிக்கொண்டனர். அப்பா சிரித்தார்: 'உனக்கு வாழ்க்கை பாதையில் நடக்கச் சொல்லுகிறேன் என்று நினைத்தேன், ஆனால் இன்று நீயே எனக்கு காதலை கற்றுக்கொடுத்தாய்.'

அர்ஜுன் அப்பாவின் கையை இறுக்கப் பற்றிக்கொண்டு மங்கிக் கொண்டிருந்த ஒளியில் நடந்தான். பயன்: ஒரு சிறிய கருணை செயல் கூட, காதலை நீளமான பாதையைவிட மேலும் தூரம் கொண்டு செல்லும்.

Tamil