ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਸੈਰ ਲਈ ਨਵੀਆਂ ਚੱਪਲਾਂ

ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਬਚਾਏ ਸਿੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਪਾ ਲਈ ਨਵੀਆਂ ਚੱਪਲਾਂ ਖਰੀਦਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਸੈਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਾਪਾ ਨਾਲ ਐਤਵਾਰ ਦੀਆਂ ਸੈਰਾਂ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਪਾ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਜੁੱਤੇ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਖਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ। ਪੜ੍ਹੋ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਭੇਟ ਪਿਤਾ ਦਿਵਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਯਾਦਗਾਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਹੈ ਅਰਜੁਨ। ਉਹ ਇਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਘੁੰਮਾਊ ਗਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅੰਬਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝੂਲਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੂਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਨੱਕ 'ਤੇ ਛੋਟੇ ਧੱਪੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਦਿਨ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਸਾਹਸ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।

ਅਰਜੁਨ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ ਮਿੱਠੇ ਅੰਬ, ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਡੂਡਲਾਂ ਬਣਾਉਣਾ, ਅਤੇ ਪਾਪਾ ਨਾਲ ਲੰਬੀਆਂ ਐਤਵਾਰ ਦੀਆਂ ਸੈਰਾਂ। ਉਹ ਸੈਰਾਂ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਪਲ ਹਨ।

ਹਰ ਐਤਵਾਰ ਪਾਪਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਇਕੱਠੇ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਉਹ ਸ਼ੋਰ ਵਾਲੇ ਬਜ਼ਾਰ 'ਚ ਗਰਮ ਜਲੇਬੀਆਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਚੁੱਪ ਦਰਿਆ ਕਿੰਨੇਰੇ ਕਂਕੜ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੈਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਿਲਖਿਲਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇਕ ਐਤਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਜੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਲੇਸ ਬਾਂਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਪਾ ਦੇ ਭੂਰੇ ਜੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹਰ ਕਦਮ 'ਤੇ ਚੂ਽ਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਸੀ।

'ਪਾਪਾ, ਤੁਸੀਂ ਨਵੇਂ ਜੁੱਤੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਲੈਂਦੇ?' ਅਰਜੁਨ ਹੌਲੀ ਬੋਲੇਆ। ਪਾਪਾ ਮੁਸਕਰਾਏ, 'ਇਹ ਜੁੱਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੁਰੇ ਹਨ।' ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਮਨ ਉਹਨਾਂ ਥੱਕੇ ਜੁੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।

ਉਸ ਰਾਤ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਚਮਕਦਾ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਖਟ ਦੇ ਹੇਠਾਂੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਬਿਸਕੁਟ ਦਾ ਡੱਬਾ ਕੱਢਿਆ।

ਅੰਦਰ ਉਹ ਸਿੱਕੇ ਪਏ ਸਨ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਖਾਸ ਲਈ ਬਚਾ ਰੱਖੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਖਾਸ ਕੰਮ ਕੀ ਹੈ।

ਸਾਰੇ ਹਫ਼ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬਰਤਨ ਧੋਏ, ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਮਿਸਟਰ ਰਾਓ ਦੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਘੁਮਾਇਆ। ਹਰ ਚਮਕਦਾ ਸਿੱਕਾ ਡੱਬੇ 'ਚ 'ਟਨ' ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਡਿੱਗਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਕੇ ਵਧੇ, ਉਸਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵੀ ਵਧੀ।

ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਤਕ ਡੱਬਾ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਾਪਾ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਭੂਰੇ ਚਪਲ ਖਰੀਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਗ਼ਜ਼ 'ਚ ਲਪੇਟਿਆ ਤੇ ਐਤਵਾਰ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰਸੋਈ ਦੀ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਡੱਬਾ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਆਪ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਨਾਟਕ ਕੀਤਾ।

ਨੀਂਦ ਵਾਲੇ ਪਾਪਾ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਏ। 'ਬੇਟਾ, ਇੰਨਾ ਸਵੇਰੇ ਕਿਉਂ?' ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਹੈਪੀ ਫਾਧਰਜ਼ ਡੇ!' ਤੇ ਡੱਬਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲ ਧੱਕਿਆ। ਪਾਪਾ ਨੇ ਡੱਬਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੱਡੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।

ਉਸ ਨੇ ਨਵੇਂ ਚਪਲ ਚੁੱਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਨਰਮ। 'ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸੇਵ ਪੈਸਾ ਵਰਤੀ ਹੈ?' ਉਹ ਹੌਲੀ ਆਖਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। 'ਹੁਣ ਸਾਡੀਆਂ ਸੈਰਾਂ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਤੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਗੀਆਂ,' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਪਾਪਾ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਜੱਫੀ ਪਾਈ, ਇੱਕ ਜੱਫੀ ਜੋ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਹਲਕੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਏ, ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਧੁੱਪ 'ਚ ਉੱਡਦੇ ਗੁਬਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ।

ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਉਹ ਫਿਰ ਤੁਰੇ। ਪਾਪਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਚਪਲ ਪਹਿਨੇ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸਨੀਕਰ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰੇ, ਸੰਘਰੀ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਗੁਲਾਬੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਚੁੱਪ ਸਾਂਝੀ ਕਰਦੇ ਗਏ।

ਉਹ ਸਕੂਲ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ ਅਤੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਦੇ ਘਰਾਟਿਆਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦੇ ਗਏ। ਪਾਪਾ ਮੁਸਕਰਾਏ, 'ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਤੁਰਨਾ ਸਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਬਾਰੇ ਸਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।'

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਾਪਾ ਦਾ ਹੱਥ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਮੀਂਝਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ 'ਚ ਕਦਮ ਰਖੇ। ਸਿੱਖਿਆ: ਦਇਆ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਕੰਮ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਬੀ ਸੈਰ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

Punjabi