ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਜਾਦੂਈ ਚਟਾਈ

ਮਾਇਆ ਆਪਣੇ ਅੱਜਾ ਤੋਂ ਯੋਗਾ ਸਿੱਖਦੀ ਹੈ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਆਸਨ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸਵਾਲ ਉੱਠਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੱਜਾ ਨਾਲ ਬੋਹੜ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਯੋਗਾ ਕਰਨਾ ਸਿੱਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਹ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਆਸਨ ਕਰਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੱਭਦੀ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਮਾਇਆ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਲੰਮੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਦਰਮਿਆਨ ਇੱਕ ਚਮਕਦੇ ਕਸਬੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਉਸ ਦੀਆਂ ਟੇਢੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕੀਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਵਾਲ ਏਨਾ ਤੇਜ਼ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਤੇਜ਼ ਪੌਪਕਾਰਨ ਫਟਦੇ ਹਨ।

ਤਿੱਤਲੀਆਂ ਟਕਰਾਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੀਆਂ? ਕੀ ਬੱਦਲ ਰਬੜ ਵਾਂਗ ਖਿੰਚਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲੋਂ ਉੱਚੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਮਾਇਆ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਭੰਭੀਰਦਾ ਹੈ!

ਦਾਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੱਜਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਸਵੇਰ ਬੋਹੜ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਸਾਦੀ ਚਟਾਈ ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਧੋਤੀ ਤੋਂ ਚੰਦਨ ਵਾਲੇ ਸਾਬਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

'ਅੱਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?' ਮਾਇਆ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ। 'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,' ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ। 'ਇਸ ਨੂੰ ਯੋਗਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੱਲ੍ਹ ਆ, ਤੂੰ ਵੀ ਕਰ ਕੇ ਵੇਖ!'

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ, ਚਿੜੀਆਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਹਵਾ ਠੰਢੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਇਆ ਆਪਣੀ ਨਿੱਕੀ ਚਟਾਈ 'ਤੇ ਬੈਠਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਦੀ ਹੈ, ਨੱਕ ਗੁਦਗੁਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪੈਰ ਚੁਭਦਾ ਹੈ।

ਅੱਜਾ ਹੌਲੇ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦਾ: 'ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਸੁਣ, ਹਵਾ ਸੁਣ, ਦਿਲ ਸੁਣ।' ਮਾਇਆ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ... ਕੱਢਦੀ ਹੈ... ਲੈਂਦੀ ਹੈ... ਕੱਢਦੀ ਹੈ, ਕੋਮਲ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ।

ਉਹ ਗਰਮ ਧੁੱਪ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਗਿਲ੍ਹਰੀ ਨੂੰ ਆੰਬ ਨੂੰ ਰਿਗੜਦੇ ਸੁਣਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਂਤ ਦਿਲ ਨੂੰ ਨੋਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਯੋਗਾ ਬੜਾ ਨਰਮ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਅੱਜਾ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਆਸਨ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਟਰੀ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਡੋਲਦੀ ਹੈ, ਕੈਟ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ, ਚਾਈਲਡ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੰਕੜੀ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਕੁਝ ਹਫ਼ਤੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਇਆ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਜਾਗਦੀ ਹੈ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੁੱਤੀ ਹੈ, ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਲਾਇਨ ਪੋਜ਼ ਵੀ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦਹਾੜਦੀ ਹੈ।

ਇੱਕ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਵੀ ਆ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਿੱਲੀ ਵਾਂਗ 'ਮਿਯਾਊ' ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਲੈਮਿੰਗੋ ਵਾਂਗ ਸੰਤੁਲਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਖਿਲਖਿਲਾ ਕੇ ਹੱਸਦੇ ਹਨ। ਠਿੱਠੇ ਹੀ ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਬੋਹੜ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮਾਇਆ ਮੁਸਕਰਾਈ, 'ਅੱਜਾ, ਯੋਗਾ ਤਾਂ ਜਾਦੂ ਹੈ!' ਅੱਜਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, 'ਜਾਦੂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਯੋਗਾ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਦੇਖਣ ਵਿਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।'

ਹਰੇਕ ਆਖਰੀ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਇਆ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕਹਾਣੀ ਮੁਕ ਗਈ—ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਮਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

Punjabi