నీలి చెప్పుల సామి
కొత్త బడిలో సామికి అతని నీలి చెప్పుల చిట్చిట్ శబ్దం మొదట కంగారు కలిగిస్తుంది. మీరాతో ఆట, నవ్వుల మధ్య అతను కొత్త స్నేహితులను సంపాదించుకుంటాడు.
కొత్త తరగతి, కొత్త ముఖాలు, ప్రతి అడుగుకీ చిట్మనే నీలి చెప్పులు—సామికి బడిలో మొదటి రోజు కొంచెం భయంగా అనిపిస్తుంది. విరామ సమయంలో మీరా అతనితో స్నేహంగా మాట్లాడి, తాడు దూకే ఆటకు పిలుస్తుంది. ఆ ఆటలో సామి కంగారు నవ్వులుగా మారి, కొత్త స్నేహాలకు దారి తీస్తుంది.
ఎండకిరసిన సోమవారం ఉదయం, సామి తరగతిలోకి నడిచాడు. అతని మెరిసే నీలి చెప్పుల్ని అందరూ ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ ఉన్నారు. అవి ఆకాశంలా మెరసాయి, సామికి గర్వంగా కూడా, కొంచెం భయంగా కూడా అనిపించింది.
అడుగు, చిట్! అడుగు, చిట్! సామి కదిలినప్పుడల్లా చెప్పులు హాస్యంగా శబ్ధం చేశాయి. ఈ శబ్ధం ఆగిపోతే తాను తమగమనానికి రాకపోతాడని సామి కోరుకున్నాడు.
సామి తన చిన్న బ్యాగ్ను కట్టిపట్టి తలుపు దగ్గర కాచున్నాడు. కొత్త గది, కొత్త టీచర్, కొత్త ముఖాలు—అన్నీ అతనికి పెద్దగా, వింతగా అనిపించాయి.
మిస్ రియా నవ్వుతూ, 'ఇది సామి' అని చెప్పింది. పిల్లలు ఆనందంగా చేతులు ఊపారు. ఒక పిల్లం, 'చూడు, నీలి చెప్పులు!' అని చెప్పింది. సామి చెంపలు ఎర్రగా మారాయి.
సామి తన డెస్క్ దగ్గర కాళ్లను కదపలేదు. విరామ బెల్ మోగగానే పిల్లలు బయటకు పరుగు తీశారు, కానీ సామి నెమ్మదిగా నడిచాడు—చిట్, చిట్, చిట్. కొందరు తల తిప్పగానే అతను ఆగిపోయాడు.
వల్లి కంచె పక్కన బెంచ్పై ఒంటరిగా కూర్చుని, తన చెప్పులు చూస్తూ ఉండిపోయాడు. ఇవి చాలా మెరుస్తున్నాయా? చాలా శబ్ధమా? చుట్టూ పిల్లలు ఆడుకుంటూ ఉండగా సామికి తాను బాగా చిన్నవాడిగా అనిపించింది.
చలచల పిగ్టైల్స్తో మీరా చేతిలో తాడును పట్టుకుని తుళ్లుకుంటూ వచ్చింది. 'హాయ్, నేను మీరా!' అని ఆమె కుక్కలాను. సామి తోపు చిన్ని చేతి ఊపేసాడు. 'హాయ్.'
మీరా చెప్పుల్ని చూసి చిరుకనుపు పలికింది. సామి వాటిని దాచే యత్నం చేశాడు. ఆమె నవ్వింది, 'నాకు ఇవి చాలా ఇష్టమే! ఇవి చిన్న చిన్న బాతులు క్వాక్ క్వాక్ అన్నట్టు శబ్ధం చేస్తాయి!'
సామి ముసిముసి నవ్వాడు. 'అవి క్వాక్ అనవ్,' అన్నాడు. మీరా తిరుగుతూ పాడింది, 'క్వాక్-క్వాక్-చిట్!' అప్పటి నుంచి సామి నవ్వు మరింత పెద్దది, తేలికైనది అయింది.
మీరా తన రోప్ను ముందుకు చాచింది. 'ఆడదామా?' అని అడిగింది. సామి కంగారు పడ్డాడు. 'నానేమైనా జారిపోతే?' 'అయితే మనిద్దరం కలిసి జారిపోదాం!' మీరా పిసుగ్గా నవ్వింది. అది అభిమానంగా అనిపించింది.
సామి లేచాడు. చిట్! మీరా చప్పట్లు కొట్టింది. 'నీ చెప్పులు పాట పాడుతున్నాయి!' వారు ఇతర పిల్లలతో రోప్దూకుతూ, ప్రతి దూకుడు ఆనందచిత్తు శబ్ధం చేసేది.
చిరుచిరు శబ్ధాలతో ఆడమైదానం నవ్వుల్తో నిండిపోయింది. 'మళ్లీ చేయి!' అని ఒక అబ్బాయి కేక ఇచ్చాడు. ఎగంతులు, చిట్ శబ్ధాలు, ఉల్లాసపు వోసలు మైదానమంతా మార్మోగించాయి.
మధ్యాహ్నంలోకి వచ్చే సరికి సామి ఇక మోసగాడి కాదు. అతను నీలి, చిట్ట చిట్ట శబ్ధం చేసే చెప్పులతో ధైర్యవంతుడైన దూకుడు బాలుడు, చాలా కొత్త స్నేహితులతో చుట్టూ ఉండేవాడు.
ఇంటికి వెళ్తున్న సమయంలో మిస్ రియా అడిగింది, 'మొదటి రోజు బాగునా?' సామి తన చెప్పుల్ని చూసి నవ్వాడు, 'అద్భుతం! నా చెప్పులు నా కోసం స్నేహితులను తీసుకొచ్చాయి.'
సామి, మీరా ఇద్దరూ కలిసి ఇంటికెళ్లారు—చిట్, చిట్, చిట్. ప్రతి శబ్ధం ఫుట్పాత్పై చిన్న చిన్న ఆనందపు అడుగుల్ని వదిలింది.