કબીર અને આગિયાઓની ઇચ્છા

કબીર બોલતા આગિયાઓને મળે છે અને તેમના પ્રકાશને આખા ગામ સાથે વહેંચવાની ઇચ્છા કરે છે.

ચાંદિપુરનો કબીર ઝગમગતા આગિયાઓથી મોહિત છે. ચાંદની ઉત્સવ પહેલાં તે ફસફસતી ટેકરી પર પહોંચે છે, જ્યાં હજારો આગિયાઓ નાચે છે અને તેમની સાથે વાત કરે છે. કબીર એવી ઇચ્છા માગે છે જે આખા ગામમાં પ્રકાશ અને આશા ફેલાવે છે.

શાંત ચાંદિપુરમાં, તળાવ પાસે તારાઓ ટમટમ કરે છે અને દેડકા ગીત ગાય છે. અહીં નાનકડો કબીર રહે છે. તેના ઉછાલેલા વાળ, મોટી અપેક્ષાઓ, અને ખાલી કાચનાં બરડાં ભરેલો બેગ છે, ચમકતા ખજાનાની આશા રાખીને.

રાતનું ભોજન થયા પછી કબીર ઊંઘતી બિલાડી મીઠુ પાસે થી ધીમે પસાર થાય છે અને બીજો એક ઝગમગ કીડી પકડવા હાથ લંબાવે છે. તે ધીરે કહે છે, 'મારા બરડાં માટે,' અને નાનાં દીપક જેમ આસપાસ ઝબકે છે તો તે સ્મિત કરે છે.

દાદા કહે છે, 'ઝગમગ કીડી એ નાનાં તારાઓ છે. તેઓ ઈચ્છાઓ સાંભળવા આવે છે, તેથી તેમને હળવે પકડો.' કબીર માથું હલાવે છે અને દરેક તેજસ્વી મિત્રને નરમ Händથી કાપી રાખે છે.

તે દરેક કીડી-ne ધીમેથી ઊંચે લે છે, તેની ગરમ ઝગમગ માણે છે અને પછી તેને ઉડવા દે છે. છતાં, સૂતી વખતે આવેલા અંધકારને હટાવવા માટે તે એક ચમકતો મિત્ર રાખવાની આશા રાખે છે.

ચાંદની ઉત્સવ પહેલા, કબીરને એક નરમ ગુંજન સંભળાય છે. ફસફસતી ટેકરી પર સોનેરી ઝગમગ ગામની દરેક દીવાની જેમ કરતાં વધુ તેજ ધરાવે છે.

કબીર પોતાનું સૌથી મોટું બરડું લઈ, નસીબદાર સ્કાર્ફ બાંધી અને ટેકરી ઉપર દોડે છે. ટોચે પહોંચતાં તેનું જ્હદઉંચ ધડકે છે અને તે આશ્ચર્યથી જોયે છે.

હઝારો ઝગમગ કીડી નૃત્યમંચ જેવી ચમકતી ગોળમાં ફરાં કરે છે. તેઓ દિલ, ફૂલ, તારું, નાનકડું હાથી પણ બનાવે છે! કબીર મોં ખુલ્લું રાખે છે.

એક હિંમતવાળો ઝગમગ કીડી તેના કાન પાસે આવે છે. 'હેલો, કબીર,' તે વિચવે છે. 'ઈચ્છા માગ, અમે તને માર્ગ બતાવશું.' એ નાનો પ્રકાશ બોલી શકે છે એ જોઈ કબીર આંખ મીટે છે.

'તમે બોલી શકો છો!' કબીર આશ્ચર્યથી કહે છે. 'અમે સાંભળીએ છીએ,' કીડી કહે છે. 'સંભડવું અમને ઝગમગ બનાવે છે.' સુવર્ણ લાઇટ ચારેય તરફ ઝબકે છે, ત્યારે કબીર ઊંડો વિચાર કરીને બરડું તૈયાર રાખે છે.

ધીમે ધીમે તે કહે છે, 'મારી ઇચ્છા છે કે તમે હમેશાં ઝગમગતા રહો, જેથી અંધારામાં કોઈને—લોકો, પાલતુ પ્રાણી કે નાના બાળકો—ડર ન લાગે.' ટેકરી શાંત થઈને સાંભળે છે.

એક નરમ ઘંટ વાગે છે. ઝગમગ કીડીઓ ઉપર ઊડે છે, પહેલા કરતાં વધુ તેજમાં. તેઓ છાપરાઓ અને ઝાડો ઉપરથી સરકી રાત્રિઆકાશમાં પ્રકાશની લકેરો દોરે છે.

તે રાત પછી બાળકો કંબળ અને આશા લઈને ફસફસતી ટેકરી પર પહોંચે છે. તેઓ શાંતે બેસે છે, પોતાની ઈચ્છાઓ વહેંચે છે અને મિત્રસ્વરૂપ રોશનીને નાચતા જુએ છે.

કબીર હવે બરડાં ભરવાનું બંધ કરે છે. દર સાંજે તે લાઇટ તરફ હાથ હલાવે છે અને કહે છે, 'તારાઓ અમને ઘરે પહોંચવામાં મદદ કરે છે.'

પાઠ: જ્યારે જાદૂ મફત હોય અને બધામાં વહેંચાય, ત્યારે તે સૌથી વધુ તેજસ્વી બને છે.

Gujarati