મમ્મીના પ્રેમભર્યા જાદૂઈ હાથ
અર્જુનને આર્ટ સ્પર્ધા માટે દુનિયાની સૌથી સુંદર વસ્તુ દોરવી છે. વિચારતા વિચારતા તેને સમજાય છે કે સાચું સૌંદર્ય મમ્મીના પ્રેમાળ, સંભાળ રાખતા અને મદદરૂપ હાથોમાં વસે છે.
અર્જુન શાળાની આર્ટ સ્પર્ધા માટે કંઈ ખાસ દોરવા માંગે છે, પરંતુ તેને સમજાતું નથી કે દુનિયાની સૌથી સુંદર વસ્તુ શું હોઈ શકે. મમ્મીની એક સરળ વાત તેને અંદરથી વિચારવા પ્રેરણા આપે છે. પછી તેને યાદ આવે છે મમ્મીના તે હાથ, જે તેને સંભાળે છે, ખવડાવે છે, શીખવે છે અને પ્રેમથી તેની દરેક નાની મોટી મુશ્કેલીમાં સાથ આપે છે. આ ઉષ્માભરી પરિવારકથા બતાવે છે કે સાચું સૌંદર્ય દેખાવમાં નહીં, પરંતુ પ્રેમ અને કાળજીમાં વસે છે.
'અર્જુન, તારા બૂટ અને વાળ જરા જો!' મા હસતી હસતી બોલી, જ્યારે તે હોલમાં દોડ્યો અને કાદવ છાંટ્યો. તેના વેલા વાળ ઉછળ્યા, અને ઢીલા ડોરીયા રીબન જેમ લટક્યાં. બંને ખુશીથી હસી ઉઠ્યા.
ગંદું હોય કે સ્વચ્છ, મમ્મીના નરમ હાથ હંમેશા મદદ કરે. તેઓ તેનો ચહેરો ધૂઈ દે, ફૂલિયા જેવા પેનકેક ફેરવે, અને હોમવર્ક છુપાય ત્યારે કાન ઝીણું ખેંચે. 'ચાલ, અભ્યાસનો સમય!' મા મજાકથી કહે છે અને કાને ગુદગુદી કરે.
એક સવારમાં શિક્ષકે તાળી વગાડી. 'કાલે અમારી આર્ટ સ્પર્ધા છે! દુનિયાની સૌથી સુંદર વસ્તુ બનાવો,' તેમણે હસીને કહ્યું. અર્જુન ખુશ હતો; તેના નવા ઈન્દ્રધનુષી માર્કરો તૈયાર હતા.
આ રાત્રે મિત્રો સૌર્યાસ્ત, ચમકતી કારો, અહીં સુધી કે જાંબલી ડ્રેગન દોર્યાં. અર્જુને પેન્સિલ ટપટપાવી અને લાંબો શ્વાસ લીધો, 'સાચું સૌંદર્ય શું છે?' ખાલી પાનું તેની ઝગમગતી કલ્પનાની રાહ જોતું હતું.
મમ્મીએ તેનો ઉતાવળો ચેહરો જોયો. એ પાસે બેસી અને વાળ પર હાથ ફેરવ્યો. 'અટકી ગયો, ચેમ્પ?' 'મને શું દોરવું ખબર નથી,' તેણે ધીમેથી કહ્યું. મમ્મી સ્મિત કરી. 'સૌંદર્ય હંમેશાં આંખે જ નથી દેખાતું; ક્યારેક દિલ જુએ છે.'
અર્જુને આંખો બંધ કરી. તેને પેનકેકની મીઠી સુગંધ અને ગરમ વળા યાદ આવ્યા. અચાનક તેણે રંગ પકડી લીધા અને ખુશીથી દોરવા લાગ્યો. દરેક રંગે તેને આનંદ આપ્યો.
શાળામાં ખુશ બાળકો એકઠા થયા. 'અરે, ફક્ત હાથ?' તેઓ હસ્યા. અર્જુને આંખ મારી અને રંગતા રહ્યો. તેને ખબર હતી કે રહસ્યો સરળ હોય છે, નાના બીજ મોટા વૃક્ષ બને છે.
શિક્ષકે થોભીને વિશાળ સ્મિત કર્યું. કાગળ પર મમ્મીના સંભાળભર્યા હાથ હતા: સૂપ ખવડાવતાં, ફાટેલું બેગ સીવતાં, મુશ્કેલ ગણિત બતાવતા. તેમની આસપાસ પ્રેમથી ઝગમગતા ચમકદાર રંગો હતા.
નીચે તેણે લખ્યું, 'આ હાથ આંસું પૂંછે, ભોજન આપે, ભૂલો સુધારે. એ જ દુનિયાનું સૌથી મોટું સૌંદર્ય છે.' રૂમ શાંત થઈ ગયો. સૌથી અવાજવાળા બાળકો પણ તેના ચિત્ર તરફ નરમાઈથી સ્મિત કર્યાં.
થોડી વાર પછી પ્રિન્સિપલે જાહેરાત કરી, 'પ્રથમ ઇનામ જાય છે… અર્જુનને!' હોલમાં ખુશીના ચીયર્સ ગૂંજ્યા. રંગીન ફૂગ ફાટ્યા. અર્જુને પ્રમાણપત્ર ફૂટબોલ ટ્રોફી જેવી લહેરાવ્યું અને ભીડમાં મમ્મીને શોધ્યું.
મા દોડતી આવી, એપ્રન પર હજી પણ લોટ લાગેલો. તેની આંખો સવારના સૂર્ય જેવી ઝગમગતી. 'મારા નાના કલાકાર, મને બહુ ગર્વ છે,' એ બોલી ને તેને ભેળવી લીધા. 'આ જીતે મને વધારાના પેનકેક મળશે?' અર્જુન મજાકથી કહ્યો.
મા હસી અને કહ્યું, 'તને બે મોટા મળશે!' મીઠા પેનકેક ખાતો અર્જુન વિચારતો રહ્યો, 'મમ્મીના હાથ માત્ર જાદૂ નથી— તેઓ મારું આખું જગત ઊભું કરે છે.' સીરપ જેવા મીઠા સ્મિત સાથે, તેમણે કાંટા મેડલ જેવી ટકરાવ્યા.