બગીચામાં ખજાનાની શોધ
અભિદન્યા અને વીર ખજાનાની શોધમાં બગીચામાં ખાડો ખોદે છે અને આસપાસની નાની અજાયબીઓ શોધે છે.
ખજાનો શોધવાની આશાએ અભિદન્યા અને વીર જામફળના ઝાડ પાસે ખોદવાનું શરૂ કરે છે. તેમને સોનું કે તાજ તો મળતાં નથી, પણ કેટલીક રસપ્રદ વસ્તુઓ અને બગીચામાં રહેતાં નાનાં જીવો જોવા મળે છે. ધીમે ધીમે તેઓ સમજે છે કે બગીચો પહેલેથી જ અજાયબીઓથી ભરેલો છે.
દર શનિવારે, અભિદન્યા અને વીર તેના બગીચામાં મળવા આવે છે. ત્યાં એક જામફળનું ઝાડ છે, સુંદર ફૂલો છે, પથ્થરોનો રસ્તો છે અને નરમ માટીની શાંતિ છે.
એક સૂર્યાળ દિવસે, વીર હાથમાં નાનકડો લીલો ફાવડો લઈને દોડતો આવ્યો. 'ચાલ, ખાડો ખોદીએ!' તે ખુશીથી બોલ્યો.
અભિદન્યાએ આંખ ઝપકાવી. 'ખોદવું કેમ?' વીરે આનંદથી કહ્યું, 'કઈક અદ્ભુત શોધવા!'
અભિદન્યાએ ખુશીથી કહ્યું, 'કદાચ ખજાનો!' વીરે કહ્યું, 'અથવા એક સુંદર તાજ!' 'અથવા એક મોટી ડાયનોસોરની હાડકીઓ!'
તેઓએ જામફળના ઝાડની બાજુમાં એક જગ્યા પસંદ કરી. ખોદ, ખોદ, ખોધ... તેમના ફાવડાઓએ ભૂરા માટીના દાણા ઉછાળ્યાં.
થોડા જ સમયમાં અભિદન્યાએ નાનકડું વાદળી બટન શોધ્યું. 'આ રાણીના ડ્રેસમાંથી પડ્યું હશે,' તેણે ધીમેથી કહ્યું. વીર હસ્યો, 'અથવા સ્કૂલની શર્ટમાંથી!'
તેમણે બટનને એક વાટકીમાં મૂક્યું. ઠક! વીરના ફાવડાએ કઈક કઠણ વસ્તુને અડછોડ્યું. 'ખજાનો?' તેણે ચીસભરી. પરંતુ તે તો જૂનો કાદવ ભરેલો ચમચો હતો.
પછી અભિદન્યાને ચમકદાર લીલી ગોળી મળી. તે ગોળીને નિહાળતી હતી, ત્યારે જ એક જાડું ગાંડુળું લપસતું બહાર આવ્યું. વીર ચીસ કરીને પાછો હટ્યો.
અભિદન્યા હસી પડી. 'અમે તેનું ઘર તોડી નાખ્યું.' તેમણે ગાંડુળને ગંદા ફૂલો પાસેની નરમ માટીમાં ધીમેથી મૂકી દીધું.
ફરી ખોદતાં, તેમને નાનકડા કાંકરા, સુકા મૂળ અને તૂટેલા કાંકણનો ટુકડો મળ્યો. એક ગોખડો રાજા જેવી અદાથી ચાલતો ગયો.
પરંતુ ન સોનાનો સંડુક, ન તાજ, ન ડાયનોસોરની હાડકીઓ મળ્યાં. થાકી ગયેલી અભિદન્યા જામફળના ઝાડ નીચે બેસી અને આહ ભર્યો.
'મને તો કંઇક અદ્ભુત મળશે એવી આશા હતી,' તેણે કહ્યું. તેમણે વાટકીમાં જોયું: વાદળી બટન, કાદવવાળો ચમચો, લીલી ગોળી, તૂટેલું કાંકણ.
'કોઈક તો મળ્યું છે,' વીર બોલ્યો. 'પણ ખજાનો નથી,' અભિદન્યાએ આહ ભર્યો. એ સમયે તેની મમ્મીએ બોલાવી, 'ચાલો, મીઠા જામફળના ટુકડા ખાવા આવો!'
માર્ગ પર તેમને લાલ ચીંટીઓની કતાર દેખાઈ, જે ટુકડા ઊપાડીને લઈ જઈ રહી હતી. એક બહાદુર ચીંટી તો પોતાના માથાથી મોટો ટુકડો ખેંચી રહી હતી.
તેમના ઉપર એક પીળી તિતલી ગંદા ફૂલ પર આરામ કરી રહી હતી, અને એક ફુર્તીલી ખિસકોળી દિવાલ પરથી જામફળનું પાન લઈને ફટાફટ દોડી ગઈ.
સૂર્યકિરણોએ અભિદન્યાના હાથની લીલી ગોળીને ચમકાવી. તે સ્મિતાઈ, 'કદાચ બગીચો પહેલેથી જ ખજાનાથી ભરેલો હતો.'
વીરે માથું હલાવ્યું. 'અમે જમીન નીચે શોધતા રહ્યા, અને અમે તેને almost ચૂકી ગયા.'
એ સાંજે અભિદન્યાએ બધી વસ્તુઓ ખિડકીની અધાર પર રાખી. તે સોનાની નહોતિ, પરંતુ દરેકમાં ખુશીની યાદ છુપાઈ હતી.
આ સરળ વસ્તુઓએ તેને એ દિવસ યાદ અપાવ્યો, જ્યારે તેણે અને વીરે મળીને બગીચાની છૂપેલી જાદૂ શોધી હતી.