चंद्र शाळेत आला तो दिवस
शाळेत दिवस घालवण्याची उत्सुकता असलेला चंद्र छोटा होऊन वर्गात येतो. मुलांशी मैत्री करून आणि त्यांच्यासोबत शिकून तो रात्रीच्या आकाशात परततो.
चंद्राला कधी पकडापकडी खेळता आली नव्हती किंवा क्रेयॉन्सने चित्र रंगवता आले नव्हते. शाळेत काय घडते हे पाहण्यासाठी तो छोटा होऊन एका वर्गात उतरतो. तिथे त्याला नवीन मित्र भेटतात, पण जगाला त्याच्या प्रकाशाचीही गरज आहे याची जाणीव होते.
एका शांत रात्री चंद्राने हळूच उसासा टाकला. 'मी दूरवरून प्रकाश देतो,' तो म्हणाला. 'मी कधी पकडापकडी खेळलो नाही, क्रेयॉन्सने रंग भरला नाही किंवा छोट्या बाकावर बसलो नाही. शाळेत आत काय होते, याची मला खूपच उत्सुकता आहे.'
पहाटेच्या थोडा आधी त्याने एक कल्पना केली. 'पॉप!' तो बीच-बॉल एवढा लहान झाला आणि गुलाबी पहाटेच्या आकाशात रात्रीच्या दिव्यासारखा चमकत ढगांमधून पृथ्वीवर तरंगत निघाला.
तो हलकेच मेपल हिल प्राथमिक शाळेत, अगदी इयत्ता १-बीमध्ये, कोड्यांच्या शेल्फ आणि मऊ वाचन चटईच्या मध्ये उतरला. तिथे अजून कोणीही नव्हते. गोल गोल राहून तो उत्सुकतेने वाट पाहू लागला.
सकाळ झाली. मुलांनी आश्चर्याने हुंकार भरला. 'हा चमचमणारा फुगा आहे का?' लिआमने विचारले. 'कदाचित नवीन दिवा असेल,' अवाने कुजबुजले. चमकणाऱ्या गोळ्याने हसून प्रत्युत्तर दिले.
'नमस्कार! मी चंद्र आहे,' तो कोमल प्रकाशात म्हणाला. 'मी आज इथे राहू का?' मुलांनी एवढी जोरात मान हलवली की त्यांच्या केसांचाही उडाला.
मिस जुनिपर दोनदा डोळे मिचकावले पण शांत राहिल्या. 'नियम महत्त्वाचे आहेत,' त्या म्हणाल्या. 'हात वर करा आणि सभ्य रहा.' चंद्र चमकला. 'नक्की!'
कला तासात चंद्राने स्वत:वर चमकदार गोंदाचे ठिपके आणि रंगीत क्रेयॉन्सचे पट्टे काढले. एक गुगली डोळा त्याच्या बाजूला चिकटला. सगळे खळखळून हसले, चंद्रही!
गणिताच्या तासात त्याने हेन्रीला संख्या ओळी काढायला मदत केली. 'माझ्या परिक्रमेला अनुसरा,' तो हसला आणि फळ्यावर छोट्या चंद्रमार्गांसारखी सुबक वाकडी रेघोटे काढू लागला.
दुपारच्या जेवणावेळी मुलांनी पाळीव प्राणी आणि भावंडांच्या गोष्टी सांगितल्या. चंद्राने काही खाल्ले नाही, पण प्रत्येक कथा ऐकून तो आणखी उजळत गेला.
संगीताचा तास! चंद्राने हलकेच गुणगुणले. खिडक्या घंटीसारख्या किणकिणल्या आणि बाकड्यांनी ठेका धरला. वर्गाने आनंदाने ओरडले—पण कॉरिडॉर मात्र थोडा अंधारलेला दिसला.
चंद्र वर्गात असताना बाहेरचे आकाश गडद झाले. पक्षी फेऱ्या मारू लागले, घुबडं लवकर जागी झाली, आणि सगळीकडे मुलांना लवकर झोप येऊ लागली. चंद्राला काळजी वाटली.
मिस जुनिपर त्याच्या शेजारी बसल्या. 'तू छान पाहुणा आहेस,' त्या म्हणाल्या, 'पण जगाला रात्री तुझ्या प्रकाशाची गरज आहे.' चंद्राने हलकेच उदास मान हलवली.
'तो पुन्हा येऊ शकतो का?' अवाने विचारले. वर्ग शांत बसला. चंद्राने मंद रुपेरी मान हलवली, जणू म्हणाला, 'हो, जेव्हा सुरक्षित असेल तेव्हा.'
'कधी तुमची आठवण आली तर मी अधिक तेजस्वी चमकेन,' तो म्हणाला. 'दर रात्री वर पाहा आणि हात हलवा.' मुलांनी डोळ्यात पाणी आणून हसले.
त्या संध्याकाळी चंद्र मोठा आणि प्रकाशमान होत आकाशात आपल्या जागेवर परत तरंगला. खिडक्यांतून मुलांनी हात हलवले, आणि चंद्राने चमकदार डोळा मारून 'शुभ रात्री' म्हटले.